Józef Czapski był polskim malarzem, pisarzem, intelektualistą i krytykiem sztuki. Urodził się w Pradze w 1896 roku i dorastał w Polsce, w arystokratycznej rodzinie Hutten-Czapskich. W 1915 roku wyjechał na studia prawnicze na Uniwersytecie Petersburskim. W tym czasie zaczął prowadzić pamiętnik. Po rewolucji bolszewickiej wstąpił do wojska polskiego.
i służył bez broni w sposób pacyfistyczny. W 1921 roku Czapski rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a następnie w Krakowie, w pracowni Józefa Pankiewicza. W 1923 roku wraz z innymi studentami założył „Komitet Paryski” (KP), który odwrócił się od polskiego malarstwa akademickiego i którego celem było dotarcie do Paryża, aby kontynuować naukę artystyczną. Na Czapskiego szczególny wpływ wywarły dzieła Cézanne’a, Bonnarda, ale także Soutine’a i Nicolasa de Stäela. Namalował liczne sceny z życia Paryża.
Teatry, kawiarnie, restauracje i opera to powracające motywy w twórczości artysty. Oprócz Paryża, przedstawia on również francuskie krajobrazy i sceny nadmorskie. Artysta portretuje również śpiewaków, aktorów, polityków i pisarzy. Jego styl jest głęboko nowoczesny i wyraża humanistyczne spojrzenie na życie.
Czapski po raz pierwszy wystawiał w 1930 roku we Francji z grupą Kapistes w Galerii Zak w Paryżu. Następnie zajmował eksponowane miejsce w polskim pawilonie na Wystawach Światowych w Paryżu (1937) i Nowym Jorku (1939). W 1990 roku Muzeum Jenisch w Vevey w Szwajcarii zorganizowało retrospektywę prac malarza.
W 1924 roku malarz wyjechał do Paryża wraz z innymi studentami „kapistów”. Józef Czapski poznał wówczas Daniela Halévy’ego, André Malraux, François Mauriaca i pianistkę Misię Sert, która stała się patronką grupy kapistów i kluczową postacią paryskiej awangardy. W 1932 roku Czapski wrócił do Polski. W 1939 roku był więziony w trzech kolejnych łagrach sowieckich. W 1941 roku walczył z nazizmem w szeregach Armii Andersa. Po wojnie osiedlił się na stałe na przedmieściach Paryża w Maisons-Laffitte, a następnie w Mesnil-le-Roi. Kontynuował walkę z totalitaryzmem, wypowiadając się w polskim czasopiśmie „Kultura” wydawanym we Francji. Jego wczesne prace malarskie zostały zniszczone podczas wojny i powrócił do malarstwa dopiero w 1948 roku. W 1992 roku został mianowany profesorem honorowym Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Czapski zakończył życie na emigracji w Paryżu.
Olej, płótno
46 x 32,5 cm
Sygn. p.d. "J. Czapski"
Józef Czapski był polskim malarzem, pisarzem, intelektualistą i krytykiem sztuki. Urodził się w Pradze w 1896 roku i dorastał w Polsce, w arystokratycznej rodzinie Hutten-Czapskich. W 1915 roku wyjechał na studia prawnicze na Uniwersytecie Petersburskim. W tym czasie zaczął prowadzić pamiętnik. Po rewolucji bolszewickiej wstąpił do wojska polskiego.
i służył bez broni w sposób pacyfistyczny. W 1921 roku Czapski rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a następnie w Krakowie, w pracowni Józefa Pankiewicza. W 1923 roku wraz z innymi studentami założył „Komitet Paryski” (KP), który odwrócił się od polskiego malarstwa akademickiego i którego celem było dotarcie do Paryża, aby kontynuować naukę artystyczną. Na Czapskiego szczególny wpływ wywarły dzieła Cézanne’a, Bonnarda, ale także Soutine’a i Nicolasa de Stäela. Namalował liczne sceny z życia Paryża.
Teatry, kawiarnie, restauracje i opera to powracające motywy w twórczości artysty. Oprócz Paryża, przedstawia on również francuskie krajobrazy i sceny nadmorskie. Artysta portretuje również śpiewaków, aktorów, polityków i pisarzy. Jego styl jest głęboko nowoczesny i wyraża humanistyczne spojrzenie na życie.
Czapski po raz pierwszy wystawiał w 1930 roku we Francji z grupą Kapistes w Galerii Zak w Paryżu. Następnie zajmował eksponowane miejsce w polskim pawilonie na Wystawach Światowych w Paryżu (1937) i Nowym Jorku (1939). W 1990 roku Muzeum Jenisch w Vevey w Szwajcarii zorganizowało retrospektywę prac malarza.
W 1924 roku malarz wyjechał do Paryża wraz z innymi studentami „kapistów”. Józef Czapski poznał wówczas Daniela Halévy’ego, André Malraux, François Mauriaca i pianistkę Misię Sert, która stała się patronką grupy kapistów i kluczową postacią paryskiej awangardy. W 1932 roku Czapski wrócił do Polski. W 1939 roku był więziony w trzech kolejnych łagrach sowieckich. W 1941 roku walczył z nazizmem w szeregach Armii Andersa. Po wojnie osiedlił się na stałe na przedmieściach Paryża w Maisons-Laffitte, a następnie w Mesnil-le-Roi. Kontynuował walkę z totalitaryzmem, wypowiadając się w polskim czasopiśmie „Kultura” wydawanym we Francji. Jego wczesne prace malarskie zostały zniszczone podczas wojny i powrócił do malarstwa dopiero w 1948 roku. W 1992 roku został mianowany profesorem honorowym Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Czapski zakończył życie na emigracji w Paryżu.