Jarosław Fliciński (ur. 1963) studiował na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej, a następnie na Wydziale Malarstwa Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Prace Flicińskiego to najczęściej wielkoformatowe obrazy abstrakcyjne malowane na płótnie lub bezpośrednio na ścianie, a także instalacje przestrzenne. Początkowo były one pełne przewrotnej, jakby matematycznej dyscypliny. Od roku 2010 obrazy powstają prawie bez użycia pędzli - emalie alkidowe i akryle zaczynają rozlewać się swobodnie na płótnach i aluminiowych blachach tworząc formy organiczne przykrywające te poprzednie, geometryczne. Farby wylewane są na nie etapami - kompozycja budowana jest z kilku nałożonych jedna na drugą warstw. Artysta po nałożeniu farby podnosi je, przekręca, ponownie odkłada. Uzyskane w ten sposób kompozycje stają się wypadkową grawitacji, temperatury, ruchu powietrza i jego ciała. Nic nie jest tu dziełem przypadku. Najnowszy etap twórczości artysty to fuzja początkowej dyscypliny z późniejszą amorficznością formy.

31
Jarosław FLICIŃSKI (ur. 1965)

Bez tytułu, 2018

olej/płótno, 176 x 35 cm
sygnowany i opisany na odwrociu: 'JAROSŁAW | FLICIŃSKI | NW26 | 18108'

Zobacz katalog

DESA UNICUM

8. Aukcja Sztuki Współczesnej Fundacji Bátor Tábor Polska

21.10.2020

19:00

Sprzedane 15 000 zł (15 000 zł z opłatą aukcyjną)
Cena wywoławcza:
Estymacja: 14 000 - 18 000 zł

Jarosław Fliciński (ur. 1963) studiował na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej, a następnie na Wydziale Malarstwa Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Prace Flicińskiego to najczęściej wielkoformatowe obrazy abstrakcyjne malowane na płótnie lub bezpośrednio na ścianie, a także instalacje przestrzenne. Początkowo były one pełne przewrotnej, jakby matematycznej dyscypliny. Od roku 2010 obrazy powstają prawie bez użycia pędzli - emalie alkidowe i akryle zaczynają rozlewać się swobodnie na płótnach i aluminiowych blachach tworząc formy organiczne przykrywające te poprzednie, geometryczne. Farby wylewane są na nie etapami - kompozycja budowana jest z kilku nałożonych jedna na drugą warstw. Artysta po nałożeniu farby podnosi je, przekręca, ponownie odkłada. Uzyskane w ten sposób kompozycje stają się wypadkową grawitacji, temperatury, ruchu powietrza i jego ciała. Nic nie jest tu dziełem przypadku. Najnowszy etap twórczości artysty to fuzja początkowej dyscypliny z późniejszą amorficznością formy.