Obraz wystawiany i opisany:
– Jonasz Stern 1904-1988. Dzieła znane i nieznane, Galeria Rzeźby, Warszawa, XII 1996 – I 1997, s. nlb, poz. 10 (z wymiarami 72 x 92);– Jonasz Stern 1904-1988, Galeria Baszta Czarownic BWA, Słupsk, III – IV 1988, s. nlb., poz. 26 (wym. 70 x 80 cm);
– Jonasz Stern obrazy z lat 1964-1988, Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu Galeria Sztuki Dawna Synagoga, IX – XI 1988, s. nlb, poz. 30;
– Jonasz Stern. Wystawa Jubileuszowa, Pałac Sztuki, Kraków, I – II 1985, s. 51, poz. 93.
Przeżycia Jonasza Sterna z czasu wojny, gdy artysta znalazł się na granicy życia i śmierci, znajdowały echa w jego twórczości. Powracanie do wątków holokaustu, miało dla niego wymiar moralnej odpowiedzialności, do której poczuwał się jako uczestnik i świadek tamtych wydarzeń. Najpełniejszy, najbardziej indywidualny wyraz znalazły te treści w dziełach Sterna powstających od lat 60. XX w. Motywy, które wcześniej były wyrażane przez niego bardziej dosłownie, zaczęły przybierać formy kolażu, zwłaszcza z wykorzystaniem kości zwierzęcych. Kompozycje takie stały się charakterystycznym, rozpoznawalnym znakiem twórczości tego artysty, a dzieło przedstawione na naszej aukcji jest znakomitym przykładem pełnej, najbardziej rozwiniętej fazy w całokształcie artystycznych dokonań Jonasza Sterna.
Tak o tym wybitnym i bardzo intensywnym obrazie napisała Maria Anna Potocka w ekspertyzie towarzyszącej dziełu: Obraz „Dzień wyniszczenia“ jest rozbudowaną i symbolicznie gęstą kompozycją, w której artysta połączył kości zwierzęce, „szkielety“ roślin, siatkę, pomiętą, unoszoną wiatrem tkaninę – symbol tałesu – z rozsypanym pyłem. Te materialnie bardzo różne elementy połączył w jedność kolorem balansującym między czernią a szarością. Obraz zwieńczył symbolami słońca i błękitem nieba, dając tym samym wyraz nadziei, że ponad wyniszczonym światem może wrócić światło i radość. (...).
Jonasz Stern pierwsze lekcje malarstwa pobierał prywatnie we Lwowie w 1922. Od 1928 uczył się
w Wolnej Szkole Malarstwa Ludwiki Mehofferowej w Krakowie, a następnie w latach 1929-1935 studiował w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. W czasie studiów w najbliższym kręgu Sterna i z jego udziałem zawiązała się Grupa Krakowska (zwana „pierwszą“, w odróżnieniu od powojennej, działającej do dziś, do której Stern także należał). Za przynależność i działalność w Komunistycznej Partii Polski artysta był represjonowany, w 1938 trafił do obozu w Berezie Kartuskiej. Podczas okupacji sowieckiej we Lwowie, gdzie znalazł się na początku wojny, włączył się w życie artystyczne Zachodniej Ukrainy, uczestniczył w wystawach itd. Pod okupacją niemiecką przebywał w getcie. Przypadkiem ocalony podczas rozstrzelania, uciekł na Węgry, gdzie doczekał końca wojny. Po powrocie do Krakowa związał się z Grupą Młodych Plastyków skupionych wokół Tadeusza Kantora. W latach 1954-1974 był pedagogiem krakowskiej ASP. W początkowej, przedwojennej fazie twórczości wywierały nań wpływ awangardowe kierunki w sztuce, głównie kubizm i ekspresjonizm. W latach 40. tworzył swe pierwsze kompozycje abstrakcyjne, niekiedy wykorzystując technikę dekalkomanii, co zbliżało wyraz jego prac do surrealizmu. Nadal jednak nie unikał abstrakcji geometrycznej. W okresie socrealizmu, podobnie jak inni artyści z jego kręgu, nie zgłosił akcesu do oficjalnego życia artystycznego, prowadząc swe eksperymenty w izolacji od publiczności i krytyki. Po 1956, wraz z nadejściem sztuki informel, a następnie malarstwa materii, wykrystalizowała się i forma malarstwa Sterna. Zaczął tworzyć reliefowe struktury, w których wykorzystywał rybie szkielety, skóry, kości i inne odpadki organiczne. Układał je w fantastyczne „pejzaże“, które pokrywał farbami i zamykał w gabloty, czasem specjalnie opracowane. Ten typ prac stał się powszechnie rozpoznawalnym wyróżnikiem sztuki Sterna, również wtedy, gdy zamiast rybich odpadków zaczął zamykać w gabloty fotografie, tkaniny, czasem nadpalone, a także inne symboliczne przedmioty, odnoszące się do dramatycznej przeszłości - jego własnej i narodu żydowskiego. Opatrywał swe prace wieloznacznymi lub metafo-rycznymi tytułami, które wzmacniały ich wymowę.
♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
olej, kolaż, płótno
70,5 x 90,5 cm (72,5 x 92,5 cm z gablotą)
sygn. p.d.: STERN 984
na odwr. p.d. nalepka: JONASZ STERN | „DZIEŃ WYNISZCZENIA“ | ROK 1983 | 70 x 90 cm, p.g. dłg. numer zezwolenia na wywóz za granicę.
na g. listwie krosna nalepka w języku fińskim i angielskim z danymi obrazu i dłg.: L1 no 7.
na d. listwie krosna przypięta kartka z pieczątką włoskiego urzędu celnego, nr: 74 i plaster z nr.: 8.
Do obrazu dołączona jest ekspertyza dr Marii Anny Potockiej.
Obraz wystawiany i opisany:
– Jonasz Stern 1904-1988. Dzieła znane i nieznane, Galeria Rzeźby, Warszawa, XII 1996 – I 1997, s. nlb, poz. 10 (z wymiarami 72 x 92);– Jonasz Stern 1904-1988, Galeria Baszta Czarownic BWA, Słupsk, III – IV 1988, s. nlb., poz. 26 (wym. 70 x 80 cm);
– Jonasz Stern obrazy z lat 1964-1988, Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu Galeria Sztuki Dawna Synagoga, IX – XI 1988, s. nlb, poz. 30;
– Jonasz Stern. Wystawa Jubileuszowa, Pałac Sztuki, Kraków, I – II 1985, s. 51, poz. 93.
Przeżycia Jonasza Sterna z czasu wojny, gdy artysta znalazł się na granicy życia i śmierci, znajdowały echa w jego twórczości. Powracanie do wątków holokaustu, miało dla niego wymiar moralnej odpowiedzialności, do której poczuwał się jako uczestnik i świadek tamtych wydarzeń. Najpełniejszy, najbardziej indywidualny wyraz znalazły te treści w dziełach Sterna powstających od lat 60. XX w. Motywy, które wcześniej były wyrażane przez niego bardziej dosłownie, zaczęły przybierać formy kolażu, zwłaszcza z wykorzystaniem kości zwierzęcych. Kompozycje takie stały się charakterystycznym, rozpoznawalnym znakiem twórczości tego artysty, a dzieło przedstawione na naszej aukcji jest znakomitym przykładem pełnej, najbardziej rozwiniętej fazy w całokształcie artystycznych dokonań Jonasza Sterna.
Tak o tym wybitnym i bardzo intensywnym obrazie napisała Maria Anna Potocka w ekspertyzie towarzyszącej dziełu: Obraz „Dzień wyniszczenia“ jest rozbudowaną i symbolicznie gęstą kompozycją, w której artysta połączył kości zwierzęce, „szkielety“ roślin, siatkę, pomiętą, unoszoną wiatrem tkaninę – symbol tałesu – z rozsypanym pyłem. Te materialnie bardzo różne elementy połączył w jedność kolorem balansującym między czernią a szarością. Obraz zwieńczył symbolami słońca i błękitem nieba, dając tym samym wyraz nadziei, że ponad wyniszczonym światem może wrócić światło i radość. (...).
Jonasz Stern pierwsze lekcje malarstwa pobierał prywatnie we Lwowie w 1922. Od 1928 uczył się
w Wolnej Szkole Malarstwa Ludwiki Mehofferowej w Krakowie, a następnie w latach 1929-1935 studiował w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. W czasie studiów w najbliższym kręgu Sterna i z jego udziałem zawiązała się Grupa Krakowska (zwana „pierwszą“, w odróżnieniu od powojennej, działającej do dziś, do której Stern także należał). Za przynależność i działalność w Komunistycznej Partii Polski artysta był represjonowany, w 1938 trafił do obozu w Berezie Kartuskiej. Podczas okupacji sowieckiej we Lwowie, gdzie znalazł się na początku wojny, włączył się w życie artystyczne Zachodniej Ukrainy, uczestniczył w wystawach itd. Pod okupacją niemiecką przebywał w getcie. Przypadkiem ocalony podczas rozstrzelania, uciekł na Węgry, gdzie doczekał końca wojny. Po powrocie do Krakowa związał się z Grupą Młodych Plastyków skupionych wokół Tadeusza Kantora. W latach 1954-1974 był pedagogiem krakowskiej ASP. W początkowej, przedwojennej fazie twórczości wywierały nań wpływ awangardowe kierunki w sztuce, głównie kubizm i ekspresjonizm. W latach 40. tworzył swe pierwsze kompozycje abstrakcyjne, niekiedy wykorzystując technikę dekalkomanii, co zbliżało wyraz jego prac do surrealizmu. Nadal jednak nie unikał abstrakcji geometrycznej. W okresie socrealizmu, podobnie jak inni artyści z jego kręgu, nie zgłosił akcesu do oficjalnego życia artystycznego, prowadząc swe eksperymenty w izolacji od publiczności i krytyki. Po 1956, wraz z nadejściem sztuki informel, a następnie malarstwa materii, wykrystalizowała się i forma malarstwa Sterna. Zaczął tworzyć reliefowe struktury, w których wykorzystywał rybie szkielety, skóry, kości i inne odpadki organiczne. Układał je w fantastyczne „pejzaże“, które pokrywał farbami i zamykał w gabloty, czasem specjalnie opracowane. Ten typ prac stał się powszechnie rozpoznawalnym wyróżnikiem sztuki Sterna, również wtedy, gdy zamiast rybich odpadków zaczął zamykać w gabloty fotografie, tkaniny, czasem nadpalone, a także inne symboliczne przedmioty, odnoszące się do dramatycznej przeszłości - jego własnej i narodu żydowskiego. Opatrywał swe prace wieloznacznymi lub metafo-rycznymi tytułami, które wzmacniały ich wymowę.
♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).