Po okresie formistycznym, z którym Zamoyski spektakularnie zerwał, organizując w 1923 roku w Zakopanem pokaz „Koniec formizmu”, kiedy to demonstracyjnie rozbił kilka własnych rzeźb z tego etapu twórczości, artysta uczynił dominującym tematem swoich prac akty kobiece.

Pracę nad rzeźbą „Ewa” Zamoyski zaczął pod koniec lat 20. XX wieku. W zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie zachowały się archiwalne fotografie artysty pracującego nad blokiem kamienia, z którego wydobywa kształt leżącej, nagiej „Ewy”.

Zamoyski, świetnie zbudowany, uprawiający wiele sportów, dysponował ogromną siłą fizyczną niezbędną do kucia. Posiadł niezwykłą finezję i delikatność w obchodzeniu się z kamieniem, dzięki której umiał wydobyć niuanse materiału, aby osiągnąć pożądany efekt. Wybierał kamienie, które zachwycały żyłkowaniem czy ziarnistością, a następnie umiał te walory wykorzystać w rzeźbach. Lubił wyzwania i szukał coraz twardszego surowca. „Ewę” wykuł z bretońskiego czarnego granitu – skały o delikatnie odbijających światło małych ziarnach.
„Ewa” była pokazana na XX Biennale w Wenecji w 1936 roku i w tym samym roku, w grudniu, Muzeum Narodowe w Warszawie zakupiło rzeźbę bezpośrednio od artysty. Rok później na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki w Paryżu została nagrodzona złotym medalem. Druga wersja tej rzeźby (tzw. „Ewa II”) znajduje się w Museo de Arte Moderna w S.o Paulo, gdzie artysta mieszkał w latach 40 i początku lat 50.

„Ewa” to pierwsza rzeźba Augusta Zamoyskiego zakupiona do zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie.

02
AUGUST ZAMOYSKI (1893 – 1970)

ADOPCJA NA OKRES DWÓCH LAT
„Ewa”, 1935-1936
granit czarny bretoński
nr inw. Rz.W. 732 MNW

Zobacz katalog

Przyjaciele MNW

Czwarta aukcja dobroczynna „Spragnieni Piękna”

24.02.2020

21:20

Cena wywoławcza: 1 000 zł
Zaloguj się, aby wysłać zgłoszenie

Po okresie formistycznym, z którym Zamoyski spektakularnie zerwał, organizując w 1923 roku w Zakopanem pokaz „Koniec formizmu”, kiedy to demonstracyjnie rozbił kilka własnych rzeźb z tego etapu twórczości, artysta uczynił dominującym tematem swoich prac akty kobiece.

Pracę nad rzeźbą „Ewa” Zamoyski zaczął pod koniec lat 20. XX wieku. W zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie zachowały się archiwalne fotografie artysty pracującego nad blokiem kamienia, z którego wydobywa kształt leżącej, nagiej „Ewy”.

Zamoyski, świetnie zbudowany, uprawiający wiele sportów, dysponował ogromną siłą fizyczną niezbędną do kucia. Posiadł niezwykłą finezję i delikatność w obchodzeniu się z kamieniem, dzięki której umiał wydobyć niuanse materiału, aby osiągnąć pożądany efekt. Wybierał kamienie, które zachwycały żyłkowaniem czy ziarnistością, a następnie umiał te walory wykorzystać w rzeźbach. Lubił wyzwania i szukał coraz twardszego surowca. „Ewę” wykuł z bretońskiego czarnego granitu – skały o delikatnie odbijających światło małych ziarnach.
„Ewa” była pokazana na XX Biennale w Wenecji w 1936 roku i w tym samym roku, w grudniu, Muzeum Narodowe w Warszawie zakupiło rzeźbę bezpośrednio od artysty. Rok później na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki w Paryżu została nagrodzona złotym medalem. Druga wersja tej rzeźby (tzw. „Ewa II”) znajduje się w Museo de Arte Moderna w S.o Paulo, gdzie artysta mieszkał w latach 40 i początku lat 50.

„Ewa” to pierwsza rzeźba Augusta Zamoyskiego zakupiona do zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie.