LITERATURA:
- Andrzej Wróblewski. Wystawa pośmiertna, katalog wystawy, Pałac Sztuki, Kraków 1958
- Andrzej Wróblewski: grafika, rysunek, gwasz, katalog wystawy, Centralne Biuro Wystaw Artystycznych, Katowice 1958
- Andrzej Wróblewski: 1927-1957, katalog wystawy w 10 rocznicę śmierci, [red.] Irena Moderska, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Poznań 1967
- Andrzej Wróblewski 1927-1957, katalog wystawy, [red.] Joanna Kordjak-Piotrowska, Jerzy Gmurek, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2007

"Miałem moment, że chciałem zapłakać, ukorzyć się, odbyć spowiedź generalną i: zmienić zawód, i zacząć nowe życie jako bogobojny młody i zdolny historyk sztuki, Chwała Bogu, że umiem myśleć dalej i szerzej niż na ten moment tylko". - ANDRZEJ WRÓBLEWSKI

Choć Andrzej Wróblewski znany jest głownie z przejmujących kompozycji, na czele z błękitnymi i pełnymi dramatyzmu "Rozstrzelaniami", to warto pamiętać, iż artysta zaczął szlifować swój talent od technik graficznych. Pierwszym mentorem w świecie sztuki była dla niego matka. To ona nauczyła go metody drzeworytniczej i to pod jej kierunkiem w latach 1944-45 wykonał swoje pierwsze grafiki, m.in.: Memento mori - "Czaszka“ z 1944 oraz późniejsze "Don Kichot“, "Dworzec“ czy prezentowana w ofercie "Corrdia Detoros“. We wstępie do katalogu pośmiertnej wystawy Wróblewskiego z 1958 w ramach XI Festiwalu Sztuk Plastycznych w Sopocie, krytyk Jerzy Madeyski pisał na temat drzeworytów artysty: "Pomijając stojącą na wysokim poziomie stronę techniczną, kompozycyjnie nie można im nic zarzucić. Ładnie zapełniona powierzchnia, prawidłowe rozłożenie plamy oraz doskonała, oscylująca na granicy stylizacji synteza tematu cechują drzeworytniczą działalność Wróblewskiego". W jego bogatym oeuvre znajduje się również wiele prac na papierze, będących zarówno szkicami do obrazów olejnych, samodzielnymi kompozycjami lub osobistym rysunkami, ukazującymi prywatne życie Wróblewskiego.Andrzej Wróblewski wielokrotnie odchodził i powracał do realistycznych tendencji we własnym malarstwie, stosując nowe pomysły formalne czy kompozycyjne. Równocześnie, z niezwykłą sprawnością posługiwał się motywami zaczerpniętymi z malarstwa surrealistycznego, tworząc przejmujące portrety i pejzaże. W jednym ze swoich niewielkich kalendarzyków prowadzonych od 1948, które stały się skarbnicami myśli i umysłu przedwcześnie zmarłego geniusza, artysta dzieli się oceną własnego drogi twórczej:  "Swój rozwój artystyczny mógłbym scharakteryzować następująco: Na I i II roku ASP pracowałem w ramach dyscypliny postimpresjonistycznej. Później zetknąłem się z grupą abstrakcjonistów i brałem udział w Wystawie Sztuki Nowoczesnej, traktując ten kierunek dążeń artystycznych jako najbardziej marksistowski. Po wystawie zorientowałem się w sprzeczności swojej teorii z praktyką - reagowania ludzi na wystawie i zacząłem pracować nad realistycznym, tematycznym obrazem. Około pół roku malowałem prace wyraźnie surrealistyczne, które jednak przez swoją siłą oddziaływania pozostały dla mnie najżywotniejszym momentem mojej twórczości. Widząc olbrzymie braki w moich umiejętnościach malarskich, skoncentrowałem się na realistycznym studium i poprawnej, psychologicznie pogłębionej kompozycji. Ten okres poprzez IV i V rok ASP, trwa do dziś i wskutek braku czasu na stałe malowanie, nie wiem jak prędko będę mógł nawiązać do bardziej twórczych, skrótowych rozwiązań tematycznego obrazu. Co do pracy dydaktycznej: jest ona ściśle zależna od tego czy w danym okresie pracuję twórczo czy nie. Własna praca wzbogaca korektę i daje malarzowi wiarę w sens twórczości artystycznej wiarę, którą trzeba nieraz przekazać wahającym się studentom".

W latach 1945-52 studiował malarstwo na ASP w Krakowie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od roku 1946 brał udział w wystawach, od 1948 zajmował się także publicystyką, głównie z dziedziny sztuki. W latach 1950-54 pełnił funkcję asystenta w krakowskiej ASP w pracowniach m.in. prof. Radnickiego i prof. Rudzkiej-Cybisowej. Zmarł 23 marca 1957 na samotnej wycieczce w Tatrach. W swoich pracach, posługując się oryginalnym, fascynującym językiem malarskim, w sposób niezwykle sugestywny wypowiedział tragiczne doświadczenia pokolenia dorastającego w okresie wojny i wkraczającego w dojrzałość w czasach stalinowskich. Uważany za prekursora nowej figuracji, współczesnego realizmu, także nowej ekspresji, należy do największych polskich malarzy XX w.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

011
Andrzej WRÓBLEWSKI (1927-1957)

"Corrida Detoros", 1945 r.

drzeworyt/papier, 43 x 32 cm (arkusz)
sygnowany i datowany ołówkiem p.d.: 'AWróblewski 45'
sygnowany monogramem wiązanym, datowany i opisany na klocku drzeworytnicznym: 'CORRIDA DETOROS | AW| 1945'
24 x 24 cm (zadruk)

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

LITERATURA:
- Andrzej Wróblewski. Wystawa pośmiertna, katalog wystawy, Pałac Sztuki, Kraków 1958
- Andrzej Wróblewski: grafika, rysunek, gwasz, katalog wystawy, Centralne Biuro Wystaw Artystycznych, Katowice 1958
- Andrzej Wróblewski: 1927-1957, katalog wystawy w 10 rocznicę śmierci, [red.] Irena Moderska, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Poznań 1967
- Andrzej Wróblewski 1927-1957, katalog wystawy, [red.] Joanna Kordjak-Piotrowska, Jerzy Gmurek, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2007

"Miałem moment, że chciałem zapłakać, ukorzyć się, odbyć spowiedź generalną i: zmienić zawód, i zacząć nowe życie jako bogobojny młody i zdolny historyk sztuki, Chwała Bogu, że umiem myśleć dalej i szerzej niż na ten moment tylko". - ANDRZEJ WRÓBLEWSKI

Choć Andrzej Wróblewski znany jest głownie z przejmujących kompozycji, na czele z błękitnymi i pełnymi dramatyzmu "Rozstrzelaniami", to warto pamiętać, iż artysta zaczął szlifować swój talent od technik graficznych. Pierwszym mentorem w świecie sztuki była dla niego matka. To ona nauczyła go metody drzeworytniczej i to pod jej kierunkiem w latach 1944-45 wykonał swoje pierwsze grafiki, m.in.: Memento mori - "Czaszka“ z 1944 oraz późniejsze "Don Kichot“, "Dworzec“ czy prezentowana w ofercie "Corrdia Detoros“. We wstępie do katalogu pośmiertnej wystawy Wróblewskiego z 1958 w ramach XI Festiwalu Sztuk Plastycznych w Sopocie, krytyk Jerzy Madeyski pisał na temat drzeworytów artysty: "Pomijając stojącą na wysokim poziomie stronę techniczną, kompozycyjnie nie można im nic zarzucić. Ładnie zapełniona powierzchnia, prawidłowe rozłożenie plamy oraz doskonała, oscylująca na granicy stylizacji synteza tematu cechują drzeworytniczą działalność Wróblewskiego". W jego bogatym oeuvre znajduje się również wiele prac na papierze, będących zarówno szkicami do obrazów olejnych, samodzielnymi kompozycjami lub osobistym rysunkami, ukazującymi prywatne życie Wróblewskiego.Andrzej Wróblewski wielokrotnie odchodził i powracał do realistycznych tendencji we własnym malarstwie, stosując nowe pomysły formalne czy kompozycyjne. Równocześnie, z niezwykłą sprawnością posługiwał się motywami zaczerpniętymi z malarstwa surrealistycznego, tworząc przejmujące portrety i pejzaże. W jednym ze swoich niewielkich kalendarzyków prowadzonych od 1948, które stały się skarbnicami myśli i umysłu przedwcześnie zmarłego geniusza, artysta dzieli się oceną własnego drogi twórczej:  "Swój rozwój artystyczny mógłbym scharakteryzować następująco: Na I i II roku ASP pracowałem w ramach dyscypliny postimpresjonistycznej. Później zetknąłem się z grupą abstrakcjonistów i brałem udział w Wystawie Sztuki Nowoczesnej, traktując ten kierunek dążeń artystycznych jako najbardziej marksistowski. Po wystawie zorientowałem się w sprzeczności swojej teorii z praktyką - reagowania ludzi na wystawie i zacząłem pracować nad realistycznym, tematycznym obrazem. Około pół roku malowałem prace wyraźnie surrealistyczne, które jednak przez swoją siłą oddziaływania pozostały dla mnie najżywotniejszym momentem mojej twórczości. Widząc olbrzymie braki w moich umiejętnościach malarskich, skoncentrowałem się na realistycznym studium i poprawnej, psychologicznie pogłębionej kompozycji. Ten okres poprzez IV i V rok ASP, trwa do dziś i wskutek braku czasu na stałe malowanie, nie wiem jak prędko będę mógł nawiązać do bardziej twórczych, skrótowych rozwiązań tematycznego obrazu. Co do pracy dydaktycznej: jest ona ściśle zależna od tego czy w danym okresie pracuję twórczo czy nie. Własna praca wzbogaca korektę i daje malarzowi wiarę w sens twórczości artystycznej wiarę, którą trzeba nieraz przekazać wahającym się studentom".

W latach 1945-52 studiował malarstwo na ASP w Krakowie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od roku 1946 brał udział w wystawach, od 1948 zajmował się także publicystyką, głównie z dziedziny sztuki. W latach 1950-54 pełnił funkcję asystenta w krakowskiej ASP w pracowniach m.in. prof. Radnickiego i prof. Rudzkiej-Cybisowej. Zmarł 23 marca 1957 na samotnej wycieczce w Tatrach. W swoich pracach, posługując się oryginalnym, fascynującym językiem malarskim, w sposób niezwykle sugestywny wypowiedział tragiczne doświadczenia pokolenia dorastającego w okresie wojny i wkraczającego w dojrzałość w czasach stalinowskich. Uważany za prekursora nowej figuracji, współczesnego realizmu, także nowej ekspresji, należy do największych polskich malarzy XX w.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.