Niewielka, cebulasta głowica o średnicy 6 cm, wykonana całkowicie z żelaza, złożona jest z 18 gęsto ułożonych piór, tworzących całość z tuleją służącą do osadzenia na drewnianym trzonku o grubości ok. 2,5 cm. U góry głowica zamknięta jest wypukłym guzem, zwieńczonym kulistą sterczyną. Trzonek drewniany, okrągły w przekroju o średnicy 2,5 cm i długości 36 cm. pierwotnie mógł być pokryty skórą. Na jego końcu przewiercony jest okrągły otwór, przez który przeciągnięty był rzemień temblaka. Oferowany obiekt stanowi typ prostego, pozbawionego wszelkich ozdób, bojowego buzdyganu, wywodzącego się z Turcji a rozpowszechnionego w II poł. XVII wieku na terenach Europy środkowo wschodniej, zwłaszcza na Węgrzech i w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Obiekty tego rodzaju, w odróżnieniu od przedmiotów paradnych, luksusowych, wykonywane były zapewne przez miejscowych rzemieślników i używane przez starszyznę lekkich chorągwi. Mogły być też przedmiotem zdobyczy w czasie licznych w tym czasie wojen toczonych przez Rzeczpospolitą.
W polskich zbiorach muzealnych znajduje się kilka tego typu prostych bojowych buzdyganów, w tym identyczny w zbiorach Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego w Poznaniu.

72
BUZDYGAN BOJOWY W STYLU WĘGIERSKIM, Rzeczpospolita Obojga Narodów lub Węgry, II poł. XVII w.

Żelazo, drewno; dł. całk. 47,5 cm, głowicy z tuleją 26,5 cm; waga 770 g.

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Niewielka, cebulasta głowica o średnicy 6 cm, wykonana całkowicie z żelaza, złożona jest z 18 gęsto ułożonych piór, tworzących całość z tuleją służącą do osadzenia na drewnianym trzonku o grubości ok. 2,5 cm. U góry głowica zamknięta jest wypukłym guzem, zwieńczonym kulistą sterczyną. Trzonek drewniany, okrągły w przekroju o średnicy 2,5 cm i długości 36 cm. pierwotnie mógł być pokryty skórą. Na jego końcu przewiercony jest okrągły otwór, przez który przeciągnięty był rzemień temblaka. Oferowany obiekt stanowi typ prostego, pozbawionego wszelkich ozdób, bojowego buzdyganu, wywodzącego się z Turcji a rozpowszechnionego w II poł. XVII wieku na terenach Europy środkowo wschodniej, zwłaszcza na Węgrzech i w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Obiekty tego rodzaju, w odróżnieniu od przedmiotów paradnych, luksusowych, wykonywane były zapewne przez miejscowych rzemieślników i używane przez starszyznę lekkich chorągwi. Mogły być też przedmiotem zdobyczy w czasie licznych w tym czasie wojen toczonych przez Rzeczpospolitą.
W polskich zbiorach muzealnych znajduje się kilka tego typu prostych bojowych buzdyganów, w tym identyczny w zbiorach Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego w Poznaniu.