Proweniencja:
Reprodukowany:
160 lat firmy Bracia Łopieńscy [katalog wystawy], wyd. Miasto Stołeczne Warszawa, Warszawa 2002, s. 41 (inna edycja).
Prezentowany odlew wykonany został z jedynego istniejącego przedwojennego modelu gipsowego warszawskiej wytwórni brązowniczej Braci Łopieńskich za zgodą prawnuczki założyciela firmy – Anny Łopieńskiej-Lipczyk. Przyczynkiem do wykonania form z brązu stała się wystawa pt. „160 lat firmy Braci Łopieńscy” zorganizowana w Warszawie, w oficynie Pałacu Branickich przy Nowym Świecie, przez Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków w październiku i listopadzie 2022 roku. Impulsem zaś do zorganizowania wystawy stało się niebagatelne w znaczeniu znalezisko, jakim było odkrycie gipsowych form odlewniczych na warszawskiej Pradze w 2021 roku wraz z kilkoma rzadkimi i zaginionymi modelami znanych kompozycji rzeźbiarskich. Do wystawy powstał katalog, a na okładce znalazł się właśnie Bokser, reprodukowany również na zaproszeniach i plakacie towarzyszącym wydarzeniu.
Modelem i inspiracją dla prezentowanej rzeźby „Bokser” stał się Henryk Chmielewski (1914-1998). Chmielewski był polskim bokserem, olimpijczykiem i mistrzem Europy. Po ukończeniu szkoły powszechnej dwa lata uczył się w Państwowej Szkole Techniczno-Przemysłowej, by w rezultacie uzyskać uprawnienia mistrza farbiarskiego. Przez siedem lat pracował na wydziale farbiarskim Zakładów Fabrycznych Spółki Akcyjnej I. K. Poznański. W 1938 roku wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych. Trenowanie gimnastyki rozpoczął w 1927 roku w miejscowym kole Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Łodzi, a następnie kontynuował treningi w sekcji bokserskiej pod kierunkiem Tadeusza Kwiatkowskiego. Już w marcu 1928 roku zdobył mistrzostwo Łodzi juniorów. Największy sukces odniósł zdobywając mistrzostwo Europy w wadze średniej podczas Mistrzostw Europy w Mediolanie w 1937 roku. Podczas igrzysk w Berlinie w 1936 roku zajął 4 miejsce w wadze średniej. Trzykrotnie był mistrzem Polski, w 1931, 1933 i 1936 roku, a w 1935 wicemistrzem Polski. Stoczył w karierze amatorskiej 157 walk, wygrywając 133, 11 razy zremisował. Stoczył również 82 walki zawodowe. Karierę zakończył w 1952 roku. Pływał wówczas na statkach jako mechanik okrętowy. W 1987 roku otrzymał nagrodę im. Aleksandra Rekszy.
brąz patynowany, wys. 87 cm, ed. 7/8
sygn. i opisany na podstawie: ST.CHMIELARSKI 7/8
Proweniencja:
Reprodukowany:
160 lat firmy Bracia Łopieńscy [katalog wystawy], wyd. Miasto Stołeczne Warszawa, Warszawa 2002, s. 41 (inna edycja).
Prezentowany odlew wykonany został z jedynego istniejącego przedwojennego modelu gipsowego warszawskiej wytwórni brązowniczej Braci Łopieńskich za zgodą prawnuczki założyciela firmy – Anny Łopieńskiej-Lipczyk. Przyczynkiem do wykonania form z brązu stała się wystawa pt. „160 lat firmy Braci Łopieńscy” zorganizowana w Warszawie, w oficynie Pałacu Branickich przy Nowym Świecie, przez Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków w październiku i listopadzie 2022 roku. Impulsem zaś do zorganizowania wystawy stało się niebagatelne w znaczeniu znalezisko, jakim było odkrycie gipsowych form odlewniczych na warszawskiej Pradze w 2021 roku wraz z kilkoma rzadkimi i zaginionymi modelami znanych kompozycji rzeźbiarskich. Do wystawy powstał katalog, a na okładce znalazł się właśnie Bokser, reprodukowany również na zaproszeniach i plakacie towarzyszącym wydarzeniu.
Modelem i inspiracją dla prezentowanej rzeźby „Bokser” stał się Henryk Chmielewski (1914-1998). Chmielewski był polskim bokserem, olimpijczykiem i mistrzem Europy. Po ukończeniu szkoły powszechnej dwa lata uczył się w Państwowej Szkole Techniczno-Przemysłowej, by w rezultacie uzyskać uprawnienia mistrza farbiarskiego. Przez siedem lat pracował na wydziale farbiarskim Zakładów Fabrycznych Spółki Akcyjnej I. K. Poznański. W 1938 roku wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych. Trenowanie gimnastyki rozpoczął w 1927 roku w miejscowym kole Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Łodzi, a następnie kontynuował treningi w sekcji bokserskiej pod kierunkiem Tadeusza Kwiatkowskiego. Już w marcu 1928 roku zdobył mistrzostwo Łodzi juniorów. Największy sukces odniósł zdobywając mistrzostwo Europy w wadze średniej podczas Mistrzostw Europy w Mediolanie w 1937 roku. Podczas igrzysk w Berlinie w 1936 roku zajął 4 miejsce w wadze średniej. Trzykrotnie był mistrzem Polski, w 1931, 1933 i 1936 roku, a w 1935 wicemistrzem Polski. Stoczył w karierze amatorskiej 157 walk, wygrywając 133, 11 razy zremisował. Stoczył również 82 walki zawodowe. Karierę zakończył w 1952 roku. Pływał wówczas na statkach jako mechanik okrętowy. W 1987 roku otrzymał nagrodę im. Aleksandra Rekszy.