Porównaj:
Mieczysław Wallis, Henryk Kuna, wyd. „Arkady“, Warszawa 1959, nr kat. 9, il. 30-31.


Henryk Kuna, po pobycie w Paryżu w 1911 r. i zetknięciu się z twórczością Aristide’a Maillola, uwolnił się od impresjonistycznego stylu, w jakim tworzył początkowo, będąc pod wpływem szkoły Auguste’a Rodina, której propagatorem w Polsce był Konstanty Laszczka, jego mistrz. Jego rzeźby stały się przykładem łączenia realizmu z idealizującym, ponadczasowym pięknem klasycznym. Artysta porzucił manierę non finito na rzecz dopracowanego, rzeźbiarskiego fini, co przyniosło mu powszechne uznanie oraz pozycję jednego z czołowych przedstawicieli nowego klasycyzmu w rzeźbie polskiej.

Jedną z pierwszych rzeźb, którą stworzył po powrocie z Paryża była marmurowa Główka dziewczęca w kapturku, zakupiona przez władze Wenecji, obecnie przechowywana w zbiorach tamtejszej Galleria d’Arte Moderna. Powstały w kolejnych latach cykl kobiecych główek, o spuszczonych powiekach i nikłym, ledwie dostrzegalnym uśmiechu, należy dziś do ikonicznych rzeźb sztuki polskiej okresu międzywojennego.

Artysta realizował swoje rzeźby w rozmaitych materiałach – gipsie, marmurze, drewnie, a także odlewał w brązie. Marmurowa Głowa kobiety, która zapewne była modelem do odlewu w brązie oferowanego dzieła, po wojnie trafiła do kolekcji prof. Jerzego Jarnuszkiewicza (por. M. Wallis, dz. cyt.). Brąz został wykonany przez specjalizującego się w odlewach artystycznych warszawskiego gisera, Dawida Kranca, który po paroletnim pobycie we Francji, w 1934 r. powrócił do Warszawy (por. M. Dubrowska, Zakłady brązownicze Krasnosielskiego, Wasilewskiego Krantza (vel Kranca) i ich odlewy artystyczne, „Almanach Muzealny“, 1997, s. 140).

Oferowany brąz należy do niewielu zleconych przez samego autora rzeźb, które dotrwały do dzisiejszego dnia. Stąd też stanowi niewątpliwie kolekcjonerski rarytas.

Henryk Kuna (Warszawa 1879 – Toruń 1945) - jeden z najwybitniejszych polskich rzeźbiarzy XX wieku. Studia rozpoczął w pracowni rzeźbiarskiej Piusa Welońskiego, a następnie kontynuował je w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Konstantego Laszczki. Do Paryża udał się po raz pierwszy w 1903 i wówczas duży wpływ wywarła na niego twórczość Rodina. W okresie późniejszym przebywał tam kilkakrotnie. W 1927 miał w Paryżu wystawę indywidualną, a za działalność artystyczną otrzymał francuską Legię Honorową. Był współzałożycielem ugrupowania artystycznego „Rytm” (1922) i brał udział we wszystkich wystawach. Jego rzeźba o tym tytule (1921) cztery lata później otrzymała Grand Prix na Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu. W roku 1936 objął katedrę rzeźby na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Podczas wojny ukrywał w podwarszawskich miejscowościach. Wkrótce po zakończeniu działań wojennych w 1945 został mianowany profesorem rzeźby w Toruniu, śmierć uniemożliwiła mu objęcie tej funkcji. 
Inspirował się sztuką antyku i włoskiego renesansu - tematem są najczęściej figury kobiet, torsy i głowy o wygładzonych kształtach, pełne finezji i ciepła. Z czasem wprowadził element ekspresji, widoczny głównie w rzeźbach o tematyce religijnej.
Do najsłynniejszych jego dzieł należy „Rytm” (1921)- zrealizowana w kilku wersjach postać nagiej kobiety ujęta w pełnej wdzięku pozie oraz niewielka „Głowa dziewczynki w kapturku” (1913) zakupiona do Galeria Internazionale d’Arte Moderna w Wenecji, rzeźba, której kolejna wersja znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie. Artysta tworzył też projekty rzeźb pomnikowych, w 1932 zdobył pierwszą nagrodę w konkursie na pomnik Adama Mickiewicza w Wilnie (niezrealizowany). Jest też autorem pomnika Józefa Piłsudskiego przy via Maresciallo w Rzymie (1938).