POCHODZENIE:
- kolekcja fotografki Sonii Gidal (ur. 1922), Monachium
- dom aukcyjny Ketterer, Monachium, listopad 1999
- kolekcja prywatna, Polska

LITERATURA:
- Jankiel Adler 1895-1949, katalog wystawy, Städtische Kunsthalle Düsseldorf , The Tel Aviv Museum, Muzeum Sztuki w Łodzi, Köln 1985, poz. 72 (il.)

Na stosunkowo dużym formacie artysta stworzył siatkę syntetycznych, barwnych form, które, przenikając się, tworzą postać chłopca wypuszczającego zabawkę-samolot. Figuralną kompozycję Adler osadził na tle czterech pasów wykonanych z bieli, ugru i szarości. Plamy barwne otoczone są grubym, soczyście czarnym konturem. Za postacią majaczy tajemnicza mozaika form, układająca się w cień rzucany przez postać i zabawkę. W połowie lat 20. nadano nazwę sztuce, która po okresie I wojny światowej wracała na tory figuracji. Gustav Hartlaub, dyrektor Kunsthalle Mannheim, stworzył pojęcie „Nowej Rzeczowości”, tak właśnie nazywając te tendencje. Malarstwo Adlera w latach 20. wchodziło w jawny dialog z ich głównymi eksponentami, Ottonem Dixem czy Franzem Seiwertem. Niekiedy ich prace ukazywały nadrealny charakter rzeczowości – artyści przedstawiając naturę dosłownie, przekraczali ją, eksponując absurdalny czy oniryczny aspekt rzeczywistości. „Chłopiec z samolotem” pokrewny jest temu zjawisku – Adler osiągnął wrażenie nierealności, funkcjonowania wyobrażonej sceny w rzeczywistości wyższego rzędu. Stricte formalnie prezentowane dzieło odbija aluzyjność i metaforyczność prac nowego mistrza artysty – Paula Klee. Innym ciekawym kontekstem dla twórczości Adlera z tego czasu jest twórczość niemieckiego „nowoczesnego klasyka” – Ernsta Ludwiga Kirchnera, który w latach 20., porzuciwszy stylistykę ekspresjonistyczną, kierował się w stronę „nowego stylu”, używając wysoce syntetycznych form. W dziele ich obydwu odbija się echem „surrealistyczny” okres Pabla Picassa.

Artystyczną edukację rozpoczął w Polsce, kontynuował ją w Jugosławii w warsztacie grawerskim. Około 1918 roku zakończył studia w Barmen koło Düsseldorfu u Gustawa Wiethüchtera. Po powrocie do Polski, w okresie 1918-20 współpracował z grupą żydowskich malarzy i poetów "Jung Jidysz" w Łodzi. Od 1924 roku mieszkał poza krajem - w Paryżu, Düsseldorfie, Berlinie, w latach 1929-30 na Majorce i w Hiszpanii, w latach 30. ponownie w Paryżu, a następnie w Londynie. Wystawiał w Warszawie, Łodzi, Wrocławiu, Londynie, Nowym Yorku i Edynburgu. Początkowo tworzył obrazy o tematach zaczerpniętych z folkloru żydowskiego, później na jego twórczość miały wpływ dokonania Paula Klee, którego poznał w 1933 oraz Pabla Picassa. Malował martwe natury, portrety i kompozycje figuralne. Był również krytykiem sztuki.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.

39
Jankiel ADLER (1895-1949)

Chłopiec z samolotem (Dziecko z katapultą), około 1932

olej/płótno, 103 x 122 cm
sygnowany i datowany p.d.: 'adler 32'
na krośnie malarskim opisany danymi właścicielki oraz nalepka inwentarzowa

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
- kolekcja fotografki Sonii Gidal (ur. 1922), Monachium
- dom aukcyjny Ketterer, Monachium, listopad 1999
- kolekcja prywatna, Polska

LITERATURA:
- Jankiel Adler 1895-1949, katalog wystawy, Städtische Kunsthalle Düsseldorf , The Tel Aviv Museum, Muzeum Sztuki w Łodzi, Köln 1985, poz. 72 (il.)

Na stosunkowo dużym formacie artysta stworzył siatkę syntetycznych, barwnych form, które, przenikając się, tworzą postać chłopca wypuszczającego zabawkę-samolot. Figuralną kompozycję Adler osadził na tle czterech pasów wykonanych z bieli, ugru i szarości. Plamy barwne otoczone są grubym, soczyście czarnym konturem. Za postacią majaczy tajemnicza mozaika form, układająca się w cień rzucany przez postać i zabawkę. W połowie lat 20. nadano nazwę sztuce, która po okresie I wojny światowej wracała na tory figuracji. Gustav Hartlaub, dyrektor Kunsthalle Mannheim, stworzył pojęcie „Nowej Rzeczowości”, tak właśnie nazywając te tendencje. Malarstwo Adlera w latach 20. wchodziło w jawny dialog z ich głównymi eksponentami, Ottonem Dixem czy Franzem Seiwertem. Niekiedy ich prace ukazywały nadrealny charakter rzeczowości – artyści przedstawiając naturę dosłownie, przekraczali ją, eksponując absurdalny czy oniryczny aspekt rzeczywistości. „Chłopiec z samolotem” pokrewny jest temu zjawisku – Adler osiągnął wrażenie nierealności, funkcjonowania wyobrażonej sceny w rzeczywistości wyższego rzędu. Stricte formalnie prezentowane dzieło odbija aluzyjność i metaforyczność prac nowego mistrza artysty – Paula Klee. Innym ciekawym kontekstem dla twórczości Adlera z tego czasu jest twórczość niemieckiego „nowoczesnego klasyka” – Ernsta Ludwiga Kirchnera, który w latach 20., porzuciwszy stylistykę ekspresjonistyczną, kierował się w stronę „nowego stylu”, używając wysoce syntetycznych form. W dziele ich obydwu odbija się echem „surrealistyczny” okres Pabla Picassa.

Artystyczną edukację rozpoczął w Polsce, kontynuował ją w Jugosławii w warsztacie grawerskim. Około 1918 roku zakończył studia w Barmen koło Düsseldorfu u Gustawa Wiethüchtera. Po powrocie do Polski, w okresie 1918-20 współpracował z grupą żydowskich malarzy i poetów "Jung Jidysz" w Łodzi. Od 1924 roku mieszkał poza krajem - w Paryżu, Düsseldorfie, Berlinie, w latach 1929-30 na Majorce i w Hiszpanii, w latach 30. ponownie w Paryżu, a następnie w Londynie. Wystawiał w Warszawie, Łodzi, Wrocławiu, Londynie, Nowym Yorku i Edynburgu. Początkowo tworzył obrazy o tematach zaczerpniętych z folkloru żydowskiego, później na jego twórczość miały wpływ dokonania Paula Klee, którego poznał w 1933 oraz Pabla Picassa. Malował martwe natury, portrety i kompozycje figuralne. Był również krytykiem sztuki.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.