Artysta, teoretyk sztuki i pedagog. Na warszawskiej ASP prowadził w latach 1956-1983 Pracownię Kompozycji Brył i Płaszczyzn (od lat 70. pod nazwą Pracownia Wiedzy o Działaniach i Strukturach Wizualnych). Jego program nauczania był nowatorski, gdyż pewne kwestie formalne odnosił do wszelkich działań wizualnych, a nie tylko do sztuki użytkowej: „Mówiłem, jak poznać i zrozumieć rytm, akcent, dominantę, osie, kierunkowość, jak przestrzeń wkracza w dzieło, jak my korzystamy z tej przestrzeni. Poruszałem wszystkie problemy, które wchodzą w budowę dzieła” (Roman Owidzki w rozmowie z Martą Kowalewską, [w:] Co po Cybisie? [kat. wystawy], Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2018, s. 259). W swoich kompozycjach reliefowych poszukiwał rozwiązań formalnych, równoprawnie traktując zagadnienie struktury i faktury. Także prace malarskie i rysunkowe były dla Owidzkiego swoistym laboratorium. Prezentowana kompozycja może wywoływać skojarzenie z koncepcją unizmu ze względu na neutralizację wewnętrznych napięć. Co prawda artysta wprowadził kontrastujące motywy – łuki i formy trójkątne, ostro zakończone, nie mniej jednak rytm ich powtórzeń, tworzy harmonijną, jednolitą całość.

35
Roman OWIDZKI (1912 Ostrowy - 2009 Warszawa)

BEZ TYTUŁU, 1960 r.

węgiel, tusz, ołówek/papier, 20 x 28, 5 cm
sygnowany p.d.: RO 60
sygnowany , datowany i opisany na na odwrocie oł.: R.OWIDZKI | 11-XII-60 | 20 cm X 28, 5 cm

Zobacz katalog

Antiqua et Moderna

Aukcja Dzieł Sztuki

05.12.2020

16:00

Cena wywoławcza: 2 500 zł
Estymacja: 3 200 - 4 000 zł
Zaloguj się, aby wysłać zgłoszenie

Artysta, teoretyk sztuki i pedagog. Na warszawskiej ASP prowadził w latach 1956-1983 Pracownię Kompozycji Brył i Płaszczyzn (od lat 70. pod nazwą Pracownia Wiedzy o Działaniach i Strukturach Wizualnych). Jego program nauczania był nowatorski, gdyż pewne kwestie formalne odnosił do wszelkich działań wizualnych, a nie tylko do sztuki użytkowej: „Mówiłem, jak poznać i zrozumieć rytm, akcent, dominantę, osie, kierunkowość, jak przestrzeń wkracza w dzieło, jak my korzystamy z tej przestrzeni. Poruszałem wszystkie problemy, które wchodzą w budowę dzieła” (Roman Owidzki w rozmowie z Martą Kowalewską, [w:] Co po Cybisie? [kat. wystawy], Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2018, s. 259). W swoich kompozycjach reliefowych poszukiwał rozwiązań formalnych, równoprawnie traktując zagadnienie struktury i faktury. Także prace malarskie i rysunkowe były dla Owidzkiego swoistym laboratorium. Prezentowana kompozycja może wywoływać skojarzenie z koncepcją unizmu ze względu na neutralizację wewnętrznych napięć. Co prawda artysta wprowadził kontrastujące motywy – łuki i formy trójkątne, ostro zakończone, nie mniej jednak rytm ich powtórzeń, tworzy harmonijną, jednolitą całość.