Od lat obrazy i rysunki są jakby tkane z nitek, barwnych pasm, czasem ledwo uchwytnych dla oka, czasem wyraźnych i jędrnych. Niektóre obrazy, zwłaszcza te na papierze, są jak lekka, zwiewna, niemal przeźroczysta tkanina o najdelikatniejszym splocie. Inne, na których linie są ściśle zbite, tworzą solidną materię niczym gruby, wiejski samodział. (...) Obraz rośnie jak żywy organizm, wyłania się w trakcie pracy.
Maria Poprzędzka, cytat za: Obrazy. Jan Dobkowski. Galeria Art+on 13–26 maja 2009, [katalog wystawy], Warszawa 2009

Jan Dobkowski (ur. 1942)
Malarz, rysownik, urodzony w 1942 r. w Łomży. Ukończył Liceum Plastyczne w Warszawie i w roku 1962 rozpoczął studia na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Uczeń prof. Juliusza Studnickiego i prof. Jana Cybisa, w którego pracowni otrzymał dyplom w 1968 r. Będąc jeszcze na studiach, w 1966, utworzył duet artystyczny, w którym jego partnerem był Jerzy (Jurry) Zieliński. Ich pierwsza wspólna wystawa pt. Neo-Neo-Neo odbyła się w Warszawie w 1967 r. Wystawiali wspólnie do 1970 r. W 1968 r. powstały pierwsze zielono-czerwone obrazy Dobkowskiego (używającego w tym czasie pseudonimu Dobson). W pracach tych, operujących giętkimi, falistymi liniami, w których upatrywano wpływów secesji, artysta używał środków rodem z op-artu dla wywołania złudzeń optycznych (wirowanie, mżenie, pozorny ruch form). Równolegle z obrazami tworzył też formy z płyt i folii do montowania w przestrzeni. Złoty medal na Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze w 1971 r. i blisko roczny pobyt w USA na stypendium Fundacji Kościuszkowskiej w 1972 r. to kolejne etapy pełnej sukcesów kariery malarza. Wyraźną zmianę nastroju i wymowy jego prac przyniosły wydarzenia 1980–1981 roku, zwłaszcza wprowadzenie stanu wojennego. Monochromatyczne, ciemne płótna znaczył wtedy nikłymi, wiotkimi liniami rysunku.