LITERATURA:
- Dieter Burkamp,"Jerzy Panek", Bielefeld 1995, Kerber Verlag, poz. 147, s. 99

Jerzy Panek (1918 - 2001)
Studia rozpoczął w 1937 r w Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie na Wydziale Grafiki pod kierunkiem Andrzeja Jurkiewicza i Władysława Jarockiego. W czasie okupacji kontynuował studia w Kunstgewerbeschule (do 1942). Po wojnie w latach 1945-48 kontynuował naukę na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie u Eugeniusza Eibischa i Zbigniewa Pronaszki. Jeden z najbardziej znaczących polskich drzeworytników i rysowników. W latach 60-tych powstały najsłynniejsze cykle drzeworytnicze: Autoportrety, Kobiety obłąkane, Pastuchy, Pasterki, Latawce, Chorągwie i Próby portretów Józefa Gielniaka – syntetyczne, delikatnie prymitywizujące zapiski graficzne. Olejne autoportrety zostały pokazane na wystawie Polaków portret własny w 1979 r. W 1983 r powstają ostatnie drzeworyty. Wielokrotnie wystawiany i nagradzany - Złoty Medal na Międzynarodowym Triennale Grafiki w New Delhi 1971, Nagroda im. Jana Cybisa 1988 r. Prace w zbiorach muzealnych w Polsce, USA, Japonii, Wielkiej Brytanii a także w zbiorach prywatnych na całym świecie.

29
Jerzy PANEK (1918 - 2001)

Don Kichot V, 1958

drzeworyt, papier, 65 x 49,5 cm, egz. 1/50,
sygnowany i opisany u dołu: '1/50 | DOM KICHOT I Sancho Pansa | Panek 58'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

LITERATURA:
- Dieter Burkamp,"Jerzy Panek", Bielefeld 1995, Kerber Verlag, poz. 147, s. 99

Jerzy Panek (1918 - 2001)
Studia rozpoczął w 1937 r w Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie na Wydziale Grafiki pod kierunkiem Andrzeja Jurkiewicza i Władysława Jarockiego. W czasie okupacji kontynuował studia w Kunstgewerbeschule (do 1942). Po wojnie w latach 1945-48 kontynuował naukę na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie u Eugeniusza Eibischa i Zbigniewa Pronaszki. Jeden z najbardziej znaczących polskich drzeworytników i rysowników. W latach 60-tych powstały najsłynniejsze cykle drzeworytnicze: Autoportrety, Kobiety obłąkane, Pastuchy, Pasterki, Latawce, Chorągwie i Próby portretów Józefa Gielniaka – syntetyczne, delikatnie prymitywizujące zapiski graficzne. Olejne autoportrety zostały pokazane na wystawie Polaków portret własny w 1979 r. W 1983 r powstają ostatnie drzeworyty. Wielokrotnie wystawiany i nagradzany - Złoty Medal na Międzynarodowym Triennale Grafiki w New Delhi 1971, Nagroda im. Jana Cybisa 1988 r. Prace w zbiorach muzealnych w Polsce, USA, Japonii, Wielkiej Brytanii a także w zbiorach prywatnych na całym świecie.