Niewielki dworek w Gościeradzu pod Bydgoszczą był ulubionym domem artysty. Otrzymał go w 1922 roku od Wydziału Krajowego, w zamian za ofiarowanie Muzeum Wielkopolskiemu w Poznaniu swoich zbiorów. Wyczółkowski spędzał w niewielkim, drewnianym budynku okres od kwietnia do października, spacerując po Borach Tucholskich i rysując okoliczne krajobrazy, w tym rezerwat Cisów Staropolskich w Wierzchlesie. W 1933 roku drewniany budynek został rozebrany, a na jego miejscu powstał murowany, historyzujący dworek, którego projekt był wynikiem współpracy Wyczółkowskiego z inżynierem Kazimierzem Szulisławskim. Dzięki mieszkaniu w sercu Borów Tucholskich Wyczółkowski mógł spędzać czas na łonie natury, z którą był bardzo silnie emocjonalnie związany. Jego wieloletni przyjaciel, wspomniany wcześniej inżynier Szulisławski pisał: "(…) Mieszkając w Gościeradzu pod Koronowem, na południowym krańcu Borów Tucholskich, zapuszczał coraz częściej zagony w głąb tych lasów, których wartości coraz więcej poznawał, coraz bardziej uczył się cenić i coraz goręcej kochać. Częściej i częściej odnajdywał motywy, które go przykuwały i zmuszały do odtworzenia ich w sztuce, wzbudzając podziw dla lasu jako zjawiska przyrody. A przy tym umiał wzniecić w sobie głęboką i pokorną cześć dla prastarych, odwiecznych szczątków dawno minionej, niepowrotnej przeszłości".

W latach 1869-75 studiował w Klasie Rysunkowej w Warszawie m.in. u Wojciecha Gersona, Aleksandra Kamińskiego, Rafała Hadziewicza. Naukę kontynuował w Akademii w Monachium, a w latach 1877-79 uczęszczał do SSP w Krakowie, gdzie pobierał nauki u Jana Matejki. W latach 1895-1911 był profesorem ASP w Krakowie, a od 1934 prowadził katedrę grafiki w SSP w Warszawie. W 1889 odbył podróż do Paryża, gdzie zetknął się z impresjonizmem. Początkowo malował obrazy historyczno - rodzajowe, później realistyczne portrety i modne sceny salonowe. Podczas pobytu na Ukrainie w latach 1883-93 tworzył głównie sceny przedstawiające rybaków i chłopów, podejmując w nich problematykę światła i koloru. Po 1895 roku uległ na krótko wpływowi symbolizmu, po czym zwrócił się w kierunku swoistego koloryzmu. Posługiwał się głównie pastelem, akwarelą i tuszem. Malował nastrojowe pejzaże, głównie tatrzańskie, zabytki architektoniczne, martwe natury, zwłaszcza kwiaty. Tworzył też zróżnicowane stylistycznie, wnikliwe portrety. Od około 1918 zajął się grafiką (techniki trawione, autolitografia). Jego twórczość jest zaliczana do najwybitniejszych zjawisk artystycznych w sztuce polskiej przełomu XIX/XX w.

16
Leon WYCZÓŁKOWSKI (1852 Huta Miastkowska k. Siedlec - 1936 Warszawa)

Dworek w Gościeradzu, 1934 r.

litografia, własna/papier, 30 x 40,5 cm
sygnowana i datowana na kamieniu l.d.: `LWyczół | 1934`

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Niewielki dworek w Gościeradzu pod Bydgoszczą był ulubionym domem artysty. Otrzymał go w 1922 roku od Wydziału Krajowego, w zamian za ofiarowanie Muzeum Wielkopolskiemu w Poznaniu swoich zbiorów. Wyczółkowski spędzał w niewielkim, drewnianym budynku okres od kwietnia do października, spacerując po Borach Tucholskich i rysując okoliczne krajobrazy, w tym rezerwat Cisów Staropolskich w Wierzchlesie. W 1933 roku drewniany budynek został rozebrany, a na jego miejscu powstał murowany, historyzujący dworek, którego projekt był wynikiem współpracy Wyczółkowskiego z inżynierem Kazimierzem Szulisławskim. Dzięki mieszkaniu w sercu Borów Tucholskich Wyczółkowski mógł spędzać czas na łonie natury, z którą był bardzo silnie emocjonalnie związany. Jego wieloletni przyjaciel, wspomniany wcześniej inżynier Szulisławski pisał: "(…) Mieszkając w Gościeradzu pod Koronowem, na południowym krańcu Borów Tucholskich, zapuszczał coraz częściej zagony w głąb tych lasów, których wartości coraz więcej poznawał, coraz bardziej uczył się cenić i coraz goręcej kochać. Częściej i częściej odnajdywał motywy, które go przykuwały i zmuszały do odtworzenia ich w sztuce, wzbudzając podziw dla lasu jako zjawiska przyrody. A przy tym umiał wzniecić w sobie głęboką i pokorną cześć dla prastarych, odwiecznych szczątków dawno minionej, niepowrotnej przeszłości".

W latach 1869-75 studiował w Klasie Rysunkowej w Warszawie m.in. u Wojciecha Gersona, Aleksandra Kamińskiego, Rafała Hadziewicza. Naukę kontynuował w Akademii w Monachium, a w latach 1877-79 uczęszczał do SSP w Krakowie, gdzie pobierał nauki u Jana Matejki. W latach 1895-1911 był profesorem ASP w Krakowie, a od 1934 prowadził katedrę grafiki w SSP w Warszawie. W 1889 odbył podróż do Paryża, gdzie zetknął się z impresjonizmem. Początkowo malował obrazy historyczno - rodzajowe, później realistyczne portrety i modne sceny salonowe. Podczas pobytu na Ukrainie w latach 1883-93 tworzył głównie sceny przedstawiające rybaków i chłopów, podejmując w nich problematykę światła i koloru. Po 1895 roku uległ na krótko wpływowi symbolizmu, po czym zwrócił się w kierunku swoistego koloryzmu. Posługiwał się głównie pastelem, akwarelą i tuszem. Malował nastrojowe pejzaże, głównie tatrzańskie, zabytki architektoniczne, martwe natury, zwłaszcza kwiaty. Tworzył też zróżnicowane stylistycznie, wnikliwe portrety. Od około 1918 zajął się grafiką (techniki trawione, autolitografia). Jego twórczość jest zaliczana do najwybitniejszych zjawisk artystycznych w sztuce polskiej przełomu XIX/XX w.