Praca konsultowana z Jakubem Tarasinem, synem artysty
Nie szukam w moim malarstwie uniwersalnej formuły, pozwalającej uporządkować i zrozumieć świat. Nie gonię też za niepowtarzalnym, efemerycznym zjawiskiem, fascynującym nas swoją wyjątkowością. To, co robię, jest podporządkowane determinacji niekończącej się projekcji zmiennych zjawisk, niekończącemu się rejestrowi sytuacji i faktów poddanych w swym nieustannym biegu działaniom nieprzewidzianych przypadków i okoliczności. Ten niepojęty, dynamiczny i otwarty system jest przecież największą tajemnicą każdego zjawiska, któremu udało się zaistnieć. Malarstwo jest dla mnie tym wspaniałym narzędziem, dzięki któremu możemy się do niej maksymalnie zbliżyć, czuć niemal fizyczną jej obecność, poznawać ją poza kontrolą całego balastu racjonalnych barier. Malarstwo ze swoją konkretnością i jawnością sprawia, że nasza podświadomość, intuicja, wrażliwość, dociekliwość i wszystkie inne środki kontaktowania się ze światem muszą swoje odkrycia ujawnić również niezwykle konkretnie i czytelnie. Inaczej malarstwo ich nie przyjmie. Właśnie jego konkretność i rygor w połączeniu z nieomal nieograniczoną zdolnością do przenikania przez gęstą sieć naszych fizycznych i intelektualnych uwarunkowań i ograniczeń, decyduje o jego sile i możliwościach i dlatego maluje.
Jan Tarasin (1986), cyt. za: Jan Tarasin. Malarstwo i prace na papierze 2005–1959, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot 2006. s. 4
Jan Tarasin (1926 - 2009)
Wybitny malarz i grafik. Studiował na wydziale malarstwa w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowniach Zbigniewa Pronaszki, Wacława Taranczewskiego. Nauki pobierał również na wydziale grafiki Andrzeja Jurkiewicza i Konrada Srzednickiego. Studia ukończył w 1951 roku. Jeszcze będąc studentem debiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948 roku. W latach 1963–1967 sprawował stanowisko wykładowcy na Wydziale Architektury Wnętrz macierzystej uczelni. Następnie w 1974 roku pracował w Warszawie w tamtejszej ASP. W 1985 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego tej właśnie uczelni, a w latach 1987–1990 był jej rektorem. Był laureatem wielu nagród, m.in. otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa w 1984 roku.
akwarela, papier, 33 x 25 cm w świetle passe-partout,
sygnowany p.d.: 'JTarasin 92'
Praca konsultowana z Jakubem Tarasinem, synem artysty
Nie szukam w moim malarstwie uniwersalnej formuły, pozwalającej uporządkować i zrozumieć świat. Nie gonię też za niepowtarzalnym, efemerycznym zjawiskiem, fascynującym nas swoją wyjątkowością. To, co robię, jest podporządkowane determinacji niekończącej się projekcji zmiennych zjawisk, niekończącemu się rejestrowi sytuacji i faktów poddanych w swym nieustannym biegu działaniom nieprzewidzianych przypadków i okoliczności. Ten niepojęty, dynamiczny i otwarty system jest przecież największą tajemnicą każdego zjawiska, któremu udało się zaistnieć. Malarstwo jest dla mnie tym wspaniałym narzędziem, dzięki któremu możemy się do niej maksymalnie zbliżyć, czuć niemal fizyczną jej obecność, poznawać ją poza kontrolą całego balastu racjonalnych barier. Malarstwo ze swoją konkretnością i jawnością sprawia, że nasza podświadomość, intuicja, wrażliwość, dociekliwość i wszystkie inne środki kontaktowania się ze światem muszą swoje odkrycia ujawnić również niezwykle konkretnie i czytelnie. Inaczej malarstwo ich nie przyjmie. Właśnie jego konkretność i rygor w połączeniu z nieomal nieograniczoną zdolnością do przenikania przez gęstą sieć naszych fizycznych i intelektualnych uwarunkowań i ograniczeń, decyduje o jego sile i możliwościach i dlatego maluje.
Jan Tarasin (1986), cyt. za: Jan Tarasin. Malarstwo i prace na papierze 2005–1959, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot 2006. s. 4
Jan Tarasin (1926 - 2009)
Wybitny malarz i grafik. Studiował na wydziale malarstwa w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowniach Zbigniewa Pronaszki, Wacława Taranczewskiego. Nauki pobierał również na wydziale grafiki Andrzeja Jurkiewicza i Konrada Srzednickiego. Studia ukończył w 1951 roku. Jeszcze będąc studentem debiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948 roku. W latach 1963–1967 sprawował stanowisko wykładowcy na Wydziale Architektury Wnętrz macierzystej uczelni. Następnie w 1974 roku pracował w Warszawie w tamtejszej ASP. W 1985 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego tej właśnie uczelni, a w latach 1987–1990 był jej rektorem. Był laureatem wielu nagród, m.in. otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa w 1984 roku.