Portret ukazuje dziewczynkę ujętą frontalnie w półpostaci. Modelka ma włosy splecione w dwa warkocze, jej sylwetka jest zwarta, a poza spokojna – niemal nieruchoma. Spojrzenie kieruje wprost na widza, przyciągając uwagę swoją powagą i wewnętrznym skupieniem. „Portrety Meli Muter są od głębi podjętą kwintesencją człowieka, spostrzeżoną w jakimś bardzo nieuchwytnym, nieraz może jedynym momencie zdrady wewnętrznej przed innym człowiekiem. Jest to portrecistka obdarzona wielką umiejętnością wnikania w życie ludzkie, umiejętnością oddawania bardzo mozolnie wyszukanej prawdy o człowieku portretowanym w wyrazie twarzy, w układzie ciała, w ułożeniu i wyrazie rąk i podawania tej prawdy w formie bardzo bezwzględnej.” (M. Sterling. Z paryskiej pracowni. August Zamoyski – Mela Muter, „Głos Prawdy” 1929, nr 6, s. 3 cytat za: Barbara Brus – Malinowska, Bolesław Nawrocki, „Kolekcja Bolesława i Liny Nawrockich; Mela Muter (Maria Melania Mutermilch) (1876 – 1967), Warszawa 1994, s. 39.).
Jak w wielu portretach artystki, mamy do czynienia nie tyle z wiernym zapisem fizjonomii, ile z próbą dotarcia do istoty portretowanego. Twarz dziewczynki staje się polem bezkompromisowej obserwacji. Pozbawionej idealizacji, a jednocześnie przenikliwej i szczerej. Muter zdaje się odsłaniać przed widzem wewnętrzny świat modelki, jej powagę i cichą dojrzałość, traktując portret jako akt prawdy, a nie pochlebstwa. „Malarka ta nigdy nie szła na kompromisy. Nie szukała łatwej popularności, pozwalała wypowiadać się instynktowi z niepohamowaną swobodą. Jeżeli ulegała wpływom, to artystów najbardziej rewolucyjnych. Wpływy były przejściowe, wychodziła spod nich przewagą własnej indywidualności, na której zbudowała osobistą swoją formę.” (M. Sterling. Z paryskiej pracowni. August Zamoyski – Mela Muter, „Głos Prawdy” 1929, nr 6, s. 3 cytat za: Barbara Brus – Malinowska, Bolesław Nawrocki, „Kolekcja Bolesława i Liny Nawrockich; Mela Muter (Maria Melania Mutermilch) (1876 – 1967), Warszawa 1994, s. 39.).
olej, płyta, 56,3 × 38,3 cm
sygn. p. g.: „MUTER”
Portret ukazuje dziewczynkę ujętą frontalnie w półpostaci. Modelka ma włosy splecione w dwa warkocze, jej sylwetka jest zwarta, a poza spokojna – niemal nieruchoma. Spojrzenie kieruje wprost na widza, przyciągając uwagę swoją powagą i wewnętrznym skupieniem. „Portrety Meli Muter są od głębi podjętą kwintesencją człowieka, spostrzeżoną w jakimś bardzo nieuchwytnym, nieraz może jedynym momencie zdrady wewnętrznej przed innym człowiekiem. Jest to portrecistka obdarzona wielką umiejętnością wnikania w życie ludzkie, umiejętnością oddawania bardzo mozolnie wyszukanej prawdy o człowieku portretowanym w wyrazie twarzy, w układzie ciała, w ułożeniu i wyrazie rąk i podawania tej prawdy w formie bardzo bezwzględnej.” (M. Sterling. Z paryskiej pracowni. August Zamoyski – Mela Muter, „Głos Prawdy” 1929, nr 6, s. 3 cytat za: Barbara Brus – Malinowska, Bolesław Nawrocki, „Kolekcja Bolesława i Liny Nawrockich; Mela Muter (Maria Melania Mutermilch) (1876 – 1967), Warszawa 1994, s. 39.).
Jak w wielu portretach artystki, mamy do czynienia nie tyle z wiernym zapisem fizjonomii, ile z próbą dotarcia do istoty portretowanego. Twarz dziewczynki staje się polem bezkompromisowej obserwacji. Pozbawionej idealizacji, a jednocześnie przenikliwej i szczerej. Muter zdaje się odsłaniać przed widzem wewnętrzny świat modelki, jej powagę i cichą dojrzałość, traktując portret jako akt prawdy, a nie pochlebstwa. „Malarka ta nigdy nie szła na kompromisy. Nie szukała łatwej popularności, pozwalała wypowiadać się instynktowi z niepohamowaną swobodą. Jeżeli ulegała wpływom, to artystów najbardziej rewolucyjnych. Wpływy były przejściowe, wychodziła spod nich przewagą własnej indywidualności, na której zbudowała osobistą swoją formę.” (M. Sterling. Z paryskiej pracowni. August Zamoyski – Mela Muter, „Głos Prawdy” 1929, nr 6, s. 3 cytat za: Barbara Brus – Malinowska, Bolesław Nawrocki, „Kolekcja Bolesława i Liny Nawrockich; Mela Muter (Maria Melania Mutermilch) (1876 – 1967), Warszawa 1994, s. 39.).