Proweniencja:
Warszawa, kolekcja spadkobierców artystki
Mediolan, kolekcja Stefano Cortina (zakup od artystki w 1990)
Reprodukowany:
Haptyczny rezonans materii: Maria Papa-Rostkowska i gościnie. W stulecie urodzin artystki [katalog wystawy], wyd. Orońsko Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko 2023, s. 75 (inna wersja z białego marmuru).
Maria Papa Rostkowska zajmuje wyjątkowe miejsce w kanonie polskich artystek. Liczne wystawy w kraju i za granicą oraz kolejne opracowania, którym poddawana jest spuścizna Papy Rostkowskiej kształtują obraz jej samej jako kobiety silnej, odważnej, obdarzonej niezwykłym talentem i wrażliwością na formę. Wrażliwość tę dostrzegli ci, którzy wspierali Papę Rostkowską na drodze przemiany z malarki w rzeźbiarkę. Do tego grona należeli m.in. Jean Arp, Lucio Fontana, Joan Miró i Henry Moore. Wybrała drogę niełatwą. Praca z marmurem, który stał się ukochanym materiałem Papy Rostkowskiej, stawiała przed nią nie lada wyzwanie. Ciężka fizyczna praca z kamieniem, trudne warunki kamieniołomów – ten świat był tradycyjnie zarezerwowany dla mężczyzn. Maria Papa Rostkowska mimo to na stałe wpisała się w środowisko twórców zgromadzonych wokół Pietrasanta, wyróżniając się od współczesnych sobie rzeźbiarek, którym bliżej było do coraz modniejszych wówczas lekkich materiałów syntetycznych a także tradycyjnych tkanin. W kamieniołomach Henraux w Querceta di Seravazza w odosobnieniu oddawała się mozolnej pracy z marmurem. Przez miejscowych zapamiętana została nie tylko jako jedyna kobieta, która spędzała tam całe dnie, ale również jako niezwykle silna i zdeterminowana, kochającą swoją pracę jako artystka. Tworzyła monumentalne posągi w białym marmurze oraz mniejsze, kameralne formy. Jej dojrzały styl łączył w sobie tradycje sztuki klasycznej z głęboką znajomością materii kamienia i rzeźbiarskiego rzemiosła oraz z doświadczeniami artystycznej awangardy I połowy XX wieku.
Oferowana rzeźba powstała ok. 1982 roku. Czytelność prostej linii i oszczędność formy doskonale materializują pojęcie czystości, które stało się pretekstem do stworzenia bryły. Wykuta w jasnoróżowym marmurze portugalskim nawiązuje do dzieł mistrzów awangardy takich jak Brancusi, Jean Arp i Emile Gilioli. Maria Papa wybrała we Włoszech życie raczej samotne, dzieląc swój czas między ciężką pracę fizyczną a pogłębianie zainteresowań filozofią i religiami. Dlatego jej rzeźby balansujące między abstrakcją a przedstawieniem niosą w sobie dodatkowe, ponadmaterialne znaczenie. „Czystość” to kameralna zwarta forma obdarzona miękkością i zmysłowością a także wyczuwalnym ładunkiem duchowym, kobiecym pierwiastkiem, który sprawiał, że marmur w rękach Marii Papy ożywał.
różowy marmur portugalski, podstawa z czarnego marmuru belgijskiego, wys. 31 cm (z podstawą 38 cm)
sygn. z tyłu: M. PAPA
Proweniencja:
Warszawa, kolekcja spadkobierców artystki
Mediolan, kolekcja Stefano Cortina (zakup od artystki w 1990)
Reprodukowany:
Haptyczny rezonans materii: Maria Papa-Rostkowska i gościnie. W stulecie urodzin artystki [katalog wystawy], wyd. Orońsko Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko 2023, s. 75 (inna wersja z białego marmuru).
Maria Papa Rostkowska zajmuje wyjątkowe miejsce w kanonie polskich artystek. Liczne wystawy w kraju i za granicą oraz kolejne opracowania, którym poddawana jest spuścizna Papy Rostkowskiej kształtują obraz jej samej jako kobiety silnej, odważnej, obdarzonej niezwykłym talentem i wrażliwością na formę. Wrażliwość tę dostrzegli ci, którzy wspierali Papę Rostkowską na drodze przemiany z malarki w rzeźbiarkę. Do tego grona należeli m.in. Jean Arp, Lucio Fontana, Joan Miró i Henry Moore. Wybrała drogę niełatwą. Praca z marmurem, który stał się ukochanym materiałem Papy Rostkowskiej, stawiała przed nią nie lada wyzwanie. Ciężka fizyczna praca z kamieniem, trudne warunki kamieniołomów – ten świat był tradycyjnie zarezerwowany dla mężczyzn. Maria Papa Rostkowska mimo to na stałe wpisała się w środowisko twórców zgromadzonych wokół Pietrasanta, wyróżniając się od współczesnych sobie rzeźbiarek, którym bliżej było do coraz modniejszych wówczas lekkich materiałów syntetycznych a także tradycyjnych tkanin. W kamieniołomach Henraux w Querceta di Seravazza w odosobnieniu oddawała się mozolnej pracy z marmurem. Przez miejscowych zapamiętana została nie tylko jako jedyna kobieta, która spędzała tam całe dnie, ale również jako niezwykle silna i zdeterminowana, kochającą swoją pracę jako artystka. Tworzyła monumentalne posągi w białym marmurze oraz mniejsze, kameralne formy. Jej dojrzały styl łączył w sobie tradycje sztuki klasycznej z głęboką znajomością materii kamienia i rzeźbiarskiego rzemiosła oraz z doświadczeniami artystycznej awangardy I połowy XX wieku.
Oferowana rzeźba powstała ok. 1982 roku. Czytelność prostej linii i oszczędność formy doskonale materializują pojęcie czystości, które stało się pretekstem do stworzenia bryły. Wykuta w jasnoróżowym marmurze portugalskim nawiązuje do dzieł mistrzów awangardy takich jak Brancusi, Jean Arp i Emile Gilioli. Maria Papa wybrała we Włoszech życie raczej samotne, dzieląc swój czas między ciężką pracę fizyczną a pogłębianie zainteresowań filozofią i religiami. Dlatego jej rzeźby balansujące między abstrakcją a przedstawieniem niosą w sobie dodatkowe, ponadmaterialne znaczenie. „Czystość” to kameralna zwarta forma obdarzona miękkością i zmysłowością a także wyczuwalnym ładunkiem duchowym, kobiecym pierwiastkiem, który sprawiał, że marmur w rękach Marii Papy ożywał.