Lufa lana, gładka, z zewnątrz okrągła, rozszerzająca się kielichowo ku wylotowi; zamek skałkowy, bateryjny typu francuskiego z płaską blachą, ze skośnie sfazowanymi krawędziami, z kurkiem w kształcie litery S z zaczepem do haczyka bezpiecznika; panewka stalowa, na blasze wyryta sygnatura: "WB". Osada (łoże i kolba) drewniana jednolita, łoże długie, sięgające do wylotu lufy, uformowane odpowiednio do jej kształtu, na szczycie przy zamku, obustronne kościane listwy. Kolba płaska w górnej części snycerowana obustronnie; stopa kolby osłonięta mosiężnym trzewikiem. Język spustowy osłonięty kabłąkiem; na tylnym, bardzo krótkim warkoczu wyryty nr "127".
Żelazo, mosiądz, drewno orzechowe;
dł. lufy 29,5 cm, dł. całk. 62 cm.
Europa Zachodnia, ok. XVIII w.
Lufa lana, gładka, z zewnątrz okrągła, rozszerzająca się kielichowo ku wylotowi; zamek skałkowy, bateryjny typu francuskiego z płaską blachą, ze skośnie sfazowanymi krawędziami, z kurkiem w kształcie litery S z zaczepem do haczyka bezpiecznika; panewka stalowa, na blasze wyryta sygnatura: "WB". Osada (łoże i kolba) drewniana jednolita, łoże długie, sięgające do wylotu lufy, uformowane odpowiednio do jej kształtu, na szczycie przy zamku, obustronne kościane listwy. Kolba płaska w górnej części snycerowana obustronnie; stopa kolby osłonięta mosiężnym trzewikiem. Język spustowy osłonięty kabłąkiem; na tylnym, bardzo krótkim warkoczu wyryty nr "127".