[Edmund Łubowski] był malarzem neotradycjonalistą, który potrafił połączyć w swojej twórczości nawiązania do kolorystycznych i luministycznych osiągnięć Starych Mistrzów i malarzy XIX-wiecznych z oszczędną i syntetyczną prezentacją przedstawianych motywów, w wielu przypadkach zbliżającą wykreowane dzieło niemalże do granic malarskiej abstrakcji. Oprócz tego jednak, bliskie były mu również pewne tropy realistycznego malarstwa pejzażowego XIX wieku.
Rafał Boettner-Łubowski, Sytuacja quasi-muzealna /Sytuacja autotematyczna (?), Galeria Sztuki Wozownia w Toruniu, Toruń 2018, s. 101

Edmund Łubowski (1918 - 1993)
Artysta malarz, grafik, twórca realizacji z dziedziny malarstwa ściennego. Po nauce w poznańskim Liceum Plastycznym w 1935 roku rozpoczął naukę w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu (później: Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych). W czasie II Wojny Światowej był Więźniem obozu koncentracyjnego Sachsenhausen-Oranienburg. Po wojnie kontynuował dalsze studia artystyczne w PISP w Pracowni Grafiki prof. Jana Wronieckiego. Od 1948 r. aktywnie wystawiał swoje prace, uczestnicząc w przeszło 70 wystawach zbiorowych. Zrealizował 9 wystaw indywidualnych, w tym 5 w Republice Federalnej Niemiec. Wiele jego obrazów znajduje się obecnie w zbiorach prywatnych, w tym w kolekcjach zagranicznych.
Początkowa twórczość artysty, do połowy lat sześćdziesiątych, charakteryzowała się silnym wpływem założeń koloryzmu polskiego. Szereg podróży artystycznych, podejmowanych przez artystę od 1965r. wpłynęło na wytworzenie się indywidualnego stylu jego dojrzałego malarstwa inspirowanego przede wszystkim malarstwem dawnych mistrzów.