Pejzaż zimowy z rzeką to znakomity przykład charakterystycznego dla Fałata krajobrazu rozległej zaśnieżonej równiny i kontrastującego z nią ciemnego lustra wody. Już ok. 1901 r. w malarstwie olejnym, akwarelowym i pastelowym artysty pojawiły się luministyczne przedstawienia z motywem wijącego się wśród białych pól potoku. Są to scenerie okolic Bystrej w masywie Beskidu Śląskiego. Dzieło z 1907 r.,, malowane swobodnie, płynnie, miejscami szkicowo, jest efektem obserwacji światła, finezyjnym studium refleksów. Zdradza nie tylko znaczenie plenerowej praktyki, ale też impulsy płynące ze sztuki impresjonistów i japońskich drzeworytów ukiyo-e (obrazy przepływającego świata), kolekcjonowanych wówczas przez Feliksa „Mangghę” Jasieńskiego. Bezruch i pustka panoramicznego widoku wprowadzają w krąg poetyki symbolizmu. W obrazie tym urzeka nastrój kontemplacji bezkresnej natury. Iluzjonistycznie odmalowany miękki wilgotny śnieg zwiastuje rychłą przemianę przyrody, wiosenne przebudzenie, cykliczność życia przyrody.
Fałat, który rozpoczął edukację artystyczną od studiów w krakowskiej SSP, a w latach 1877-80 uczył się malarstwa w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych; w 1885 r. odbył podróż dookoła świata, odwiedzając m.in. Cejlon, Singapur, Hongkong. Jako pierwszy polski malarz znalazł się w Japonii, notując ołówkiem i akwarelą obrazy życia codziennego Kraju Kwitnącej Wiśni. Od 1895 r. kierował krakowską Szkołą Sztuk Pięknych (od 1900 r. Akademią), zasłynął jako reformator obowiązującego w niej programu nauczania.

02
ADOPCJA: Julian Fałat (1853- 1929), Pejzaż zimowy z rzeką, 1907

olej/płótno,76 x 200 cm
Okres adopcji: 2 lata

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Pejzaż zimowy z rzeką to znakomity przykład charakterystycznego dla Fałata krajobrazu rozległej zaśnieżonej równiny i kontrastującego z nią ciemnego lustra wody. Już ok. 1901 r. w malarstwie olejnym, akwarelowym i pastelowym artysty pojawiły się luministyczne przedstawienia z motywem wijącego się wśród białych pól potoku. Są to scenerie okolic Bystrej w masywie Beskidu Śląskiego. Dzieło z 1907 r.,, malowane swobodnie, płynnie, miejscami szkicowo, jest efektem obserwacji światła, finezyjnym studium refleksów. Zdradza nie tylko znaczenie plenerowej praktyki, ale też impulsy płynące ze sztuki impresjonistów i japońskich drzeworytów ukiyo-e (obrazy przepływającego świata), kolekcjonowanych wówczas przez Feliksa „Mangghę” Jasieńskiego. Bezruch i pustka panoramicznego widoku wprowadzają w krąg poetyki symbolizmu. W obrazie tym urzeka nastrój kontemplacji bezkresnej natury. Iluzjonistycznie odmalowany miękki wilgotny śnieg zwiastuje rychłą przemianę przyrody, wiosenne przebudzenie, cykliczność życia przyrody.
Fałat, który rozpoczął edukację artystyczną od studiów w krakowskiej SSP, a w latach 1877-80 uczył się malarstwa w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych; w 1885 r. odbył podróż dookoła świata, odwiedzając m.in. Cejlon, Singapur, Hongkong. Jako pierwszy polski malarz znalazł się w Japonii, notując ołówkiem i akwarelą obrazy życia codziennego Kraju Kwitnącej Wiśni. Od 1895 r. kierował krakowską Szkołą Sztuk Pięknych (od 1900 r. Akademią), zasłynął jako reformator obowiązującego w niej programu nauczania.