Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna
Polswiss Art, aukcja 16.10.2018, poz. 78
Warszawa, Piękna Gallery, aukcja 07.12.2016, poz. 62
Newbury, Wielka Brytania, Dreweatts, aukcja 13.06.2016, poz. 93
Corsham Hall (UK), kolekcja Clifforda i Rosemary Ellis
własność artysty
Wystawiany:
Radom, Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu, Wojciech Fangor. Optyczne Wibracje, 18.05-31.08.2018.
Reprodukowany:
Catalogue raisonné, strona internetowa Fundacji Wojciecha Fangora, poz. 527.
Oferowany obraz „E44” z 1966 roku jest znakomitym przykładem badań nad przestrzenią, światłem i ruchem, które Wojciech Fangor rozpoczął pod koniec lat 50., tworząc nurt absolutnie nowatorski nie tylko w sztuce polskiej, lecz także światowej. Symbolicznym otwarciem tego przełomowego etapu było zorganizowane w 1958 roku – wspólnie z architektem Stanisławem Zamecznikiem – pierwsze polskie environment, zatytułowanego „Studium przestrzeni”. Zaprezentowane tam wibrujące płótna, utrzymane w czerni i bieli, stały się narzędziem działania na percepcję odbiorcy w systemie nazwanym przez Fangora „Pozytywną Przestrzenią Iluzyjną”. Ich kluczową cechą było miękkie, bezkrawędziowe przejście tonalne – technika zaczerpnięta od leonardowskiego sfumato, którą artysta uczynił fundamentem swoich dalszych eksperymentów. „Miękkie, rozproszone, bezkrawędziowe przejście między kolorami (…) stało się nieprzebranym polem eksperymentów plastycznych – Fangor systematycznie badał, w jakich warunkach osiąga ono najlepszy efekt wizualny. Rezultatem były ‘koła’, ‘fale’ i obrazy ameboidalne, które ugruntowały jego pozycję w op-arcie i sztuce światowej” (Szydłowski S., Wojciech Fangor. Mała retrospektywa, [w:] Fangor. Malarstwo [katalog wystawy], wyd. ASP w Gdańsku, Gdańsk 2015, s. 17).
„E44” zachwyca energią wielobarwnego, pulsującego układu kręgów, w których róż, pomarańcz i błękit przenikają się z niezwykłą miękkością. Stopniowane, zamglone obręcze zdają się drgać i falować, tworząc sugestię ruchu oraz optycznego „oddychania” formy. Fangor – jak celnie zauważył John Canaday – oferuje tu coś więcej niż efektowny zabieg optyczny: „(...) ta sztuczka faktycznie jest czymś więcej niż tylko sztuczką i jawi się jako brama do nowego doświadczenia koloru i przestrzeni” (Fangor’s Romantic Op, „New York Times”, 15.02.1970, s. 103).
Powierzchnia obrazu została opracowana z niezwykłą precyzją: idealnie wygładzona, pozbawiona widocznych śladów pędzla, wzmacnia świetlistość i nasycenie barw. Kolorystyczne kręgi przekraczają granice płótna, jakby rozchodząc się jeszcze dalej – wciągając widza w przestrzeń pozamalarską i czyniąc go współtwórcą wizualnego doświadczenia. Obraz ten pozostaje jednym z najczystszych przykładów Fangorowskiej syntezy światła, koloru i ruchu, a zarazem świadectwem dojrzałości jego języka op-artu.
olej, płótno
71 x 71 cm
sygn. na odwrociu: FANGOR / E44 1966
Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna
Polswiss Art, aukcja 16.10.2018, poz. 78
Warszawa, Piękna Gallery, aukcja 07.12.2016, poz. 62
Newbury, Wielka Brytania, Dreweatts, aukcja 13.06.2016, poz. 93
Corsham Hall (UK), kolekcja Clifforda i Rosemary Ellis
własność artysty
Wystawiany:
Radom, Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu, Wojciech Fangor. Optyczne Wibracje, 18.05-31.08.2018.
Reprodukowany:
Catalogue raisonné, strona internetowa Fundacji Wojciecha Fangora, poz. 527.
Oferowany obraz „E44” z 1966 roku jest znakomitym przykładem badań nad przestrzenią, światłem i ruchem, które Wojciech Fangor rozpoczął pod koniec lat 50., tworząc nurt absolutnie nowatorski nie tylko w sztuce polskiej, lecz także światowej. Symbolicznym otwarciem tego przełomowego etapu było zorganizowane w 1958 roku – wspólnie z architektem Stanisławem Zamecznikiem – pierwsze polskie environment, zatytułowanego „Studium przestrzeni”. Zaprezentowane tam wibrujące płótna, utrzymane w czerni i bieli, stały się narzędziem działania na percepcję odbiorcy w systemie nazwanym przez Fangora „Pozytywną Przestrzenią Iluzyjną”. Ich kluczową cechą było miękkie, bezkrawędziowe przejście tonalne – technika zaczerpnięta od leonardowskiego sfumato, którą artysta uczynił fundamentem swoich dalszych eksperymentów. „Miękkie, rozproszone, bezkrawędziowe przejście między kolorami (…) stało się nieprzebranym polem eksperymentów plastycznych – Fangor systematycznie badał, w jakich warunkach osiąga ono najlepszy efekt wizualny. Rezultatem były ‘koła’, ‘fale’ i obrazy ameboidalne, które ugruntowały jego pozycję w op-arcie i sztuce światowej” (Szydłowski S., Wojciech Fangor. Mała retrospektywa, [w:] Fangor. Malarstwo [katalog wystawy], wyd. ASP w Gdańsku, Gdańsk 2015, s. 17).
„E44” zachwyca energią wielobarwnego, pulsującego układu kręgów, w których róż, pomarańcz i błękit przenikają się z niezwykłą miękkością. Stopniowane, zamglone obręcze zdają się drgać i falować, tworząc sugestię ruchu oraz optycznego „oddychania” formy. Fangor – jak celnie zauważył John Canaday – oferuje tu coś więcej niż efektowny zabieg optyczny: „(...) ta sztuczka faktycznie jest czymś więcej niż tylko sztuczką i jawi się jako brama do nowego doświadczenia koloru i przestrzeni” (Fangor’s Romantic Op, „New York Times”, 15.02.1970, s. 103).
Powierzchnia obrazu została opracowana z niezwykłą precyzją: idealnie wygładzona, pozbawiona widocznych śladów pędzla, wzmacnia świetlistość i nasycenie barw. Kolorystyczne kręgi przekraczają granice płótna, jakby rozchodząc się jeszcze dalej – wciągając widza w przestrzeń pozamalarską i czyniąc go współtwórcą wizualnego doświadczenia. Obraz ten pozostaje jednym z najczystszych przykładów Fangorowskiej syntezy światła, koloru i ruchu, a zarazem świadectwem dojrzałości jego języka op-artu.