Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna

Wystawiany:
Łódź, Galeria Willa, Woń gnijących kwiatów, 12.09.2024-24.11.2024.

Lena Achtelik w swojej twórczości łączy ze sobą dwie rzeczywistości – życie przed i po śmierci. Jej obrazy są niezwykle sugestywne i realistyczne zarówno w podejmowanej tematyce tanatologicznej jak i tej dotyczącej pamięci kulturowej i historii symbolu. Na obrazach z serii Effigies (z łac. kopia, obraz, podobieństwo) królują małe dziewczynki w czarnych sukienkach i elegancko ubrane kobiety. Wyłaniają się z ciemności niczym widma. Nierzadko twarze są zamazane, oczy puste lub bogaty ubiór pozbawiony jest właściciela, a artystka czyni atrybuty głównymi bohaterami obrazu. Malarstwo Achtelik przypomina fotografię pośmiertną, która staje się polem do badania napięć między racjonalnymi a irracjonalnymi obszarami wiedzy. Transponując stare zdjęcia na obraz olejny pracuje z pamięcią. Ale Achtelik wywołuje zjawy nie po to, by przywrócić je do życia. Jest to pretekst do eksploracji interesujących artystkę tematów jak przemijalność, kruchość, rytuały pogrzebowe i żałoba. Jej obrazy są przejawem elementarnej refleksji nad śmiercią, w kontrze do panującej obecnie kultury, która wypiera śmiertelność z powszechnej świadomości.

Lena Achtelik to polska artystka wizualna, uznawana za jedną z najbardziej interesujących i aktywnych twórczyń młodego pokolenia. W swojej praktyce łączy malarstwo z książką artystyczną oraz małą formą przestrzenną.
Absolwentka Instytutu Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, a następnie absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach (dyplom z wyróżnieniem 2016). Kształciła się również w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Antwerpii. Stopień doktora sztuki uzyskała na macierzystej uczelni za publikację Śmierć ćmy. Atlas.
Głównym obszarem jej działań jest polemika z przekonaniem o nieprzemijalności pamięci kulturowej i o samoocalającej mocy sztuki. Jest to refleksja nie dająca jednoznacznej odpowiedzi, nad potrzebą wspominania i nieodwołalnością zapominania, niezniszczalnością śladu i powszechnie występującą dezintegracją formy. Artystka eksploruje relację między stałością a tymczasowością, obecnością i nieobecnością, stale odwołując się do ciągłego ubywania formy i nieśmiertelności.
Achtelik jest malarką, która w swej sztuce często sięga po romantyczne, jak i naturalistyczne wizje śmierci, akcentując zagadnienia materialności, duchowości, metamorfozy oraz silne inspiracje językiem, literaturą i sztuką dawną. Jej twórczość bada estetyczny problem niemożności zdefiniowania, wyrażenia i przedstawienia śmierci w medium wizualnym i językowym. W swych pracach rzeźbiarskich nawiązuje do procesu palingenezy i alchemicznego odradzania się życia, wykorzystując m.in. porcelanę kostną, która imituje zarówno żywe organizmy, jak i ich szczątki. W malarstwie, chwytając sensy w przelocie (glimpses), koncentruje się na symbolu motyla, jako archetypie stanów przejścia i procesów przemiany.
Prace Leny Achtelik były szeroko prezentowane w wiodących instytucjach sztuki w Polsce i za granicą, m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Zachęcie i MOCAK w Krakowie.