Tematyka bretońska to jeden z głównych wątków twórczości Władysława Ślewińskiego, zaprzyjaźnionego z Paulem Gauguinem i działającego w środowisku malarzy z tzw. szkoły Pont-Aven. Polski artysta, który do Paryża przybył w 1888, do roku 1905 dzielił swój czas między stolicę Francji a Bretanię, fascynującą wówczas wielu twórców odrębnością kultury, języka i oryginalnością stroju mieszkańców. To właśnie w tym regionie, w wiosce Pont-Aven, Paul Gauguin i skupieni wokół niego artyści, wypracowali pod koniec lat 80. XIX stulecia formułę malarskiego syntetyzmu, podważającego zasady naturalizmu. Operując płaskimi plamami czystego koloru, mocnym konturem, umownie traktowaną przestrzenią, dokonywali swoistego przekładu wrażeń z natury na język plastycznych ekwiwalentów. Malowali proste motywy, malownicze typy ludowe, skalisty pejzaż, widoki morza. Dwie bretonki z koszem jabłek są świetnym przykładem adaptacji tych nowych malarskich reguł przez polskiego artystę, który od 1905 interesował się także rodzimym folklorem i sięgał po tematy tatrzańskie. Obraz, wyróżniający się żywym kolorytem, odmiennym od charakterystycznej dla Ślewińskiego w późniejszym okresie ciemniejszej, monochromatycznej palety, pozbawiony jest anegdoty, akcji. Urzeka melancholią, nastrojem zadumy, kontrastującym z młodością dziewczęcych postaci i pełnią życia przyrody.

22
ADOPCJA: Władysław Ślewiński (1856-1918), Dwie Bretonki z koszem jabłek, ok. 1897

olej/płótno,82 x 116 cm
Okres adopcji: 2 lata

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Tematyka bretońska to jeden z głównych wątków twórczości Władysława Ślewińskiego, zaprzyjaźnionego z Paulem Gauguinem i działającego w środowisku malarzy z tzw. szkoły Pont-Aven. Polski artysta, który do Paryża przybył w 1888, do roku 1905 dzielił swój czas między stolicę Francji a Bretanię, fascynującą wówczas wielu twórców odrębnością kultury, języka i oryginalnością stroju mieszkańców. To właśnie w tym regionie, w wiosce Pont-Aven, Paul Gauguin i skupieni wokół niego artyści, wypracowali pod koniec lat 80. XIX stulecia formułę malarskiego syntetyzmu, podważającego zasady naturalizmu. Operując płaskimi plamami czystego koloru, mocnym konturem, umownie traktowaną przestrzenią, dokonywali swoistego przekładu wrażeń z natury na język plastycznych ekwiwalentów. Malowali proste motywy, malownicze typy ludowe, skalisty pejzaż, widoki morza. Dwie bretonki z koszem jabłek są świetnym przykładem adaptacji tych nowych malarskich reguł przez polskiego artystę, który od 1905 interesował się także rodzimym folklorem i sięgał po tematy tatrzańskie. Obraz, wyróżniający się żywym kolorytem, odmiennym od charakterystycznej dla Ślewińskiego w późniejszym okresie ciemniejszej, monochromatycznej palety, pozbawiony jest anegdoty, akcji. Urzeka melancholią, nastrojem zadumy, kontrastującym z młodością dziewczęcych postaci i pełnią życia przyrody.