Proweniencja:
Dom Aukcyjny Rempex
Energia upadku należy do najważniejszych realizacji Andrzeja Lachowicza – grafika, fotografa, malarza, twórcy filmów oraz jednego z kluczowych teoretyków polskiej sztuki konceptualnej. Artysta, związany z Wrocławiem i współtworzący środowisko galerii Permafo (1970–1981), rozwijał w swojej praktyce ideę „sztuki permanentnej”, opartej na procesualności i nieustannym trwaniu.
Obiekt z cyklu Energia upadku, wykonany w jednej z kilku autorskich wersji, przedstawia sekwencję ujęć artysty siedzącego bokiem na krześle z uniesioną ręką, z której trzyma lub upuszcza różne przedmioty. Minimalistyczna forma i powtarzalność gestu służą Lachowiczowi do analizy samego pojęcia „upadku” – zarówno jako zjawiska fizycznego, jak i metafory odnoszącej się do moralności, filozofii czy kondycji sztuki. W tekście towarzyszącym pracy artysta rozważa upadek jako wartość, zaprzeczenie nicości, jej spełnienie, jako upadek sztuki i w końcu „upadek upadku”.
Energia upadku IV łączy konceptualną refleksję z wizualną dyscypliną, ukazując myślenie Lachowicza o sztuce jako o nieustannym procesie, w którym każdy gest – nawet tak pozornie prosty jak upuszczenie przedmiotu – może stać się nośnikiem znaczeń.
serigrafia, papier
75 x 54,3 cm
l. d.: Energia upadku IV, ed. 5/15
sygn. i dat. p.d.: Andrzej 20.09.1981
Proweniencja:
Dom Aukcyjny Rempex
Energia upadku należy do najważniejszych realizacji Andrzeja Lachowicza – grafika, fotografa, malarza, twórcy filmów oraz jednego z kluczowych teoretyków polskiej sztuki konceptualnej. Artysta, związany z Wrocławiem i współtworzący środowisko galerii Permafo (1970–1981), rozwijał w swojej praktyce ideę „sztuki permanentnej”, opartej na procesualności i nieustannym trwaniu.
Obiekt z cyklu Energia upadku, wykonany w jednej z kilku autorskich wersji, przedstawia sekwencję ujęć artysty siedzącego bokiem na krześle z uniesioną ręką, z której trzyma lub upuszcza różne przedmioty. Minimalistyczna forma i powtarzalność gestu służą Lachowiczowi do analizy samego pojęcia „upadku” – zarówno jako zjawiska fizycznego, jak i metafory odnoszącej się do moralności, filozofii czy kondycji sztuki. W tekście towarzyszącym pracy artysta rozważa upadek jako wartość, zaprzeczenie nicości, jej spełnienie, jako upadek sztuki i w końcu „upadek upadku”.
Energia upadku IV łączy konceptualną refleksję z wizualną dyscypliną, ukazując myślenie Lachowicza o sztuce jako o nieustannym procesie, w którym każdy gest – nawet tak pozornie prosty jak upuszczenie przedmiotu – może stać się nośnikiem znaczeń.