Adam Myjak to czołowa postać polskiej sztuki, od lat 70. współtworząca fascynujący krajobraz krajowej rzeźby. Artysta, urodzony w Starym Sączu w 1947, swoją pierwszą wystawę indywidualną miał w 1970 w Galerii Rzeźby w Warszawie. Pokazał na niej dwadzieścia dzieł wykonanych z gliny ceramicznej. Mówił wtedy: „Rzadko używam w pracy narzędzi, staram się pracować gołymi rękami, najpewniej kształtuję materiał, gdy czuję go pod palcami. Tworzywo jest wtedy najbardziej posłuszne, rzeźba staje się zapisem nie tylko mojej idei, ale również mojej pracy. Interesuje mnie forma dzika, rozwichrzona, przechodząca w surowe bryły. Forma, którą materia rozsadza od wewnątrz, strzępi, wybija z geometrycznych praw i prawidłowości, forma pętająca osaczającą materię, rozwierająca się i napinająca” (Adam Myjak, Rzeźba i praca, „Orientacje”, grudzień 1970 – styczeń 1971).
Wiele z realizacji artysty to portrety. Często przybierają formę popiersi czy głów, pozbawionych oczu. W ich miejsce artysta umieszczał wszelkiego rodzaju bruzdy czy fałdy, a oczodoły pokryte są w efekcie cieniem. Oczy, jak zauważa Bożena Kowalska, nadają portretom indywidualność, a także są odzwierciedleniem cech charakterologicznych modela. Adam Myjak jednak zainteresowany jest opowiadaniem w swoich pracach o kwestiach uniwersalnych, które dotyczą nie jednostek, a ogółu.
Jak zauważa Bożena Kowalska, dla Adama Myjaka artysta inaczej niż inni rzeźbiarze nie walczy nigdy z materiałem, a raczej oswaja i podporządkowuje go do swoich potrzeb. Pierwszym eksperymentom z materiałami towarzyszyły także jedne z początkowych zabaw z formą. To właśnie w tym okresie autor tworzył także niefiguratywne prace. Jednak artysta tłumaczy, że już na początku swojej edukacji artystycznej był zafascynowany rzeźbą figuratywną, od Alberta Giacomettiego po prace Xawerego Dunikowskiego.
Z samym Giacomettim łączyła artystę nie tylko fascynacji figuracją, ale też inny aspekt twórczości – fascynacji egzystencjalizmem. Artysta szukał w procesie twórczym własnego sensu, ale także wyrażał nurtujące go pytania – o ludzkie cierpienie czy dramat starości i śmierci. Nadawanie swoim lękom i pytaniom odpowiedniej formy miało dla artysty charakter terapeutyczny, który przynosił mu lekkie uwolnienie. Dodatkowo, to sztuka i rzeźby wychodzące z pracowni artysty dawały mu szanse do stworzenia obiektów trwałych, które pozostaną na lata.

Studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (lata 1965-1971), gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem. W latach 1979-1982 przebywał na stypendium rządu niemieckiego im. Wilhelma Lehmbrucka w Duisburgu. Jest laureatem wielu krajowych konkursów rzeźbiarskich, m.in.: Ogólnopolskiej Wystawy Rzeźby Młodych w Krakowie (1971), na pomnik Powstania Warszawskiego w Warszawie (1983), jak i zagranicznych, m.in.: nagroda Hiszpańskiej Federacji Żeglarskiej za rzeźbę Żagiel na Międzynarodowym Biennale Sport w Sztukach Pięknych w Barcelonie (1979). Stypendysta Ministerstwa Kultury i Sztuki w 1971 i 1974 roku. Jest profesorem, a także rektorem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (trzecia kadencja).

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

35
Adam MYJAK (ur. 1947r.)

Głowa kobiety

terakota szkliwiona, drewno, 35 x 20 x 25 cm
sygnowany: 'A. Myjak'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Adam Myjak to czołowa postać polskiej sztuki, od lat 70. współtworząca fascynujący krajobraz krajowej rzeźby. Artysta, urodzony w Starym Sączu w 1947, swoją pierwszą wystawę indywidualną miał w 1970 w Galerii Rzeźby w Warszawie. Pokazał na niej dwadzieścia dzieł wykonanych z gliny ceramicznej. Mówił wtedy: „Rzadko używam w pracy narzędzi, staram się pracować gołymi rękami, najpewniej kształtuję materiał, gdy czuję go pod palcami. Tworzywo jest wtedy najbardziej posłuszne, rzeźba staje się zapisem nie tylko mojej idei, ale również mojej pracy. Interesuje mnie forma dzika, rozwichrzona, przechodząca w surowe bryły. Forma, którą materia rozsadza od wewnątrz, strzępi, wybija z geometrycznych praw i prawidłowości, forma pętająca osaczającą materię, rozwierająca się i napinająca” (Adam Myjak, Rzeźba i praca, „Orientacje”, grudzień 1970 – styczeń 1971).
Wiele z realizacji artysty to portrety. Często przybierają formę popiersi czy głów, pozbawionych oczu. W ich miejsce artysta umieszczał wszelkiego rodzaju bruzdy czy fałdy, a oczodoły pokryte są w efekcie cieniem. Oczy, jak zauważa Bożena Kowalska, nadają portretom indywidualność, a także są odzwierciedleniem cech charakterologicznych modela. Adam Myjak jednak zainteresowany jest opowiadaniem w swoich pracach o kwestiach uniwersalnych, które dotyczą nie jednostek, a ogółu.
Jak zauważa Bożena Kowalska, dla Adama Myjaka artysta inaczej niż inni rzeźbiarze nie walczy nigdy z materiałem, a raczej oswaja i podporządkowuje go do swoich potrzeb. Pierwszym eksperymentom z materiałami towarzyszyły także jedne z początkowych zabaw z formą. To właśnie w tym okresie autor tworzył także niefiguratywne prace. Jednak artysta tłumaczy, że już na początku swojej edukacji artystycznej był zafascynowany rzeźbą figuratywną, od Alberta Giacomettiego po prace Xawerego Dunikowskiego.
Z samym Giacomettim łączyła artystę nie tylko fascynacji figuracją, ale też inny aspekt twórczości – fascynacji egzystencjalizmem. Artysta szukał w procesie twórczym własnego sensu, ale także wyrażał nurtujące go pytania – o ludzkie cierpienie czy dramat starości i śmierci. Nadawanie swoim lękom i pytaniom odpowiedniej formy miało dla artysty charakter terapeutyczny, który przynosił mu lekkie uwolnienie. Dodatkowo, to sztuka i rzeźby wychodzące z pracowni artysty dawały mu szanse do stworzenia obiektów trwałych, które pozostaną na lata.

Studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (lata 1965-1971), gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem. W latach 1979-1982 przebywał na stypendium rządu niemieckiego im. Wilhelma Lehmbrucka w Duisburgu. Jest laureatem wielu krajowych konkursów rzeźbiarskich, m.in.: Ogólnopolskiej Wystawy Rzeźby Młodych w Krakowie (1971), na pomnik Powstania Warszawskiego w Warszawie (1983), jak i zagranicznych, m.in.: nagroda Hiszpańskiej Federacji Żeglarskiej za rzeźbę Żagiel na Międzynarodowym Biennale Sport w Sztukach Pięknych w Barcelonie (1979). Stypendysta Ministerstwa Kultury i Sztuki w 1971 i 1974 roku. Jest profesorem, a także rektorem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (trzecia kadencja).

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.