Proweniencja:
Warszawa, kolekcja spadkobierców artystki
„Tworzę sztukę szczęśliwą” mawiała Maria Papa Rostkowska. Słowa te wypowiedziane przez kobietę, która w swoim życiu doświadczyła wielu dramatów, jakby na przekór znajdują odzwierciedlenie w jej rzeźbiarskich realizacjach. Poruszane przez Marię Papę tematy takie jak miłość, macierzyństwo czy heroizm, z jednej strony są uniwersalne a z drugiej, indywidualnie przeżywane mogą przybierać wiele rozmaitych twarzy. Bliskie abstrakcji, niefiguratywne formy stworzone przez tę słynną polską rzeźbiarkę pozwalają na odkrywanie rzeczywistości, która jest w nas samych. Fuzja miłości to praca, która powstała około 1994 roku. Dwa splecione ze sobą ciała tworzą jedną zmysłową formę. Miłość jednocząca dwoje ludzi przybiera tu aluzyjny, niemalże abstrakcyjny kształt, a sama bryła rysowana jest miękką falującą linią. Forma ta jest z jednej strony mocna z drugiej zaś, dzięki obłości kształtów, ma w sobie duży pierwiastek delikatności. Maria Papa zadziwiała współczesnych siłą i determinacją. Pracując jak równy z równym w zmaskulinizowanym środowisku rzeźbiarskim nie straciła nic ze swojej kobiecości. Fuzja miłości, obok znanych już polskiemu odbiorcy form takich jak Matka i dziecko, Wojownik czy Czystość, należy do kanonu najpiękniejszych dzieł rzeźbiarskich Marii Papy, zamykających w sobie istotę jej twórczości – nieustanne dążenie do piękna i szczęścia.
Na tle dotąd prezentowanych na rynku dzieł polskiej artystki, oferowana rzeźba ma szczególne znaczenie z kolekcjonerskiego punktu widzenia, bowiem odlew ten jest jedynym istniejącym egzemplarzem w brązie. Ponadto towarzyszy mu jego pierwowzór, wykuty w różowym marmurze portugalskim.
Maria Papa Rostkowska urodziła się w 1923 roku w Warszawie jako córka Bolesława Baranowskiego i Nadiei Baranowskiej. W 1943 roku wyszła za mąż za Ludwika Rostkowskiego juniora, działacza ruchu oporu i członka Żegoty. Wraz z dr. Ludwikiem Rostkowskim seniorem, jej teściem, młode małżeństwo uczestniczyło w ratowaniu Żydów z getta warszawskiego. Jej mąż został pośmiertnie odznaczony medalem Sprawiedliwego. Maria brała także czynny udział w Powstaniu Warszawskim, za co została odznaczona Srebrnym Medalem Virtutii Militarii. Schwytana przez hitlerowców i wywieziona, uciekła z pociągu wiozącego ją do Oświęcimia.
W 1946 roku podjęła studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni prof. Janusza Strzałeckiego. Była stypendystką Ministerstwa Kultury, a następnie UNESCO w Paryżu. Po powrocie Marii do Polski zmarł jej mąż Ludwik Rostkowski junior, który był ofiarą represji stalinowskich. W 1950 roku została adiunktem w Akademii Sztuk Pięknych w Sopocie, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Brała udział w licznych wystawach organizowanych przez państwo polskie. W 1952 roku otrzymała nagrodę za portret młodej Ślązaczki na Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie. W 1954 roku pracowała przy renowacji zabytkowej kamienicy przy Rynku Starego Miasta 10 w Lublinie. Kilka z jej obrazów znajduje się obecnie w kolekcji w Kozłówce.
W 1955 roku na Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki, w Galerii Arsenał, poznała francuskiego malarza Edouarda Pignona, od którego dostała zaproszenie na wyjazd do Francji. Wyjechała z Polski w 1957 roku. Edouard Pignon wprowadził Marię w paryskie środowisko artystyczne. Poznała Gualtieri Papa di San Lazzaro, krytyka sztuki, dziennikarza, właściciela galerii i redaktora kultowego pisma artystycznego „XXe Siècle”. Był on wówczas kluczową postacią na międzynarodowej scenie artystycznej. Pobrali się w 1958 roku. Maria weszła w krąg towarzyski nowopośłubionego męża, a przyjaciółmi domu były takie postaci jak Nina Kandinsky, Juan Miro, Mark Chagall, Serge Poliakoff, Sonia Delaunay, Lucio Fontana, Jean Arp, Alberto Magnelli.
W latach 1958-1964 przebywała we Włoszech na zaproszenie słynnej pracowni ceramicznej Tullio Mazzotti’ego w Albisoli. Pracowała tam u boku Lucio Fontany, który zachęcił Marię do realizacji jej marzenia o zostaniu rzeźbiarką. Zaczęła tworzyć płaskorzeźby i rzeźby z terakoty i brązu, a od 1964 roku pogłębiała swe zainteresowanie marmurem, który stał się jej ulubionym materiałem. Pracowała głównie w Pietrasanta, niedaleko Carrary. W ciągu swojego życia stworzyła około trzystu rzeźb. W 1966 roku, rekomendowana przez Jeana Arpa i Lucio Fontanę, otrzymała nagrodę William and Norma Copley Foundation Award. Zmarła w 2008 roku w Pietrasanta.
Artystka reprezentowana była w Paryżu przez Galerię XXe Siècle, a w Mediolanie przez Galleria del Naviglio. Jej prace regularnie prezentowano w prestiżowych paryskich salonach (Salon de Mai, Salon d’Automne, Salon des Réalités Nouvelles) oraz licznych galeriach prywatnych, głównie we Francji i Włoszech. W 1994 roku jej rzeźby były wystawiane w Polsce, w Galerii Ars Polonia w Warszawie.
Maria Papa Rostkowska zmarła w 2008 roku, pozostawiając po sobie znaczący dorobek artystyczny. Jej twórczość, przesiąknięta doświadczeniami wojennymi i poszukiwaniem piękna i spokoju, wciąż inspiruje i fascynuje. Wciąż też żyje i rozwija się po jej śmierci. Od 2008 roku zorganizowano co najmniej dziesięć wystaw muzealnych w Polsce (Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Rzeźby Współczesnej w Orońsku, Muzeum Pałac Królewski w Łazienkach Królewskich w Warszawie), Francji (Muzeum Chopina/Biblioteka Polska, Hospicjum Saint Roch, Muzeum Sztuki i Historii w Meudon, Muzeum Fundacji Coubertina) i we Włoszech (Muzeum Pietrasanta, Muzeum Cascina Roma w San Donato Milanese), a także w galeriach w Paryżu i Mediolanie. Ponad 40 dzieł artysty znajduje się w zbiorach publicznych we Francji (Palais Bourbon, Zgromadzenie Narodowe; muzea w miastach Grenoble, Dijon, Mont-de-Marsan, Meudon, Issoudun, Menton, Nantes i Paryżu), Polsce (Muzea Narodowe w Warszawie i Lublinie, Pałac Królewski w Łazienkach Królewskich, Zamek Królewski na Wawelu w Krakowie, Centrum Rzeźby Współczesnej w Orońsku i Miasto Sopot) oraz w Pałacu Prezydenckim w Warszawie, we Włoszech (Międzynarodowy Park Rzeźby w Pietrasanta, Uniwersytet w Mediolanie, Banca Intesa, Henraux) i Stanach Zjednoczonych (Konsulat Generalny Francji w Houston w Teksasie), a także w kolekcjach prywatnych (Paryż, Mediolan, Pietrasanta, Genewa, St. Moritz, Warszawa, Kraków, Poznań, Wrocław itp.). We wrześniu 2025 roku prestiżowy magazyn MARMO Review, wydawany przez Henraux w języku włoskim i angielskim, poświęcił swój 13. numer Marii Papie Rostkowskiej.
brąz złocony, postument z marmuru
wys. 100 cm (wys. z postumentem 128 cm), ed. 1/1
sygn. u dołu: M. PAPA 1/1. Do pozycji 126 dołączono jego pierwowzór, rzeźbę Marii Papy-Rostkowskiej "Fuzja miłości", ok. 1994: marmur różowy portugalski, podstawa z czarnego kamienia, wys. 20 cm (wys. z podstawą 25,3 cm), sygn. u dołu: M. PAPA.
Proweniencja:
Warszawa, kolekcja spadkobierców artystki
„Tworzę sztukę szczęśliwą” mawiała Maria Papa Rostkowska. Słowa te wypowiedziane przez kobietę, która w swoim życiu doświadczyła wielu dramatów, jakby na przekór znajdują odzwierciedlenie w jej rzeźbiarskich realizacjach. Poruszane przez Marię Papę tematy takie jak miłość, macierzyństwo czy heroizm, z jednej strony są uniwersalne a z drugiej, indywidualnie przeżywane mogą przybierać wiele rozmaitych twarzy. Bliskie abstrakcji, niefiguratywne formy stworzone przez tę słynną polską rzeźbiarkę pozwalają na odkrywanie rzeczywistości, która jest w nas samych. Fuzja miłości to praca, która powstała około 1994 roku. Dwa splecione ze sobą ciała tworzą jedną zmysłową formę. Miłość jednocząca dwoje ludzi przybiera tu aluzyjny, niemalże abstrakcyjny kształt, a sama bryła rysowana jest miękką falującą linią. Forma ta jest z jednej strony mocna z drugiej zaś, dzięki obłości kształtów, ma w sobie duży pierwiastek delikatności. Maria Papa zadziwiała współczesnych siłą i determinacją. Pracując jak równy z równym w zmaskulinizowanym środowisku rzeźbiarskim nie straciła nic ze swojej kobiecości. Fuzja miłości, obok znanych już polskiemu odbiorcy form takich jak Matka i dziecko, Wojownik czy Czystość, należy do kanonu najpiękniejszych dzieł rzeźbiarskich Marii Papy, zamykających w sobie istotę jej twórczości – nieustanne dążenie do piękna i szczęścia.
Na tle dotąd prezentowanych na rynku dzieł polskiej artystki, oferowana rzeźba ma szczególne znaczenie z kolekcjonerskiego punktu widzenia, bowiem odlew ten jest jedynym istniejącym egzemplarzem w brązie. Ponadto towarzyszy mu jego pierwowzór, wykuty w różowym marmurze portugalskim.
Maria Papa Rostkowska urodziła się w 1923 roku w Warszawie jako córka Bolesława Baranowskiego i Nadiei Baranowskiej. W 1943 roku wyszła za mąż za Ludwika Rostkowskiego juniora, działacza ruchu oporu i członka Żegoty. Wraz z dr. Ludwikiem Rostkowskim seniorem, jej teściem, młode małżeństwo uczestniczyło w ratowaniu Żydów z getta warszawskiego. Jej mąż został pośmiertnie odznaczony medalem Sprawiedliwego. Maria brała także czynny udział w Powstaniu Warszawskim, za co została odznaczona Srebrnym Medalem Virtutii Militarii. Schwytana przez hitlerowców i wywieziona, uciekła z pociągu wiozącego ją do Oświęcimia.
W 1946 roku podjęła studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni prof. Janusza Strzałeckiego. Była stypendystką Ministerstwa Kultury, a następnie UNESCO w Paryżu. Po powrocie Marii do Polski zmarł jej mąż Ludwik Rostkowski junior, który był ofiarą represji stalinowskich. W 1950 roku została adiunktem w Akademii Sztuk Pięknych w Sopocie, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Brała udział w licznych wystawach organizowanych przez państwo polskie. W 1952 roku otrzymała nagrodę za portret młodej Ślązaczki na Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie. W 1954 roku pracowała przy renowacji zabytkowej kamienicy przy Rynku Starego Miasta 10 w Lublinie. Kilka z jej obrazów znajduje się obecnie w kolekcji w Kozłówce.
W 1955 roku na Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki, w Galerii Arsenał, poznała francuskiego malarza Edouarda Pignona, od którego dostała zaproszenie na wyjazd do Francji. Wyjechała z Polski w 1957 roku. Edouard Pignon wprowadził Marię w paryskie środowisko artystyczne. Poznała Gualtieri Papa di San Lazzaro, krytyka sztuki, dziennikarza, właściciela galerii i redaktora kultowego pisma artystycznego „XXe Siècle”. Był on wówczas kluczową postacią na międzynarodowej scenie artystycznej. Pobrali się w 1958 roku. Maria weszła w krąg towarzyski nowopośłubionego męża, a przyjaciółmi domu były takie postaci jak Nina Kandinsky, Juan Miro, Mark Chagall, Serge Poliakoff, Sonia Delaunay, Lucio Fontana, Jean Arp, Alberto Magnelli.
W latach 1958-1964 przebywała we Włoszech na zaproszenie słynnej pracowni ceramicznej Tullio Mazzotti’ego w Albisoli. Pracowała tam u boku Lucio Fontany, który zachęcił Marię do realizacji jej marzenia o zostaniu rzeźbiarką. Zaczęła tworzyć płaskorzeźby i rzeźby z terakoty i brązu, a od 1964 roku pogłębiała swe zainteresowanie marmurem, który stał się jej ulubionym materiałem. Pracowała głównie w Pietrasanta, niedaleko Carrary. W ciągu swojego życia stworzyła około trzystu rzeźb. W 1966 roku, rekomendowana przez Jeana Arpa i Lucio Fontanę, otrzymała nagrodę William and Norma Copley Foundation Award. Zmarła w 2008 roku w Pietrasanta.
Artystka reprezentowana była w Paryżu przez Galerię XXe Siècle, a w Mediolanie przez Galleria del Naviglio. Jej prace regularnie prezentowano w prestiżowych paryskich salonach (Salon de Mai, Salon d’Automne, Salon des Réalités Nouvelles) oraz licznych galeriach prywatnych, głównie we Francji i Włoszech. W 1994 roku jej rzeźby były wystawiane w Polsce, w Galerii Ars Polonia w Warszawie.
Maria Papa Rostkowska zmarła w 2008 roku, pozostawiając po sobie znaczący dorobek artystyczny. Jej twórczość, przesiąknięta doświadczeniami wojennymi i poszukiwaniem piękna i spokoju, wciąż inspiruje i fascynuje. Wciąż też żyje i rozwija się po jej śmierci. Od 2008 roku zorganizowano co najmniej dziesięć wystaw muzealnych w Polsce (Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Rzeźby Współczesnej w Orońsku, Muzeum Pałac Królewski w Łazienkach Królewskich w Warszawie), Francji (Muzeum Chopina/Biblioteka Polska, Hospicjum Saint Roch, Muzeum Sztuki i Historii w Meudon, Muzeum Fundacji Coubertina) i we Włoszech (Muzeum Pietrasanta, Muzeum Cascina Roma w San Donato Milanese), a także w galeriach w Paryżu i Mediolanie. Ponad 40 dzieł artysty znajduje się w zbiorach publicznych we Francji (Palais Bourbon, Zgromadzenie Narodowe; muzea w miastach Grenoble, Dijon, Mont-de-Marsan, Meudon, Issoudun, Menton, Nantes i Paryżu), Polsce (Muzea Narodowe w Warszawie i Lublinie, Pałac Królewski w Łazienkach Królewskich, Zamek Królewski na Wawelu w Krakowie, Centrum Rzeźby Współczesnej w Orońsku i Miasto Sopot) oraz w Pałacu Prezydenckim w Warszawie, we Włoszech (Międzynarodowy Park Rzeźby w Pietrasanta, Uniwersytet w Mediolanie, Banca Intesa, Henraux) i Stanach Zjednoczonych (Konsulat Generalny Francji w Houston w Teksasie), a także w kolekcjach prywatnych (Paryż, Mediolan, Pietrasanta, Genewa, St. Moritz, Warszawa, Kraków, Poznań, Wrocław itp.). We wrześniu 2025 roku prestiżowy magazyn MARMO Review, wydawany przez Henraux w języku włoskim i angielskim, poświęcił swój 13. numer Marii Papie Rostkowskiej.