Późne dzieła Tomasza Tatarczyka oscylują między realizmem a abstrakcją. Artysta koncentrował się na naturze i jej fragmentach pozbawionych narracji, które studiował malarsko aż do uzyskania idealnej formy. Jego prace, nacechowane szczerością i emocjonalnością, oddają osobiste doświadczenie pejzażu.

Ważnym miejscem dla Tatarczyka był Męćmierz – jego azyl i przestrzeń twórczej kontemplacji. Natura tej nadwiślańskiej okolicy nie stanowiła jednak dosłownego cytatu z rzeczywistości, lecz inspirację do budowania nastroju i refleksji. Powracające motywy, takie jak ślady na śniegu czy pejzaże w tonacjach czerni i bieli, stały się pretekstem do malarskich studiów nad światłem, ciszą i melancholią.