Jacek Sroka wypracował szczególny rodzaj figuratywnego języka malarskiego, który stał się znakiem rozpoznawczym jego twórczości. Cechuje go predylekcja do posługiwania się groteską, w której zderza to, co dramatyczne z tym, co prześmiewcze. Kontrast wyróżnia jego twórczość również na poziomie środków formalnych. Dlatego też zwłaszcza wczesne malarstwo Sroki zalicza się do nurtu „Nowej ekspresji”, którą charakteryzuje programowa „dzikość”. Przejawia się ona w ekspresyjnej stylizacji postaci przedstawionych na obrazach, a także w podejmowaniu kontrowersyjnych tematów. Składa się to na wyrazistą całość, w której środki formalne podkreślają treść obrazu.
Widoczne jest to również na prezentowanym tutaj płótnie. Obraz przedstawia zwierzęce truchło. Jest ono jednak kolorowe, dekoracyjne, regularnie rozłożone w polu obrazowym. Jest więc znakiem tego, co obrzydliwe i odpychające, ale estetycznie przepracowanym tak, że może przyciągać uwagę widza i nie wywoływać reakcji obrzydzenia. Niemniej jednak to zwierzęcy trup pozostaje głównym tematem przedstawienia.
Chęć podejmowania kontrowersyjnych tematów i eksponowania tego, co może być uznane za tabu, charakteryzuje dużą część twórczości Sroki. Na jego płótnach, często namalowanych za pomocą żywych, kontrastowych barw, kontrowersje zmieniają się w kolorowe obrazy. W ten sposób to, co przyziemne, niskie, brudne i odrażające przeobraża się w malarską wizję. Jest to zabieg, który można uznać za estetyzację makabry, jednak Sroka czyni to w sposób, który nie przesłania zupełnie charakteru obrazowanego zjawiska i nie neutralizuje zupełnie jego poruszającego charakteru.

Studiował na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. W 1981 roku uzyskał dyplom w Pracowni Miedziorytu prof. M. Wejmana; malarstwo w pracowni prof. J. Świderskiego. W latach 1981-89 pracował jako asystent w macierzystej uczelni. Uprawia malarstwo, grafikę, rysunek. Laureat nagród i wyróżnień m.in. na Biennale Grafiki w Mulhouse (1984), Międzynarodowej Wystawie Miniatury w Toronto (1986), Graphica Atlantica w Reykjaviku (1987), na Biennale Grafiki w Vaasa (1987), Grand Prix na Biennale Grafiki w Seulu (1988), Nagrody im. I. Trybowskiego na Międzynarodowym Triennale Grafiki w Krakowie (1994). W 2001 roku zostaL laureatem Nagrody im. W. Wojtkiewicza przyznawanej przez krakowski okrąg ZPAP za najciekawszą wystawę indywidualną prezentowaną w Krakowie. Jako jeden z nielicznych artystów krakowskich, od lat 80 - tych, współtworzy obraz nurtu neoekspresjonistycznego w Polsce. Maluje w charakterystycznie uproszczony sposób, ostro definiując kolory i kształty, często przerysowując je w kierunku karykaturalnego traktowania postaci i sytuacji.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

53
Jacek SROKA (ur. 1957)

Bez tytułu, 1989

olej/płótno, 71 x 85 cm
sygnowany i datowany l.g.: '1989 | SROKA'
sygnowany na odwrociu: 'JACEK SROKA | [adres]'

Zobacz katalog

DESA UNICUM

Sztuka Współczesne. Klasycy Awangardy po 1945

26.11.2020

19:00

Cena wywoławcza:
Estymacja: 7 000 - 10 000 zł
Zaloguj się, aby wysłać zgłoszenie

Jacek Sroka wypracował szczególny rodzaj figuratywnego języka malarskiego, który stał się znakiem rozpoznawczym jego twórczości. Cechuje go predylekcja do posługiwania się groteską, w której zderza to, co dramatyczne z tym, co prześmiewcze. Kontrast wyróżnia jego twórczość również na poziomie środków formalnych. Dlatego też zwłaszcza wczesne malarstwo Sroki zalicza się do nurtu „Nowej ekspresji”, którą charakteryzuje programowa „dzikość”. Przejawia się ona w ekspresyjnej stylizacji postaci przedstawionych na obrazach, a także w podejmowaniu kontrowersyjnych tematów. Składa się to na wyrazistą całość, w której środki formalne podkreślają treść obrazu.
Widoczne jest to również na prezentowanym tutaj płótnie. Obraz przedstawia zwierzęce truchło. Jest ono jednak kolorowe, dekoracyjne, regularnie rozłożone w polu obrazowym. Jest więc znakiem tego, co obrzydliwe i odpychające, ale estetycznie przepracowanym tak, że może przyciągać uwagę widza i nie wywoływać reakcji obrzydzenia. Niemniej jednak to zwierzęcy trup pozostaje głównym tematem przedstawienia.
Chęć podejmowania kontrowersyjnych tematów i eksponowania tego, co może być uznane za tabu, charakteryzuje dużą część twórczości Sroki. Na jego płótnach, często namalowanych za pomocą żywych, kontrastowych barw, kontrowersje zmieniają się w kolorowe obrazy. W ten sposób to, co przyziemne, niskie, brudne i odrażające przeobraża się w malarską wizję. Jest to zabieg, który można uznać za estetyzację makabry, jednak Sroka czyni to w sposób, który nie przesłania zupełnie charakteru obrazowanego zjawiska i nie neutralizuje zupełnie jego poruszającego charakteru.

Studiował na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. W 1981 roku uzyskał dyplom w Pracowni Miedziorytu prof. M. Wejmana; malarstwo w pracowni prof. J. Świderskiego. W latach 1981-89 pracował jako asystent w macierzystej uczelni. Uprawia malarstwo, grafikę, rysunek. Laureat nagród i wyróżnień m.in. na Biennale Grafiki w Mulhouse (1984), Międzynarodowej Wystawie Miniatury w Toronto (1986), Graphica Atlantica w Reykjaviku (1987), na Biennale Grafiki w Vaasa (1987), Grand Prix na Biennale Grafiki w Seulu (1988), Nagrody im. I. Trybowskiego na Międzynarodowym Triennale Grafiki w Krakowie (1994). W 2001 roku zostaL laureatem Nagrody im. W. Wojtkiewicza przyznawanej przez krakowski okrąg ZPAP za najciekawszą wystawę indywidualną prezentowaną w Krakowie. Jako jeden z nielicznych artystów krakowskich, od lat 80 - tych, współtworzy obraz nurtu neoekspresjonistycznego w Polsce. Maluje w charakterystycznie uproszczony sposób, ostro definiując kolory i kształty, często przerysowując je w kierunku karykaturalnego traktowania postaci i sytuacji.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.