Od najmłodszych lat próbował swoich sił w fotografii - jego ojciec prowadziła atelier w Moskwie, a następnie w Lublinie. Już w 1929 odbyła się w jego pierwsza indywidualna wystawa. Zainteresowany malarstwem studiował w latach 1932-34 w Graphisches Institut w Wiedniu. Czołowy przedstawiciel powstałego w 1936 Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego. W twórczości fotograficznej pozostawał pod wpływem Jana Bułhaka i innych twórców z kręgu Fotoklubu Wileńskiego. W praktyce fotograficznej sięgał po techniki szlachetne, m.in. złoto-brom w fotografiach Kazimierza nad Wisłą. Wyspecjalizował się w impresjonistycznych pejzażach z okolic Lublina i w scenach rodzajowych osadzonych w tradycji malarskiej. W 1944 trafił do łagru w ZSRR, powrócił w 1946 i zamieszkał w Warszawie. Jego prace z okresu powojennego cechuje zsyntezowanie abstrakcji i surrealizmu oraz minimalizacja narracji. Jeden z głównych przedstawicieli realizmu socjalistycznego. Pod koniec życia podejmował próby z fotografią barwną. Jego twórczość istotnie wpłynęła m.in. na środowisko Kieleckiej Szkoły Krajobrazu czy na toruńską grupę Zero 61.

27
Edward HARTWIG (1909 Moskwa - 2003 Warszawa)

Danuta Szaflarska

vintage print, fotografia czarno-biała, srebrowa/papier fotograficzny, 22,5 x 16,5 cm
sygnowana p.d.: `E.Hartwig`
na odwrociu pieczęć autorska oraz pieczęć `ZAIKS`

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Od najmłodszych lat próbował swoich sił w fotografii - jego ojciec prowadziła atelier w Moskwie, a następnie w Lublinie. Już w 1929 odbyła się w jego pierwsza indywidualna wystawa. Zainteresowany malarstwem studiował w latach 1932-34 w Graphisches Institut w Wiedniu. Czołowy przedstawiciel powstałego w 1936 Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego. W twórczości fotograficznej pozostawał pod wpływem Jana Bułhaka i innych twórców z kręgu Fotoklubu Wileńskiego. W praktyce fotograficznej sięgał po techniki szlachetne, m.in. złoto-brom w fotografiach Kazimierza nad Wisłą. Wyspecjalizował się w impresjonistycznych pejzażach z okolic Lublina i w scenach rodzajowych osadzonych w tradycji malarskiej. W 1944 trafił do łagru w ZSRR, powrócił w 1946 i zamieszkał w Warszawie. Jego prace z okresu powojennego cechuje zsyntezowanie abstrakcji i surrealizmu oraz minimalizacja narracji. Jeden z głównych przedstawicieli realizmu socjalistycznego. Pod koniec życia podejmował próby z fotografią barwną. Jego twórczość istotnie wpłynęła m.in. na środowisko Kieleckiej Szkoły Krajobrazu czy na toruńską grupę Zero 61.