Prezentowana rzeźba przedstawia stylizowaną, humanoidalną postać,włączoną w zgeometryzowany, mechanistyczny kontekst drewnianej konstrukcji. Artysta w twórczy sposób podejmuje problematykę ludzkiego ciała, jego umiejscowienia w czasie i przestrzeni.
Artystyczny rodowód Andrzeja Gettera wywodzi się z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 1974 ukończył z wyróżnieniem Wydział Rzeźby. Jego twórczość wiązać należy zatem z artystycznym zjawiskiem krakowskiej szkoły rzeźby, którą tak charakteryzuje profesor Franciszek Chmielowski: "Ukształtowana w długim procesie rozwoju krakowska szkoła rzeźby jest artystycznym fenomenem (…). Mimo wewnętrznego zróżnicowania w zakresie pojawiających się w niej stylów i tematów, można o niej mówić jak o komplementarnej całości, zwartym procesie kształtowania się twórczych osobowości i powstawania dzieł sztuki podlegających wspólnym kategoriom ich rozumienia, opisu i interpretacji. Rzeźbiarska sztuka Krakowa, od czasów późnego średniowiecza, dysponowała niezgłębionym źródłem twórczej inspiracji, jakim było niewątpliwie dzieło Wita Stwosza wyznaczające wysoki poziom artystycznych dążeń dla całych pokoleń rzeźbiarzy (…). Niebagatelne znaczenie miał również szerzej pojęty kontekst kulturowy, napędzający wyobraźnię krakowskich rzeźbiarzy bogaty nurt sztuki ludowej, artystyczny folklor regionu Małopolski, radosna twórczość jarmarcznych kuglarzy, anonimowych twórców przydrożnych kapliczek, świątków oraz niepowtarzalnej formy krakowskich szopek, co stanowiło razem swojego rodzaju przeciwwagę wobec poważnych dzieł oficjalnego nurtu kultury wysokiej". Zdaniem profesora Franciszka Chmielowskiego szczególne cechy krakowskiej szkoły rzeźby to, m.in.: "silnie rozwinięty i zróżnicowany nurt figuracji, pogłębiona metaforyka i humanistyczna refleksja, owocna synteza figuracji z geometrią i wynikająca stąd wyrazistość rzeźbiarskiej formy, poważna gra z konwencjami utrwalonymi w tradycji, pozytywnie rozumiany akademizm (jako dojrzałość stylu ukształtowanego i okrzepłego w Akademii) oraz względna odporność na efemeryczne, artystyczne mody".

42
Andrzej GETTER (ur. 1947 r.)

Bez tytułu

drewno, 161 x 120 x 51 cm

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Prezentowana rzeźba przedstawia stylizowaną, humanoidalną postać,włączoną w zgeometryzowany, mechanistyczny kontekst drewnianej konstrukcji. Artysta w twórczy sposób podejmuje problematykę ludzkiego ciała, jego umiejscowienia w czasie i przestrzeni.
Artystyczny rodowód Andrzeja Gettera wywodzi się z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 1974 ukończył z wyróżnieniem Wydział Rzeźby. Jego twórczość wiązać należy zatem z artystycznym zjawiskiem krakowskiej szkoły rzeźby, którą tak charakteryzuje profesor Franciszek Chmielowski: "Ukształtowana w długim procesie rozwoju krakowska szkoła rzeźby jest artystycznym fenomenem (…). Mimo wewnętrznego zróżnicowania w zakresie pojawiających się w niej stylów i tematów, można o niej mówić jak o komplementarnej całości, zwartym procesie kształtowania się twórczych osobowości i powstawania dzieł sztuki podlegających wspólnym kategoriom ich rozumienia, opisu i interpretacji. Rzeźbiarska sztuka Krakowa, od czasów późnego średniowiecza, dysponowała niezgłębionym źródłem twórczej inspiracji, jakim było niewątpliwie dzieło Wita Stwosza wyznaczające wysoki poziom artystycznych dążeń dla całych pokoleń rzeźbiarzy (…). Niebagatelne znaczenie miał również szerzej pojęty kontekst kulturowy, napędzający wyobraźnię krakowskich rzeźbiarzy bogaty nurt sztuki ludowej, artystyczny folklor regionu Małopolski, radosna twórczość jarmarcznych kuglarzy, anonimowych twórców przydrożnych kapliczek, świątków oraz niepowtarzalnej formy krakowskich szopek, co stanowiło razem swojego rodzaju przeciwwagę wobec poważnych dzieł oficjalnego nurtu kultury wysokiej". Zdaniem profesora Franciszka Chmielowskiego szczególne cechy krakowskiej szkoły rzeźby to, m.in.: "silnie rozwinięty i zróżnicowany nurt figuracji, pogłębiona metaforyka i humanistyczna refleksja, owocna synteza figuracji z geometrią i wynikająca stąd wyrazistość rzeźbiarskiej formy, poważna gra z konwencjami utrwalonymi w tradycji, pozytywnie rozumiany akademizm (jako dojrzałość stylu ukształtowanego i okrzepłego w Akademii) oraz względna odporność na efemeryczne, artystyczne mody".