POCHODZENIE:
- kolekcja prywatna, Warszawa (dar od artysty)
Po roku 1970 [Stajuda] rezygnuje stopniowo z barokowego bogactwa skłębionych form. Wprowadza klarowne podziały, upraszcza kompozycję, posługuje się dużymi monochromatycznymi płaszczyznami. Nowym elementem staje się świetlistość koloru, przywodząca na myśl nokturny Whistlera oraz pejzaże akwarelistów angielskich.
Aleksander Wojciechowski, Młode malarstwo polskie 1944–1974, Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk, 1975, s. 103
Jerzy Stajuda (1936 - 1992)
Malarz, rysownik, krytyk i pedagog. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, dyplom obronił w 1959 r. u prof. Bohdana Lacherta. W początkowym okresie swojej twórczości był pod wpływem swego mistrza i przyjaciela Artura Nachta-Samborskiego, szukał też inspiracji w twórczości Paula Klee. Z czasem wypracował własną i nie poddającą się modom stylistykę. Prace artysty przedstawiały świat struktur, imaginacyjnych pejzaży, wizji archaicznego świata przyrody. Artysta pozostawił bogatą spuściznę rysunkową, często o charakterze osobistego notatnika. Drugą pasją artysty była krytyka artystyczna. W latach 1957–1968 publikował artykuły we „Współczesności”, „Przeglądzie Artystycznym”, „Przeglądzie Kulturalnym”, „Więzi”, „Ty i ja”. Aktywność krytyczna artysty została mocno ograniczona po 1968 r. Często wystawiał za granicą, gdzie przez długi czas jego twórczość była bardziej znana niż w kraju. W 1993 r miała miejsce retrospektywna wystawa w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie.
POCHODZENIE:
- kolekcja prywatna, Warszawa (dar od artysty)
Po roku 1970 [Stajuda] rezygnuje stopniowo z barokowego bogactwa skłębionych form. Wprowadza klarowne podziały, upraszcza kompozycję, posługuje się dużymi monochromatycznymi płaszczyznami. Nowym elementem staje się świetlistość koloru, przywodząca na myśl nokturny Whistlera oraz pejzaże akwarelistów angielskich.
Aleksander Wojciechowski, Młode malarstwo polskie 1944–1974, Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk, 1975, s. 103
Jerzy Stajuda (1936 - 1992)
Malarz, rysownik, krytyk i pedagog. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, dyplom obronił w 1959 r. u prof. Bohdana Lacherta. W początkowym okresie swojej twórczości był pod wpływem swego mistrza i przyjaciela Artura Nachta-Samborskiego, szukał też inspiracji w twórczości Paula Klee. Z czasem wypracował własną i nie poddającą się modom stylistykę. Prace artysty przedstawiały świat struktur, imaginacyjnych pejzaży, wizji archaicznego świata przyrody. Artysta pozostawił bogatą spuściznę rysunkową, często o charakterze osobistego notatnika. Drugą pasją artysty była krytyka artystyczna. W latach 1957–1968 publikował artykuły we „Współczesności”, „Przeglądzie Artystycznym”, „Przeglądzie Kulturalnym”, „Więzi”, „Ty i ja”. Aktywność krytyczna artysty została mocno ograniczona po 1968 r. Często wystawiał za granicą, gdzie przez długi czas jego twórczość była bardziej znana niż w kraju. W 1993 r miała miejsce retrospektywna wystawa w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie.