"Ładniewska lepi swoje postacie po Holocauście, który postawił pod znakiem zapytania odwieczne przymierze. Podejmuje się niemożliwego. Lepi z gliny, z prochu, chcąc symbolicznie przywrócić do życia tych, którzy zostali zamienieni w popiół i dym w piecach krematoryjnych, którzy zostali zgnieceni w masowych grobach".
(Anna Baranowa, 2009)

Artystka urodziła się w przedwojennym Lwowie w rodzinie zasymilowanych polskich Żydów pochodzących z małego, położonego na Kresach miasteczka. Wraz z mężem, inżynierem Stefanem Blankenheimem, więziona była w Auschwitz-Birkenau i w podobozie w Rajsku. W 1946 roku zamieszkała we Francji i tu pozostała do śmierci w 1995 roku. Jej symboliczny nagrobek znajduje się na cmentarzu żydowskim w Krakowie, prochy zaś rozrzucono, zgodnie z życzeniem artystki, na paryskim cmentarzu Pere Lachaise. Ładniewska odebrała staranne przedwojenne wykształcenie, które wyposażyło ją przede wszystkim w świetną znajomość języków i ogólną erudycję. Z łatwością odnajdywała się w środowisku tak polskich jak i francuskich intelektualistów, o czym świadczyć może jej dobra znajomość z Tadeuszem Boyem-Żeleńskim. Studiowała ponadto rysunek, rzeźbę i historię sztuki - nie jest jednak pewne czy miało to miejsce we Lwowie czy w Paryżu. Wielokrotnie wystawiała w całej Europie: w Strasburgu, Frankfurcie, Londynie i Rawennie. Szczególnie związana była ze słynną paryską Galerie Lambert prowadzoną przez Zofię i Kazimierza Romanowiczów - od 1963 do 1984 roku regularnie pokazywano tam jej prace, w ramach wystaw zbiorowych i indywidualnych. W latach 1948-89 artystka wielokrotnie zapraszana była do udziału w paryskich Salonach sztuki. Brała też udział w Pierwszym Europejskim Triennale Rzeźby, które odbyło się w Paryżu w 1978 roku. Wykonywała różnego rodzaju medale i medaliony, także dla Mennicy Francuskiej i Liceum Polskiego w Paryżu.

22
Wanda ŁADNIEWSKA-BLANKENHEIMOWA (1905, Lwów - 1995, Paryż)

Izolacja, 2 poł. XX w.

technika własna, terakota, 52 x 15 x 11 cm
sygnowana na dole: `W L E`

WYSTAWIANA: - "Ceramiczne figuracje Wandy Ładniewskiej", Galeria Dyląg, Kraków, 15.12.2009-23.01.2010

LITERATURA:
- Ceramiczne Figuracja Wandy Ładniewskiej, katalog wystawy, Kraków 2009, s. 16

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

"Ładniewska lepi swoje postacie po Holocauście, który postawił pod znakiem zapytania odwieczne przymierze. Podejmuje się niemożliwego. Lepi z gliny, z prochu, chcąc symbolicznie przywrócić do życia tych, którzy zostali zamienieni w popiół i dym w piecach krematoryjnych, którzy zostali zgnieceni w masowych grobach".
(Anna Baranowa, 2009)

Artystka urodziła się w przedwojennym Lwowie w rodzinie zasymilowanych polskich Żydów pochodzących z małego, położonego na Kresach miasteczka. Wraz z mężem, inżynierem Stefanem Blankenheimem, więziona była w Auschwitz-Birkenau i w podobozie w Rajsku. W 1946 roku zamieszkała we Francji i tu pozostała do śmierci w 1995 roku. Jej symboliczny nagrobek znajduje się na cmentarzu żydowskim w Krakowie, prochy zaś rozrzucono, zgodnie z życzeniem artystki, na paryskim cmentarzu Pere Lachaise. Ładniewska odebrała staranne przedwojenne wykształcenie, które wyposażyło ją przede wszystkim w świetną znajomość języków i ogólną erudycję. Z łatwością odnajdywała się w środowisku tak polskich jak i francuskich intelektualistów, o czym świadczyć może jej dobra znajomość z Tadeuszem Boyem-Żeleńskim. Studiowała ponadto rysunek, rzeźbę i historię sztuki - nie jest jednak pewne czy miało to miejsce we Lwowie czy w Paryżu. Wielokrotnie wystawiała w całej Europie: w Strasburgu, Frankfurcie, Londynie i Rawennie. Szczególnie związana była ze słynną paryską Galerie Lambert prowadzoną przez Zofię i Kazimierza Romanowiczów - od 1963 do 1984 roku regularnie pokazywano tam jej prace, w ramach wystaw zbiorowych i indywidualnych. W latach 1948-89 artystka wielokrotnie zapraszana była do udziału w paryskich Salonach sztuki. Brała też udział w Pierwszym Europejskim Triennale Rzeźby, które odbyło się w Paryżu w 1978 roku. Wykonywała różnego rodzaju medale i medaliony, także dla Mennicy Francuskiej i Liceum Polskiego w Paryżu.