POCHODZENIE:
dom aukcyjny Polswiss Art, Warszawa, maj 2002
kolekcja prywatna, Polska

W 1927 roku Tadeusz Makowski namalował obraz „Powrót ze Szkoły” (kolekcja Muzeum Narodowe w Warszawie)i obrazem tym zrewolucjonizował swoją sztukę. Obraz ten zapoczątkował kanoniczną dziś serię obrazów artysty, w których to Makowski malował dzieci ubrane w charakterystyczne spiczaste czapeczki, często wyposażone w różnorakie rekwizyty. Ówcześnie, jak i dziś postacie te przypominają nieco ludowe zabawki, urocze kukiełki z płasko modelowanymi twarzami, czarnymi punktami zamiast oczu. W owej serii malarskiej, której reprezentacją jest prezentowane w katalogu dzieło, oprócz widocznego uproszczenia form i kompozycji, zwraca uwagę problem światła, zawsze ważny dla Makowskiego. Artysta ukazuje jego źródła i maluje je gęstą farbą, często przesłaniając część innych elementów w obrazie. Jest ono nierealne i wpływa na koloryt kompozycji. Dzieła z tego okresu, stanowiące obecnie „wizytówkę” twórczości Makowskiego, są także szczytem jego własnych poszukiwań w zakresie geometryzacji przedstawień, rozpoczętych po roku 1910, kiedy to zafascynował go kubizm.
Tradycja portretowania dzieci z najdrobniejszymi ich przeżyciami wiąże się z rozwojem nowoczesnej sztuki portretowej i romantycznym światopoglądem. To romantycy, poeci i malarze, jako pierwsi dostrzegli "głębsze" widzenie dzieci oraz szczerość ich emocji. Makowski jawi się jako wielki spadkobierca tej tradycji: "Artysta daleki jest od lekceważenia najdrobniejszych nawet przeżyć dziecka; przeciwnie, stwarza świat dzieci o własnej bogatej skali emocjonalnej. To nie dorosły człowiek widzi dziecko, które wzrusza go swym nieświadomym wdziękiem i tym, że jest nieporadne. To ta mała istota tak wyobraża sobie siebie, tak widzi inne dzieci, zwierzęta, drzewa (...)" (Władysława Jaworska, Tadeusz Makowski, polski malarz w Paryżu, Wrocław 1976, s. 25).

Tadeusz Makowski jest jednym z najwybitniejszych artstów polskich 1 połowy XX wieku. Był malarzem, grafikiem i rysownikiem. W latach 1903-08 uczył się w Akademii krakowskiej u Józefa Unierzyskiego, Józefa Mehoffera i Jana Stanisławskiego; jednocześnie studiował filologię na Uniwersytecie Jagiellońskiem. W roku 1908, przez Monachium, wyjechał do Paryża, gdzie zamieszkał na stałe. Stamtąd wyjeżdżał na letnie sezony do Bretanii, Owerni oraz na południe Francji. Odbył też podróż artystyczną do Holandii i Belgii (1921). W Paryżu przyjaźnił się z wieloma znakomitymi malarzami, pisarzami oraz marszandami. Utrzymywał żywe kontakty z artystami polskimi przebywającymi we Francji i był prezesem paryskiego "Towarzystwa Artystów Polskich". Swoje prace wystawiał w kraju - w Krakowie i Warszawie (od 1907) i Lwowie (1910) oraz za granicą: w Paryżu, Barcelonie, Wiedniu, Budapeszcie i Amsterdamie. Malował kompozycje figuralne, pejzaże, martwe natury i portrety, zwłaszcza dzieci. Eksperymentując z malarstwem kubistycznym wypracował swój indywidualny styl. Formą, kolorem i światłem, a także pewną deformacją budował pełne liryzmu choć czasami nie pozbawione pewnej ironii czy drwiny kompozycje malarskie.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.

123
Tadeusz MAKOWSKI (1882 Oświęcim -1932 Paryż)

Chłopiec z ptaszkiem

olej/płótno, 37 x 45 cm
sygnowany p.d.: 'Tade | Makowski'
na odwrociu na dolnej listwie oprawy papierowa nalepka z paryskiego zakładu ramiarskiego Delf Cadres d'Art

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
dom aukcyjny Polswiss Art, Warszawa, maj 2002
kolekcja prywatna, Polska

W 1927 roku Tadeusz Makowski namalował obraz „Powrót ze Szkoły” (kolekcja Muzeum Narodowe w Warszawie)i obrazem tym zrewolucjonizował swoją sztukę. Obraz ten zapoczątkował kanoniczną dziś serię obrazów artysty, w których to Makowski malował dzieci ubrane w charakterystyczne spiczaste czapeczki, często wyposażone w różnorakie rekwizyty. Ówcześnie, jak i dziś postacie te przypominają nieco ludowe zabawki, urocze kukiełki z płasko modelowanymi twarzami, czarnymi punktami zamiast oczu. W owej serii malarskiej, której reprezentacją jest prezentowane w katalogu dzieło, oprócz widocznego uproszczenia form i kompozycji, zwraca uwagę problem światła, zawsze ważny dla Makowskiego. Artysta ukazuje jego źródła i maluje je gęstą farbą, często przesłaniając część innych elementów w obrazie. Jest ono nierealne i wpływa na koloryt kompozycji. Dzieła z tego okresu, stanowiące obecnie „wizytówkę” twórczości Makowskiego, są także szczytem jego własnych poszukiwań w zakresie geometryzacji przedstawień, rozpoczętych po roku 1910, kiedy to zafascynował go kubizm.
Tradycja portretowania dzieci z najdrobniejszymi ich przeżyciami wiąże się z rozwojem nowoczesnej sztuki portretowej i romantycznym światopoglądem. To romantycy, poeci i malarze, jako pierwsi dostrzegli "głębsze" widzenie dzieci oraz szczerość ich emocji. Makowski jawi się jako wielki spadkobierca tej tradycji: "Artysta daleki jest od lekceważenia najdrobniejszych nawet przeżyć dziecka; przeciwnie, stwarza świat dzieci o własnej bogatej skali emocjonalnej. To nie dorosły człowiek widzi dziecko, które wzrusza go swym nieświadomym wdziękiem i tym, że jest nieporadne. To ta mała istota tak wyobraża sobie siebie, tak widzi inne dzieci, zwierzęta, drzewa (...)" (Władysława Jaworska, Tadeusz Makowski, polski malarz w Paryżu, Wrocław 1976, s. 25).

Tadeusz Makowski jest jednym z najwybitniejszych artstów polskich 1 połowy XX wieku. Był malarzem, grafikiem i rysownikiem. W latach 1903-08 uczył się w Akademii krakowskiej u Józefa Unierzyskiego, Józefa Mehoffera i Jana Stanisławskiego; jednocześnie studiował filologię na Uniwersytecie Jagiellońskiem. W roku 1908, przez Monachium, wyjechał do Paryża, gdzie zamieszkał na stałe. Stamtąd wyjeżdżał na letnie sezony do Bretanii, Owerni oraz na południe Francji. Odbył też podróż artystyczną do Holandii i Belgii (1921). W Paryżu przyjaźnił się z wieloma znakomitymi malarzami, pisarzami oraz marszandami. Utrzymywał żywe kontakty z artystami polskimi przebywającymi we Francji i był prezesem paryskiego "Towarzystwa Artystów Polskich". Swoje prace wystawiał w kraju - w Krakowie i Warszawie (od 1907) i Lwowie (1910) oraz za granicą: w Paryżu, Barcelonie, Wiedniu, Budapeszcie i Amsterdamie. Malował kompozycje figuralne, pejzaże, martwe natury i portrety, zwłaszcza dzieci. Eksperymentując z malarstwem kubistycznym wypracował swój indywidualny styl. Formą, kolorem i światłem, a także pewną deformacją budował pełne liryzmu choć czasami nie pozbawione pewnej ironii czy drwiny kompozycje malarskie.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.