Rafał Bujnowski to artysta przede wszystkim skupiony na malarstwie. Podobnie jak artyści z jego pokolenia, zwłaszcza Wilhelm Sasnal i Marcin Maciejowski, Bujnowski sięga przede wszystkim po inspiracje zaczerpnięte z życia codziennego („Cytryny”, 2002; „Cegły”, 1999-2002), czasami tworząc repliki otaczających go przedmiotów, absurdalnie obszerne serie o tej samej tematyce („Kaseta VHS”, 2000) lub instruktażowe obrazy („Schemat malowania papieża”, 2001). Tryptyk autoportretów z 2004 to fotograficzna odbitka namalowanej przez artystę wcześniej serii autoportretów, która wpisuje się w znany z serii „Cegły” i „Kaseta VHS” motyw powielania tego samego motywu. Tym razem, zamiast ukazania banalnego przedmiotu, Bujnowski sięga po naturalnie najbliższy każdemu artyście wizerunek – jego własny. Tworząc zestawienie trzech pozornie identycznych autoportretów, artysta bawi się rozpoczętą przez siebie konwencją uporczywej powtarzalności, obnażając wszechobecność własnego wizerunku i posługując się nim w celu zwrócenia uwagi na konceptualne podstawy sztuki współczesnej. Miniaturowy format pracy nawiązuje do wymiarów paska identycznych fotografii otrzymywanych w maszynach fotograficznych w celu „wyprodukowania” własnego wizerunku na potrzeby formalne, takie jak otrzymanie niezbędnych dokumentów. W projekcie „Visa Portrait” z tego samego roku Bujnowski wykorzystał podobny pasek fotografii w celu przewrotnego umieszczenia skanu obrazu swojej twarzy zamiast faktycznego zdjęcia, niezbędnego do ubiegania się o wizę amerykańską, której wtedy potrzebował. Tym samym zademonstrował absurdalne luki i nieścisłości pozwalające na obejście z pozoru bardzo surowych reguł prawnych regulujących procedury bezpieczeństwa i dokumentację w dobie terroryzmu.

Malarz, grafik, ostatnio także artysta posługujący się wideo. W latach 1993-95 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, a następnie w latach 1995-2000 na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1994 do 2001 działał w Grupie Ładnie, jednocześnie od 1998 do 2001 prowadził Galerię Otwartą w Krakowie, w ramach której wystawiał m.in. plakaty przedstawiające przedmioty codziennego użytku w formule zbliżonej do reklamy produktów supermarketu, jednak niemożliwych do kupienia. Interesuje go wchodzenie sztuki w przestrzeń publiczną, a także kwestie komercjalizacji sztuki i pozbawiania jej wartości innej niż materialna. Dokumentuje przemianę dzieła sztuki w reklamę lub w przedmiot.Jego ulubioną metodą jest powtarzanie przedmiotu w innej technice (malarstwo olejne, linoryty). Próbuje oczyścić swoją sztukę z indywidualności. Wykonane przez niego obrazy przypominają np. cegły czy deski, a jednocześnie mogą być odbierane jako przykłady malarstwa abstrakcyjnego czy konceptualnego. Artysta sprzedawał je początkowo po rzeczywistej cenie "towaru", jaki przedstawiały. Zajmuje się także akcjami artystycznymi, polegającymi na odmalowywaniu fasad galerii.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

03
Rafał BUJNOWSKI (ur. 1974)

Autoportret, 2004

odbitka żelatynowo-srebrowa/papier fotograficzny, 5 x 5 cm (x3)
sygnowany, datowany i numerowany na kopercie: '47/50 / Buj / 04'
zestaw zdjęć paszportowych
ed. 47/50

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Rafał Bujnowski to artysta przede wszystkim skupiony na malarstwie. Podobnie jak artyści z jego pokolenia, zwłaszcza Wilhelm Sasnal i Marcin Maciejowski, Bujnowski sięga przede wszystkim po inspiracje zaczerpnięte z życia codziennego („Cytryny”, 2002; „Cegły”, 1999-2002), czasami tworząc repliki otaczających go przedmiotów, absurdalnie obszerne serie o tej samej tematyce („Kaseta VHS”, 2000) lub instruktażowe obrazy („Schemat malowania papieża”, 2001). Tryptyk autoportretów z 2004 to fotograficzna odbitka namalowanej przez artystę wcześniej serii autoportretów, która wpisuje się w znany z serii „Cegły” i „Kaseta VHS” motyw powielania tego samego motywu. Tym razem, zamiast ukazania banalnego przedmiotu, Bujnowski sięga po naturalnie najbliższy każdemu artyście wizerunek – jego własny. Tworząc zestawienie trzech pozornie identycznych autoportretów, artysta bawi się rozpoczętą przez siebie konwencją uporczywej powtarzalności, obnażając wszechobecność własnego wizerunku i posługując się nim w celu zwrócenia uwagi na konceptualne podstawy sztuki współczesnej. Miniaturowy format pracy nawiązuje do wymiarów paska identycznych fotografii otrzymywanych w maszynach fotograficznych w celu „wyprodukowania” własnego wizerunku na potrzeby formalne, takie jak otrzymanie niezbędnych dokumentów. W projekcie „Visa Portrait” z tego samego roku Bujnowski wykorzystał podobny pasek fotografii w celu przewrotnego umieszczenia skanu obrazu swojej twarzy zamiast faktycznego zdjęcia, niezbędnego do ubiegania się o wizę amerykańską, której wtedy potrzebował. Tym samym zademonstrował absurdalne luki i nieścisłości pozwalające na obejście z pozoru bardzo surowych reguł prawnych regulujących procedury bezpieczeństwa i dokumentację w dobie terroryzmu.

Malarz, grafik, ostatnio także artysta posługujący się wideo. W latach 1993-95 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, a następnie w latach 1995-2000 na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1994 do 2001 działał w Grupie Ładnie, jednocześnie od 1998 do 2001 prowadził Galerię Otwartą w Krakowie, w ramach której wystawiał m.in. plakaty przedstawiające przedmioty codziennego użytku w formule zbliżonej do reklamy produktów supermarketu, jednak niemożliwych do kupienia. Interesuje go wchodzenie sztuki w przestrzeń publiczną, a także kwestie komercjalizacji sztuki i pozbawiania jej wartości innej niż materialna. Dokumentuje przemianę dzieła sztuki w reklamę lub w przedmiot.Jego ulubioną metodą jest powtarzanie przedmiotu w innej technice (malarstwo olejne, linoryty). Próbuje oczyścić swoją sztukę z indywidualności. Wykonane przez niego obrazy przypominają np. cegły czy deski, a jednocześnie mogą być odbierane jako przykłady malarstwa abstrakcyjnego czy konceptualnego. Artysta sprzedawał je początkowo po rzeczywistej cenie "towaru", jaki przedstawiały. Zajmuje się także akcjami artystycznymi, polegającymi na odmalowywaniu fasad galerii.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.