"Bronek zawsze dużo pracował - szukając właściwych środków wyrazu, w latach 70. odszedł od struktur gipsowych i zaczął malować. Częstym motywem było koło i wszystkie konsekwencje tej formy zarówno znaczeniowe, jak i kompozycyjne. Z różnych przyczyn coraz bardziej był chyba w swojej pracy osamotniony, ale tak zazwyczaj bywa, że latami artyści zamykają się ze swoimi problemami twórczymi, nie oczekując znikąd wsparcia, bo wiedzą, że mogą tylko na siebie liczyć w dążeniu do prawdy".
Stefan Gierowski

Bronisław Kierzkowski znany jest przede wszystkim z syntetycznych, wyjątkowych pod względem formalnym struktur obrazowych, składających się z metalowych destruktów, głęboko zatopionych w grubej warstwie białego gipsu. Historycy sztuki upatrują źródeł jego twórczości w teorii unizmu Władysława Strzemińskiego, jednak Kierzkowski potraktował je jedynie jako punkt odniesienia. Od 1957 roku realizował kompozycje będące swoistą odmianą malarstwa materii, a od 1958 ograniczył, z czasem wręcz zminimalizował, znaczenie koloru i zdecydował się na neutralne barwy stosowanych elementów. Naturalne efekty światłocieniowe uwypuklały fakturę asamblaży, stąd stosowana przez artystę nomenklatura - "kompozycje fakturowe". W latach 60. Kierzkowski rozpoczął działania w przestrzeni publicznej, niejako przenosząc swoje realizacje na elewacje budynków, place targowe i miejskie skwery. Artysta łączył w nich fakturowość kompozycji z kinetyzmem i fonicznością prac, które dzięki oddziaływaniu wiatru wydawały delikatne, nieco stłumione dźwięki. Przykładem takiej kompozycji jest awangardowy "Klaskator" z 1965 roku, który został wykonany podczas I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu.
W kolejnej dekadzie Kierzkowski zwrócił się w stronę wielobarwnych, abstrakcyjnych kompozycji geometrycznych, których przykładem jest właśnie prezentowana praca. Artysta łączył w nich wyrazistą kolorystykę z szybkimi pociągnięciami pędzla, szczelnie pokrywającymi mocnym kolorem wytyczone wcześniej obszary geometryczne. Pointylistyczne rozwibrowanie plam barwnych stwarza wrażenie ruchu w obrębie obrazu, a kontrastowe zestawienie kolorów buduje głębię, która tworzy iluzję fakturowości, doskonale znanej z poprzednich prac twórcy.

Studiował w latach 1946 - 47 w PWSSP w Łodzi pod kierunkiem Władysława Strzemińskiego. Kontynuował studia w Gdańsku, a następnie w ASP w Warszawie pod kierunkiem Eugeniusza Eibischa (1951 - 55). Dyplom uzyskał w 1956 roku. Uczył w niej w latach 1962 - 63, a następnie na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz na UMCS w Lublinie (1963 - 78). Od 1978 roku ponownie na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. W 1987 roku otrzymał tytuł profesora. Po okresie informel i eksperymentach z malarstwem materii, od ok. 1957 roku tworzył najbardziej dla niego charakterystyczne reliefy gipsowe. Prace artysty znajdują się w kolekcjach państwowych i prywatnych, polskich i światowych.


PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i naliczana jest degresywnie w zależności od kwoty wylicytowanej: do 100 000 złotych (włącznie) - w wysokości 18%, a powyżej 100 000 złotych - w wysokości 15%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

56
Bronisław KIERZKOWSKI (1924-1993)

K. F. 30, 1976 r.

technika własna, olej/płótno, 92 x 64,5 cm
sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: 'B.KIERZKOWSKI | 1976 | 68 x 95 | K.F. 30'
na odwrociu naklejka z domu aukcyjnego Agra Art

POCHODZENIE:
- Galeria Fibak-Büchner, Warszawa
- kolekcja prywatna, Polska
WYSTAWIANY:
- Bronisław Kierzkowski. Malarstwo, Galeria Fibak-Büchner, 10.2004
LITERATURA:
- Bronisław Kierzkowski. Malarstwo, katalog wystawy w Galerii Fibak-Büchner, Warszawa 2004, s. 13 (il.)
Praca była również reprodukowana na zaproszeniu na tę wystawę, na którym umieszczono (omyłkowo) datę 16.10. 2003

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

"Bronek zawsze dużo pracował - szukając właściwych środków wyrazu, w latach 70. odszedł od struktur gipsowych i zaczął malować. Częstym motywem było koło i wszystkie konsekwencje tej formy zarówno znaczeniowe, jak i kompozycyjne. Z różnych przyczyn coraz bardziej był chyba w swojej pracy osamotniony, ale tak zazwyczaj bywa, że latami artyści zamykają się ze swoimi problemami twórczymi, nie oczekując znikąd wsparcia, bo wiedzą, że mogą tylko na siebie liczyć w dążeniu do prawdy".
Stefan Gierowski

Bronisław Kierzkowski znany jest przede wszystkim z syntetycznych, wyjątkowych pod względem formalnym struktur obrazowych, składających się z metalowych destruktów, głęboko zatopionych w grubej warstwie białego gipsu. Historycy sztuki upatrują źródeł jego twórczości w teorii unizmu Władysława Strzemińskiego, jednak Kierzkowski potraktował je jedynie jako punkt odniesienia. Od 1957 roku realizował kompozycje będące swoistą odmianą malarstwa materii, a od 1958 ograniczył, z czasem wręcz zminimalizował, znaczenie koloru i zdecydował się na neutralne barwy stosowanych elementów. Naturalne efekty światłocieniowe uwypuklały fakturę asamblaży, stąd stosowana przez artystę nomenklatura - "kompozycje fakturowe". W latach 60. Kierzkowski rozpoczął działania w przestrzeni publicznej, niejako przenosząc swoje realizacje na elewacje budynków, place targowe i miejskie skwery. Artysta łączył w nich fakturowość kompozycji z kinetyzmem i fonicznością prac, które dzięki oddziaływaniu wiatru wydawały delikatne, nieco stłumione dźwięki. Przykładem takiej kompozycji jest awangardowy "Klaskator" z 1965 roku, który został wykonany podczas I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu.
W kolejnej dekadzie Kierzkowski zwrócił się w stronę wielobarwnych, abstrakcyjnych kompozycji geometrycznych, których przykładem jest właśnie prezentowana praca. Artysta łączył w nich wyrazistą kolorystykę z szybkimi pociągnięciami pędzla, szczelnie pokrywającymi mocnym kolorem wytyczone wcześniej obszary geometryczne. Pointylistyczne rozwibrowanie plam barwnych stwarza wrażenie ruchu w obrębie obrazu, a kontrastowe zestawienie kolorów buduje głębię, która tworzy iluzję fakturowości, doskonale znanej z poprzednich prac twórcy.

Studiował w latach 1946 - 47 w PWSSP w Łodzi pod kierunkiem Władysława Strzemińskiego. Kontynuował studia w Gdańsku, a następnie w ASP w Warszawie pod kierunkiem Eugeniusza Eibischa (1951 - 55). Dyplom uzyskał w 1956 roku. Uczył w niej w latach 1962 - 63, a następnie na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz na UMCS w Lublinie (1963 - 78). Od 1978 roku ponownie na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. W 1987 roku otrzymał tytuł profesora. Po okresie informel i eksperymentach z malarstwem materii, od ok. 1957 roku tworzył najbardziej dla niego charakterystyczne reliefy gipsowe. Prace artysty znajdują się w kolekcjach państwowych i prywatnych, polskich i światowych.


PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i naliczana jest degresywnie w zależności od kwoty wylicytowanej: do 100 000 złotych (włącznie) - w wysokości 18%, a powyżej 100 000 złotych - w wysokości 15%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.