Uczył się w szkole artystycznej we Lwowie, a w czasie wojny ukończył ASP w Budapeszcie. W 1947 uzyskał dyplom ASP w Krakowie. Związał się z tym miastem do końca życia, od 1947 pokazując swe prace na wystawach okręgowych i indywidualnych. Uczył też w krakowskiej ASP, prowadząc pracownię malarstwa na Wydziale Grafiki. Za całokształt twórczości Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie nagrodziło go srebrnym medalem. Uczestniczył w Ogólnopolskich Wystawach Plastyki w Radomiu (1948, 1949) i w Warszawie (1950, 1952 i 1954), w Wystawie Malarstwa w XV lecie PRL, Muzeum Narodowe, Warszawa 1961, a także w kolejnych edycjach Festiwali Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1964-1968, 1972). Tworzył głównie pejzaże, w tym cykl widoków albańskich, wystawiony w Tiranie w 1955 i liczne pejzaże tatrzańskie. Jego styl ewoluował od konwencji realistycznej, poprzez stylizacje i uproszczenia, do abstrakcji aluzyjnej, ku której zbliżył się w drugiej połowie lat 50.

66
Stanisław KRZYSZTAŁOWSKI (1903 - 1990)

Czerwona smuga, 1976 r.

olej/płótno,
80 x 100 cm
sygn. i dat. l.d.: `S.Krzyształowski 976`
na odwrocie naklejka BWA Kraków

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Uczył się w szkole artystycznej we Lwowie, a w czasie wojny ukończył ASP w Budapeszcie. W 1947 uzyskał dyplom ASP w Krakowie. Związał się z tym miastem do końca życia, od 1947 pokazując swe prace na wystawach okręgowych i indywidualnych. Uczył też w krakowskiej ASP, prowadząc pracownię malarstwa na Wydziale Grafiki. Za całokształt twórczości Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie nagrodziło go srebrnym medalem. Uczestniczył w Ogólnopolskich Wystawach Plastyki w Radomiu (1948, 1949) i w Warszawie (1950, 1952 i 1954), w Wystawie Malarstwa w XV lecie PRL, Muzeum Narodowe, Warszawa 1961, a także w kolejnych edycjach Festiwali Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1964-1968, 1972). Tworzył głównie pejzaże, w tym cykl widoków albańskich, wystawiony w Tiranie w 1955 i liczne pejzaże tatrzańskie. Jego styl ewoluował od konwencji realistycznej, poprzez stylizacje i uproszczenia, do abstrakcji aluzyjnej, ku której zbliżył się w drugiej połowie lat 50.