Stosowany przez Hofmana typ alegorii to nowy sposób interpretacji motywu Vanitas, który na początku XX wieku ponownie zyskuje znaczenie w literaturze i sztuce. Ujęcie Hofmana odbiega od sposobów przedstawiania śmierci charakterystycznych dla wielu współczesnych mu twórców, u których zafascynowanie potęgą Nirwany często przybierało formę dosłowną i drastyczną. W twórczości Hofmana refleksja nad śmiercią nie ma wymiaru brutalnego. Przeradza się w rodzaj melancholijnej zadumy i cichej rezygnacji. Odzwierciedleniem tej myśli jest prezentowany obraz. W dorobku artystycznym Wlastimila Hofmana niejednokrotnie pojawia się kompozycja o temacie analogicznym do „Dzieci z ptaszkiem”.
„Motyw grzebania zwierząt pojawia się u Hofmana wielokrotnie, zapewne z racji swej lirycznej wymowy i silnego emocjonalnego powiązania ze strefą głębokich przeżyć, zwłaszcza u dzieci. […] Pogrzeb ptaka” z 1907 r. (il. 1) przedstawia trójkę półnagich, dziwacznie ubranych dzieci: postać z lewej strony trzyma w dłoni martwego ptaka […] ” (il. I) (Elżbieta Wolnowicz – Mierzwińska, „Wlastimil Hofman -twórczość do roku 1939”, „Dzieła czy kicze”, Warszawa 1981, s. 421.) Prezentowany obraz jest również przykładem, kiedy dziecko odgrywa rolę opiekuńczego anioła – jest to charakterystyczne ujęcie dla tego artysty. Często dzieci nie tylko „wcielają się w rolę”, lecz są przedstawione jako anioły. „Dzieci, podobnie jaki Biblia, są pretekstem do pokazania tego czy tamtego. […] Każde dziecko ma nieomylny instynkt, potrafi odróżnić dobro od zła, nie ma kompleksów ani uprzedzeń. Przez dziecko przemawia prawda, na twarzach dzieci nie ma masek, a przecież twarz ludzka jest podstawowym tworzywem w większości moich kompozycji”. (W. Hofman, cyt. za: B. Danielska, „Wlastimilówka u Hauptmanów. Pracownia w muzeum. Garść wspomnień o Wlastimilu Hofmanie”, nlb.)
olej, tektura, 33,5 × 49 cm w świetle oprawy
sygn. p. g.: „Wlastimil Hofman”
Stosowany przez Hofmana typ alegorii to nowy sposób interpretacji motywu Vanitas, który na początku XX wieku ponownie zyskuje znaczenie w literaturze i sztuce. Ujęcie Hofmana odbiega od sposobów przedstawiania śmierci charakterystycznych dla wielu współczesnych mu twórców, u których zafascynowanie potęgą Nirwany często przybierało formę dosłowną i drastyczną. W twórczości Hofmana refleksja nad śmiercią nie ma wymiaru brutalnego. Przeradza się w rodzaj melancholijnej zadumy i cichej rezygnacji. Odzwierciedleniem tej myśli jest prezentowany obraz. W dorobku artystycznym Wlastimila Hofmana niejednokrotnie pojawia się kompozycja o temacie analogicznym do „Dzieci z ptaszkiem”.
„Motyw grzebania zwierząt pojawia się u Hofmana wielokrotnie, zapewne z racji swej lirycznej wymowy i silnego emocjonalnego powiązania ze strefą głębokich przeżyć, zwłaszcza u dzieci. […] Pogrzeb ptaka” z 1907 r. (il. 1) przedstawia trójkę półnagich, dziwacznie ubranych dzieci: postać z lewej strony trzyma w dłoni martwego ptaka […] ” (il. I) (Elżbieta Wolnowicz – Mierzwińska, „Wlastimil Hofman -twórczość do roku 1939”, „Dzieła czy kicze”, Warszawa 1981, s. 421.) Prezentowany obraz jest również przykładem, kiedy dziecko odgrywa rolę opiekuńczego anioła – jest to charakterystyczne ujęcie dla tego artysty. Często dzieci nie tylko „wcielają się w rolę”, lecz są przedstawione jako anioły. „Dzieci, podobnie jaki Biblia, są pretekstem do pokazania tego czy tamtego. […] Każde dziecko ma nieomylny instynkt, potrafi odróżnić dobro od zła, nie ma kompleksów ani uprzedzeń. Przez dziecko przemawia prawda, na twarzach dzieci nie ma masek, a przecież twarz ludzka jest podstawowym tworzywem w większości moich kompozycji”. (W. Hofman, cyt. za: B. Danielska, „Wlastimilówka u Hauptmanów. Pracownia w muzeum. Garść wspomnień o Wlastimilu Hofmanie”, nlb.)