„Z obrazami jest tak, że widać, czy są zrobione szczerze czy nie. Widać, z czym ten, co je malował, nie daje sobie rady. Widać czego nie wie, a co wie. Co już przełamał, a na co jeszcze nie może się zdobyć. Widać, jak się zmienia. Kto chce – to widzi. Słowa potrafią wyjaśnić bardzo niewiele, jeśli idzie o to, co naprawdę staje się na obrazie. Nie wiem, jak to się dzieje, że na powierzchni gromadzi się i zostaje – na zawsze – energia człowieka, który go stworzył”. Małgorzta Rittersschild
Lata 70. w rodzimej sztuce to czas, w którym obecność kobiet zaznaczona była szczególnie mocno. W kolejnej dekadzie, okresie licznych niepokojów społecznych, czego konsekwencją było wprowadzenie stanu wojennego, ponownie sztuka kobiet przeniesiona została w strefę prywatną. Obraz polskiej sztuki lat 80. wyznaczały wówczas cztery ugrupowania artystyczne: Łódź Kaliska, Luxus, Koło Klipsa oraz Gruppa – „pokoleniowa grupa artystyczna, skupiająca sześciu malarzy, zajmujących się też incydentalnie innymi dziedzinami twórczości, nade wszystko jednak artystyczną aktywność interpersonalną, która czyni z nich fenomen pozwalający na powyższą kwalifikację. Gdyby bowiem brać pod uwagę wyłącznie ich dorobek malarski (rysunkowy, rzeźbiarski etc.) definicja brzmiałaby: Gruppa to Ryszard Grzyb, Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk, Ryszard Woźniak. (…) Gruppa jest więc związkiem sześciu odrębnych indywidualności artystycznych, realizujących wspólną strategię, nie program. Inaczej mówiąc – grupą zorientowaną na wzajemną inspirację, do wewnątrz, a nie celowo, ku realizacji pewnej nadrzędnej wizji świata czy sztuki” (Maryla Sitkowska, [w:] Gruppa. 1982-1992, katalog wystawy, Warszawa 1992, s. 3). Wraz z warszawską Gruppą w pierwszym okresie jej funkcjonowania, nazywanym okresem Dziekanki, współtworzyła i wystawiała Małgorzata Rittersschild – absolwentka warszawskiej Akademii w pracowni malarstwa profesora Stefana Gierowskiego (19791984). W powojennej Polsce, jak pisze Ewa Toniak: „kobiety nigdy nie łączyły się w grupy, to raczej je próbowano łączyć, np.: ‘utalentowane młode rzeźbiarki’ jako zjawisko specyficznie polskie. (…) Bojkot oficjalnego obiegu sztuki i ograniczona przestrzeń krytyki artystycznej lat 80. zmuszał niejako do ponownego debiutu w następnej dekadzie. W okresie transformacji było im trudniej konkurować z nowym, wchodzącym na rynek pokoleniem”. Małgorzata Rittersschild debiutowała w 1984 wystawą „Dzień dobry, do widzenia” w warszawskiej Galerii Dziekanka. Również w 1992 odbyła się tam druga indywidualna wystawa prac artystki zatytułowana „Rano, wieczór, we dnie, w nocy”. Rok później w 1993 wystawiała w białostockiej Galerii BWA Arsenał. Prezentowany w niniejszym katalogu obraz „Italia” pochodzi z 1984 i uwidaczniają się w nim wszystkie charakterystyczne dla pokolenia tworzącego w latach 80. cechy, jak operowanie czytelnym znakiem, infantylna stylistyka, oraz „dzika” maniera, przejawiająca się w nasyconych kolorach o zgrzytliwych zestawieniach.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

69
Małgorzata RITTERSSCHILD (ur. 1960)

"Italia", 1984

olej/płótno, 130,5 x 87,5 cm
sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: 'Italia | M. Rittersschild | 1984 | 87,5 x 130,5 | ol. / płótno'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

„Z obrazami jest tak, że widać, czy są zrobione szczerze czy nie. Widać, z czym ten, co je malował, nie daje sobie rady. Widać czego nie wie, a co wie. Co już przełamał, a na co jeszcze nie może się zdobyć. Widać, jak się zmienia. Kto chce – to widzi. Słowa potrafią wyjaśnić bardzo niewiele, jeśli idzie o to, co naprawdę staje się na obrazie. Nie wiem, jak to się dzieje, że na powierzchni gromadzi się i zostaje – na zawsze – energia człowieka, który go stworzył”. Małgorzta Rittersschild
Lata 70. w rodzimej sztuce to czas, w którym obecność kobiet zaznaczona była szczególnie mocno. W kolejnej dekadzie, okresie licznych niepokojów społecznych, czego konsekwencją było wprowadzenie stanu wojennego, ponownie sztuka kobiet przeniesiona została w strefę prywatną. Obraz polskiej sztuki lat 80. wyznaczały wówczas cztery ugrupowania artystyczne: Łódź Kaliska, Luxus, Koło Klipsa oraz Gruppa – „pokoleniowa grupa artystyczna, skupiająca sześciu malarzy, zajmujących się też incydentalnie innymi dziedzinami twórczości, nade wszystko jednak artystyczną aktywność interpersonalną, która czyni z nich fenomen pozwalający na powyższą kwalifikację. Gdyby bowiem brać pod uwagę wyłącznie ich dorobek malarski (rysunkowy, rzeźbiarski etc.) definicja brzmiałaby: Gruppa to Ryszard Grzyb, Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk, Ryszard Woźniak. (…) Gruppa jest więc związkiem sześciu odrębnych indywidualności artystycznych, realizujących wspólną strategię, nie program. Inaczej mówiąc – grupą zorientowaną na wzajemną inspirację, do wewnątrz, a nie celowo, ku realizacji pewnej nadrzędnej wizji świata czy sztuki” (Maryla Sitkowska, [w:] Gruppa. 1982-1992, katalog wystawy, Warszawa 1992, s. 3). Wraz z warszawską Gruppą w pierwszym okresie jej funkcjonowania, nazywanym okresem Dziekanki, współtworzyła i wystawiała Małgorzata Rittersschild – absolwentka warszawskiej Akademii w pracowni malarstwa profesora Stefana Gierowskiego (19791984). W powojennej Polsce, jak pisze Ewa Toniak: „kobiety nigdy nie łączyły się w grupy, to raczej je próbowano łączyć, np.: ‘utalentowane młode rzeźbiarki’ jako zjawisko specyficznie polskie. (…) Bojkot oficjalnego obiegu sztuki i ograniczona przestrzeń krytyki artystycznej lat 80. zmuszał niejako do ponownego debiutu w następnej dekadzie. W okresie transformacji było im trudniej konkurować z nowym, wchodzącym na rynek pokoleniem”. Małgorzata Rittersschild debiutowała w 1984 wystawą „Dzień dobry, do widzenia” w warszawskiej Galerii Dziekanka. Również w 1992 odbyła się tam druga indywidualna wystawa prac artystki zatytułowana „Rano, wieczór, we dnie, w nocy”. Rok później w 1993 wystawiała w białostockiej Galerii BWA Arsenał. Prezentowany w niniejszym katalogu obraz „Italia” pochodzi z 1984 i uwidaczniają się w nim wszystkie charakterystyczne dla pokolenia tworzącego w latach 80. cechy, jak operowanie czytelnym znakiem, infantylna stylistyka, oraz „dzika” maniera, przejawiająca się w nasyconych kolorach o zgrzytliwych zestawieniach.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.