Obrazy Ciecierskiego mają strukturę patchworku i są malarską wizualizacją filozofii patrzenia artysty. Brak jednego punktu widzenia, wielość kadrów, mnogość nakładających się na siebie przedstawień kojarzy się z wizją rozbitą na atomy, jest konsekwencją wewnętrznego patrzenia, wydobywa nia z pamięci artysty wspomnień miejsc i związanych z nimi emocji. Pejzaże Ciecierskiego, wchłonięte z rzeczywistości podczas licznych podróży, są pejzażami mentalnymi, malarskimi mapami nasyconymi uczuciem. Zawsze powstają w pracowni, artysta nie maluje w plenerze. Przystępując do malowania uruchamia pamięć, w której gromadzą się wspomnienia wysublimowane w barwne wrażenia. Z kalejdoskopu osadzonych na siatce pamięci barw wydobywa się czasami wyraźna dominanta, jak w przypadku obrazów namalowanych po pobycie w 1999 roku w Toskanii, w których przeważają wariacje na temat różu i fioletu. Dzięki filtrowi pamięci i malarskiej intuicji pejzaże
Ciecierskiego stają się motywem intelektualnym, samodzielnym i odrębnym bytem artystycznym.
Ewa Gorządek, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, wrzesień 2004

Tomasz Ciecierski (1945-2024)
Artysta malarz, rysownik, fotograf. Studiował na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. Krystyny Łady-Studnickiej (dyplom w 1971 roku). W latach 1972-1985 był pracownikiem dydaktycznym na macierzystej uczelni. W roku 1999 zdobył prestiżową nagrodę im. Jana Cybisa (przyznawaną przez Okręg Warszawski ZPAP) za całokształt twórczości. Jego dorobek i myśl twórcza od zawsze koncentrowało się na istocie samego malarstwa – procesie myślenia o nim, warsztacie. Wczesne obrazy artysty często odnosiły się do sztuki dawnych mistrzów, jednak od lat 90. porzucił figuratywizm na rzecz syntetycznego, niemal abstrakcyjnego pejzażu. Zaczął też eksperymentować z formą wychodząc poza sztywne ramy obrazu. Tworzył skomplikowane kompozycje składające się z kilku, kilkunastu a nawet kilkudziesięciu mniejszych płócien nakładających się na siebie. Tworzył w ten sposób swoisty kolaż składający się z malarskich „widokówek” z miejsc, które artysta miał okazję odwiedzić. Prace Ciecierskiego na pierwszy rzut oka wydają się chaotyczne, nieuporządkowane. Jednak przy dłuższym oglądzie widz może dostrzec jego kompozycyjną maestrię, gdzie każdy elementy jest starannie przemyślany i współgra z innymi. Ciecierski jest autorem kilkudziesięciu wystaw indywidulanych oraz szeregi wystawy zbiorowych w kraju i zagranicą. Jego twórczość prezentowana była m.in. w Galerii Foksal (Warszawa); Narodowej Galerii Sztuki Zachęta (Warszawa); Galerii Miejskiej Arsenał (Poznań); Bunkrze Sztuki (Kraków); Muzeum Narodowym w Poznaniu; Galerii Ego (Poznań); Galerii Sztuki im. Jana Tarasina (Kalisz).

35
Tomasz CIECIERSKI (1945 Kraków - 2024)

Bez tytulu, 2013

olej, collage, płótno, 80 x 60 cm,
sygnowany na odwrocie: 'T. Ciecierski | 2013 | Foto + olej / PŁ.'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Obrazy Ciecierskiego mają strukturę patchworku i są malarską wizualizacją filozofii patrzenia artysty. Brak jednego punktu widzenia, wielość kadrów, mnogość nakładających się na siebie przedstawień kojarzy się z wizją rozbitą na atomy, jest konsekwencją wewnętrznego patrzenia, wydobywa nia z pamięci artysty wspomnień miejsc i związanych z nimi emocji. Pejzaże Ciecierskiego, wchłonięte z rzeczywistości podczas licznych podróży, są pejzażami mentalnymi, malarskimi mapami nasyconymi uczuciem. Zawsze powstają w pracowni, artysta nie maluje w plenerze. Przystępując do malowania uruchamia pamięć, w której gromadzą się wspomnienia wysublimowane w barwne wrażenia. Z kalejdoskopu osadzonych na siatce pamięci barw wydobywa się czasami wyraźna dominanta, jak w przypadku obrazów namalowanych po pobycie w 1999 roku w Toskanii, w których przeważają wariacje na temat różu i fioletu. Dzięki filtrowi pamięci i malarskiej intuicji pejzaże
Ciecierskiego stają się motywem intelektualnym, samodzielnym i odrębnym bytem artystycznym.
Ewa Gorządek, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, wrzesień 2004

Tomasz Ciecierski (1945-2024)
Artysta malarz, rysownik, fotograf. Studiował na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. Krystyny Łady-Studnickiej (dyplom w 1971 roku). W latach 1972-1985 był pracownikiem dydaktycznym na macierzystej uczelni. W roku 1999 zdobył prestiżową nagrodę im. Jana Cybisa (przyznawaną przez Okręg Warszawski ZPAP) za całokształt twórczości. Jego dorobek i myśl twórcza od zawsze koncentrowało się na istocie samego malarstwa – procesie myślenia o nim, warsztacie. Wczesne obrazy artysty często odnosiły się do sztuki dawnych mistrzów, jednak od lat 90. porzucił figuratywizm na rzecz syntetycznego, niemal abstrakcyjnego pejzażu. Zaczął też eksperymentować z formą wychodząc poza sztywne ramy obrazu. Tworzył skomplikowane kompozycje składające się z kilku, kilkunastu a nawet kilkudziesięciu mniejszych płócien nakładających się na siebie. Tworzył w ten sposób swoisty kolaż składający się z malarskich „widokówek” z miejsc, które artysta miał okazję odwiedzić. Prace Ciecierskiego na pierwszy rzut oka wydają się chaotyczne, nieuporządkowane. Jednak przy dłuższym oglądzie widz może dostrzec jego kompozycyjną maestrię, gdzie każdy elementy jest starannie przemyślany i współgra z innymi. Ciecierski jest autorem kilkudziesięciu wystaw indywidulanych oraz szeregi wystawy zbiorowych w kraju i zagranicą. Jego twórczość prezentowana była m.in. w Galerii Foksal (Warszawa); Narodowej Galerii Sztuki Zachęta (Warszawa); Galerii Miejskiej Arsenał (Poznań); Bunkrze Sztuki (Kraków); Muzeum Narodowym w Poznaniu; Galerii Ego (Poznań); Galerii Sztuki im. Jana Tarasina (Kalisz).