POCHODZENIE:
- zakup bezpośrednio od artysty
- kolekcja prywatna, Nowy Jork
- dom aukcyjny Desa Unicum, Warszawa, 2015
- kolekcja prywatna, Warszawa

WYSTAWIANY:
- Muzeum Narodowe, Poznań, -22.06.2003
- Stanisław Fijałkowski, wystawa indywidualna, Zachęta Państwowa Galeria Sztuki, Warszawa, 16.07-24.08.2003
- Muzeum Narodowe, Wrocław, 11.09-2.11.2003

LITERATURA:
- Stanisław Fijałkowski, katalog wystawy, [red.] Włodzimierz Nowaczyk, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Poznań 2003, s. 253, poz. 208 (wykaz prac)

Choć na pierwszy rzut oka praca kojarzyć się może z najbardziej bodaj rozpoznawalnym cyklem w dorobku Stanisława Fijałkowskiego – słynnymi „Autostradami” i „Studiami talmudycznymi”, „Czternasta czarna szarfa” należy do zgoła innej grupy: cyklu „czarnych szarf” malowanych od 1984 w odpowiedzi na wieść o uprowadzeniu i zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki. To tragiczne wydarzenie zyskało oddźwięk w postaci wielu akcji i instalacji artystycznych i paraartystycznych, by wspomnieć choćby przejmujące dzieła Jerzego Kaliny w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie (por. Anda Rottenberg, Przeciąg. Teksty o sztuce polskiej lat 80., Warszawa 2009, s. 138, 146).
Jak słusznie zauważa Włodzimierz Nowaczyk, obrazy i grafiki z cyklu „Czarna szarfa”, choć powstały pod wpływem traumy jednego z najtragiczniejszych wydarzeń w historii Polski, nie były podobne do sztuki eksponowanej w tym czasie w kościołach w ramach ruchu tzw. „kultury niezależnej”. Podobnie jak Jan Dobkowski, który od czasu ogłoszenia stanu wojennego pogrążył swoje płótna w mrocznej palecie, Fijałkowski w latach 80. wybrał zacisze pracowni.

Studia odbył w latach 1946–51 w łódzkiej PWSSP. W początkowym okresie twórczości nawiązywał do doświadczeń impresjonizmu, w końcu lat 50. przeżył fascynację informelem. Przemiany, jakie zachodzą w jego malarstwie, skupiają się głównie na stopniowym odchodzeniu od formy wprost, zbyt dosłownej. Tworzył prace, które wykorzystują sugestie „przedmiotowe” i odnoszą się np. do ikonografii chrześcijańskiej, cykle kompozycji abstrakcyjnych (np. „Wąwozy”, „Wariacje na temat liczby cztery”, „Studia talmudyczne”) czy sięgających do własnych przeżyć autora („Autostrady”). Artysta reprezentował Polskę na Biennale w Sao Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniono go Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 roku uhonorowany został prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

305
Stanisław FIJAŁKOWSKI (ur. 1922)

"Czternasta czarna szarfa", 1986 r.

olej/płótno, 100 x 80 cm
sygnowany, opisany i datowany na wewnętrznej krawędzi blejtramu: 'S. Fijałkowski - Czternasta czarna szarfa, 1986'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
- zakup bezpośrednio od artysty
- kolekcja prywatna, Nowy Jork
- dom aukcyjny Desa Unicum, Warszawa, 2015
- kolekcja prywatna, Warszawa

WYSTAWIANY:
- Muzeum Narodowe, Poznań, -22.06.2003
- Stanisław Fijałkowski, wystawa indywidualna, Zachęta Państwowa Galeria Sztuki, Warszawa, 16.07-24.08.2003
- Muzeum Narodowe, Wrocław, 11.09-2.11.2003

LITERATURA:
- Stanisław Fijałkowski, katalog wystawy, [red.] Włodzimierz Nowaczyk, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Poznań 2003, s. 253, poz. 208 (wykaz prac)

Choć na pierwszy rzut oka praca kojarzyć się może z najbardziej bodaj rozpoznawalnym cyklem w dorobku Stanisława Fijałkowskiego – słynnymi „Autostradami” i „Studiami talmudycznymi”, „Czternasta czarna szarfa” należy do zgoła innej grupy: cyklu „czarnych szarf” malowanych od 1984 w odpowiedzi na wieść o uprowadzeniu i zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki. To tragiczne wydarzenie zyskało oddźwięk w postaci wielu akcji i instalacji artystycznych i paraartystycznych, by wspomnieć choćby przejmujące dzieła Jerzego Kaliny w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie (por. Anda Rottenberg, Przeciąg. Teksty o sztuce polskiej lat 80., Warszawa 2009, s. 138, 146).
Jak słusznie zauważa Włodzimierz Nowaczyk, obrazy i grafiki z cyklu „Czarna szarfa”, choć powstały pod wpływem traumy jednego z najtragiczniejszych wydarzeń w historii Polski, nie były podobne do sztuki eksponowanej w tym czasie w kościołach w ramach ruchu tzw. „kultury niezależnej”. Podobnie jak Jan Dobkowski, który od czasu ogłoszenia stanu wojennego pogrążył swoje płótna w mrocznej palecie, Fijałkowski w latach 80. wybrał zacisze pracowni.

Studia odbył w latach 1946–51 w łódzkiej PWSSP. W początkowym okresie twórczości nawiązywał do doświadczeń impresjonizmu, w końcu lat 50. przeżył fascynację informelem. Przemiany, jakie zachodzą w jego malarstwie, skupiają się głównie na stopniowym odchodzeniu od formy wprost, zbyt dosłownej. Tworzył prace, które wykorzystują sugestie „przedmiotowe” i odnoszą się np. do ikonografii chrześcijańskiej, cykle kompozycji abstrakcyjnych (np. „Wąwozy”, „Wariacje na temat liczby cztery”, „Studia talmudyczne”) czy sięgających do własnych przeżyć autora („Autostrady”). Artysta reprezentował Polskę na Biennale w Sao Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniono go Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 roku uhonorowany został prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.