„Ze względu na wyjątkowe wartości artystyczne i estetyczne dzieł Nikifora, uznajemy go za malarza, bez przymiotnika: ludowy, amator, dyletant, zwłaszcza obecnie, gdy wykształcenie artysty i jego biegłość akademicka są bez większego znaczenia”. W taki sposób Epifaniusz Drowniak, znany jako Nikifor, został opisany w Polskim Słowniku Biograficznym. Opis ten w idealny sposób wyróżnia fenomen artysty z Krynicy na tle szerokiego spektrum sztuki ludowej. Mimo tego, że był samoukiem, został niewątpliwe obdarzony nadzwyczajnym talentem malarskim. Krytycy zajmujący się jego twórczością pisali o jego „fenomenalnej intuicji malarskiej”, pozwalającej na bezbłędne opanowanie perspektywy i idealne wyczucie koloru. „Twórczość Nikifora wymyka się wszelkim porządkującym zaszeregowaniom. Umownie ten rodzaj samorodnego malarstwa nazywamy ‘naiwnym’, ale akurat w odniesieniu do sztuki Nikifora to określenie jest nieadekwatne. Sztuka Nikifora jest wyrafinowana i szczegółowo perfekcyjna. Musimy ‘studiować’ Nikifora. Oglądać wielokrotnie jego obrazy, żeby próbować zrozumieć zawartą w nich treść i symbolikę. By dojść do przekonania, że nigdy nie pojmiemy do końca tych, czasem na pozór banalnych malunków” (Zbigniew Wolanin, [w:] Nikifor, Olszanica 2000, s. 19).
Matejko z Krynicy z upodobaniem powracał do pewnych tematów. Za najlepszy okres w twórczości Nikifora uważa się lata międzywojenne. W tym czasie w oeuvre Nikifora wyróżnia się cykl architektury fantastycznej. Precyzyjnie wyrysowane budowle o manierystycznych elementach zostały prawdopodobnie zaczerpnięte z francuskich publikacji, które artysta miał w swej skrzyni. „Przypuszcza się, że właśnie te wzorniki, ukazujące rozmaite typy współczesnych budowli europejskich, zainspirowały Nikifora do tworzenia architektur fantastycznych. Pierwsze prace z tego cyklu – jednego z najbardziej cenionych – datowane są na połowę lat 20. XX wieku. Wizje Nikifora zachwycają nie tylko niemal baśniową pomysłowością, ale niezwykłą konsekwencją w budowaniu kompozycji, znakomitym wyczuciem proporcji. W widokach pojedynczych budowli zwraca uwagę precyzja w kształtowaniu schematu konstrukcji budynku, podkreślanie ważności poszczególnych elementów nośnych, umiejętność rozbudowywania fasad z zachowaniem właściwych proporcji. Jednocześnie widać wielkie przywiązanie do ‘drobiazgów’ – profili okiennych, odrzwi, drobnych elementów dekoracyjnych” (Barbara Banaś, Nikifor, Warszawa 2006, s. 41)
Prezentowana w katalogu „Architektura fantastyczna” jest dziełem absolutnie unikatowym ze względu na sakralny charakter przedstawionej budowli. Zachowane prace z lat. 20 pokazują w znakomitej większości motywy architektury świeckiej – ratusze czy wille na szczytach, których widnieją sylwetki samegoż artysty czy postaci kuracjuszy. W tym przypadku Nikifor stworzył niesamowitą wariację na temat bryły kościelnej – z zachwycającą dbałość o wręcz koronkowe detale. Istotnym elementem prezentowanej architektonicznej kompozycji jest konstrukcja przedstawienia bez wyrysowania perspektywy – zabieg charakterystyczny dla najważniejszego okresu twórczości Nikifora przypadającego na okres międzywojnia.
Równie unikatową i wyjątkową pracą jest prezentowana w katalogu „Architektura fantastyczna z motywem dworca kolejowego". Cykl prac poświęcony stacyjkom uznawany jest za szczytowe osiągnięcie w twórczości artysty, a oferowana praca jest niespotykaną fuzją fantastycznych kreacji z wielkim tematem prac Nikifora. Artysta wykreował niezwykłą wizję stacji kolejowej, łącząc konstrukcje zarówno miejskich, sakralnych czy urzędowych gmachów, urozmaicając bryłę o fantazyjne kopuły. Niesamowite jest również rozwiązanie sklepienia o łukowatym wykroju, przez które biegną pieczołowicie wykreślone linie torów kolejowych.

Nikifor - związany z Krynicą Łemko z pochodzenia, samouk, na wpół- analfabeta, malarz- amator, jeden z najwybitniejszych twórców "sztuki naiwnej". Wiedza na temat pochodzenia i młodości artysty jest skąpa i niepewna. Zapamiętany jako "od zawsze" fragment folkloru Krynicy. Nie miał żadnego wykształcenia, ułomność psychiczna i fizyczna utrudniała mu kontakt z otoczeniem. Łącznikiem ze światem zewnętrznym było dla niego malowanie. Jego obrazki powstawały na niedużych formatach zdobytego papieru, kartonikach, opakowaniach, kartkach zeszytowych - niekiedy zapisanych po jednej stronie. Rysował ołówkiem, kredką, malował akwarelą otaczający go świat, wzbogacony osobistą fantazją i przeżyciami. Malował przede wszystkim pejzaże architektoniczne trudnych do rozpoznania miasteczek z akcentami w postaci wież kościelnych lub ratuszowych. Fascynował go dworce, wiadukty i pociągi; tworzył także portrety i sceny religijne. Często podpisywał swoje prace niezrozumiałymi bądź częściowo tylko czytelnymi wyrazami zapisanymi nieudolnie wielkimi literami. Przedstawiany przez niego przedmiot obrysowywany był mocnymi konturami, które wypełniał barwnymi plamami. Na niepowtarzalność i świeżość malarstwa Nikifora zwrócił uwagę, jeszcze przed wojną, Jerzy Wolff. W 1947 roku został ponownie "odkryty" zyskując sławę, uznanie i majątek.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

04
Krynicki NIKIFOR (1895-1968)

Architektura fantastyczna, lata 20. XX w.

akwarela/papier, 30,5 x 25 cm
opis autorski u dołu: 'PENAOW KOC OŁ ATRAOWA'
na odwrociu opisany: 'NIKIFOR' oraz opis w języku rosyjskim

Zobacz katalog

DESA UNICUM

Sztuka Dawna. Prace na Papierze

01.12.2020

19:00

Cena wywoławcza:
Estymacja: 18 000 - 28 000 zł
Zaloguj się, aby wysłać zgłoszenie

„Ze względu na wyjątkowe wartości artystyczne i estetyczne dzieł Nikifora, uznajemy go za malarza, bez przymiotnika: ludowy, amator, dyletant, zwłaszcza obecnie, gdy wykształcenie artysty i jego biegłość akademicka są bez większego znaczenia”. W taki sposób Epifaniusz Drowniak, znany jako Nikifor, został opisany w Polskim Słowniku Biograficznym. Opis ten w idealny sposób wyróżnia fenomen artysty z Krynicy na tle szerokiego spektrum sztuki ludowej. Mimo tego, że był samoukiem, został niewątpliwe obdarzony nadzwyczajnym talentem malarskim. Krytycy zajmujący się jego twórczością pisali o jego „fenomenalnej intuicji malarskiej”, pozwalającej na bezbłędne opanowanie perspektywy i idealne wyczucie koloru. „Twórczość Nikifora wymyka się wszelkim porządkującym zaszeregowaniom. Umownie ten rodzaj samorodnego malarstwa nazywamy ‘naiwnym’, ale akurat w odniesieniu do sztuki Nikifora to określenie jest nieadekwatne. Sztuka Nikifora jest wyrafinowana i szczegółowo perfekcyjna. Musimy ‘studiować’ Nikifora. Oglądać wielokrotnie jego obrazy, żeby próbować zrozumieć zawartą w nich treść i symbolikę. By dojść do przekonania, że nigdy nie pojmiemy do końca tych, czasem na pozór banalnych malunków” (Zbigniew Wolanin, [w:] Nikifor, Olszanica 2000, s. 19).
Matejko z Krynicy z upodobaniem powracał do pewnych tematów. Za najlepszy okres w twórczości Nikifora uważa się lata międzywojenne. W tym czasie w oeuvre Nikifora wyróżnia się cykl architektury fantastycznej. Precyzyjnie wyrysowane budowle o manierystycznych elementach zostały prawdopodobnie zaczerpnięte z francuskich publikacji, które artysta miał w swej skrzyni. „Przypuszcza się, że właśnie te wzorniki, ukazujące rozmaite typy współczesnych budowli europejskich, zainspirowały Nikifora do tworzenia architektur fantastycznych. Pierwsze prace z tego cyklu – jednego z najbardziej cenionych – datowane są na połowę lat 20. XX wieku. Wizje Nikifora zachwycają nie tylko niemal baśniową pomysłowością, ale niezwykłą konsekwencją w budowaniu kompozycji, znakomitym wyczuciem proporcji. W widokach pojedynczych budowli zwraca uwagę precyzja w kształtowaniu schematu konstrukcji budynku, podkreślanie ważności poszczególnych elementów nośnych, umiejętność rozbudowywania fasad z zachowaniem właściwych proporcji. Jednocześnie widać wielkie przywiązanie do ‘drobiazgów’ – profili okiennych, odrzwi, drobnych elementów dekoracyjnych” (Barbara Banaś, Nikifor, Warszawa 2006, s. 41)
Prezentowana w katalogu „Architektura fantastyczna” jest dziełem absolutnie unikatowym ze względu na sakralny charakter przedstawionej budowli. Zachowane prace z lat. 20 pokazują w znakomitej większości motywy architektury świeckiej – ratusze czy wille na szczytach, których widnieją sylwetki samegoż artysty czy postaci kuracjuszy. W tym przypadku Nikifor stworzył niesamowitą wariację na temat bryły kościelnej – z zachwycającą dbałość o wręcz koronkowe detale. Istotnym elementem prezentowanej architektonicznej kompozycji jest konstrukcja przedstawienia bez wyrysowania perspektywy – zabieg charakterystyczny dla najważniejszego okresu twórczości Nikifora przypadającego na okres międzywojnia.
Równie unikatową i wyjątkową pracą jest prezentowana w katalogu „Architektura fantastyczna z motywem dworca kolejowego". Cykl prac poświęcony stacyjkom uznawany jest za szczytowe osiągnięcie w twórczości artysty, a oferowana praca jest niespotykaną fuzją fantastycznych kreacji z wielkim tematem prac Nikifora. Artysta wykreował niezwykłą wizję stacji kolejowej, łącząc konstrukcje zarówno miejskich, sakralnych czy urzędowych gmachów, urozmaicając bryłę o fantazyjne kopuły. Niesamowite jest również rozwiązanie sklepienia o łukowatym wykroju, przez które biegną pieczołowicie wykreślone linie torów kolejowych.

Nikifor - związany z Krynicą Łemko z pochodzenia, samouk, na wpół- analfabeta, malarz- amator, jeden z najwybitniejszych twórców "sztuki naiwnej". Wiedza na temat pochodzenia i młodości artysty jest skąpa i niepewna. Zapamiętany jako "od zawsze" fragment folkloru Krynicy. Nie miał żadnego wykształcenia, ułomność psychiczna i fizyczna utrudniała mu kontakt z otoczeniem. Łącznikiem ze światem zewnętrznym było dla niego malowanie. Jego obrazki powstawały na niedużych formatach zdobytego papieru, kartonikach, opakowaniach, kartkach zeszytowych - niekiedy zapisanych po jednej stronie. Rysował ołówkiem, kredką, malował akwarelą otaczający go świat, wzbogacony osobistą fantazją i przeżyciami. Malował przede wszystkim pejzaże architektoniczne trudnych do rozpoznania miasteczek z akcentami w postaci wież kościelnych lub ratuszowych. Fascynował go dworce, wiadukty i pociągi; tworzył także portrety i sceny religijne. Często podpisywał swoje prace niezrozumiałymi bądź częściowo tylko czytelnymi wyrazami zapisanymi nieudolnie wielkimi literami. Przedstawiany przez niego przedmiot obrysowywany był mocnymi konturami, które wypełniał barwnymi plamami. Na niepowtarzalność i świeżość malarstwa Nikifora zwrócił uwagę, jeszcze przed wojną, Jerzy Wolff. W 1947 roku został ponownie "odkryty" zyskując sławę, uznanie i majątek.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.