Cima da Conegliano był jednym z najwybitniejszych malarzy weneckich przełomu wieków XV i XVI, związany z warsztatem wielkiego Giovanniego Belliniego. „Chrystus wśród Doktorów”` jest jednym z jego najwybitniejszych obrazów. Z mistrzostwem malarz oddał zróżnicowaną fakturę strojów: miękkość aksamitu, lśnienie atłasu, delikatność splotu włosów i zmarszczek. Temat zaczerpnięty jest z Ewangelii św. Łukasza (2,41-52), która opisuje epizod zaginięcia dwunastoletniego Jezusa podczas pielgrzymki do świątyni w Jerozolimie i odnalezienie go przez rodziców po trzech dniach, nauczającego mędrców żydowskich w świątyni. Jezus został przedstawiony w centrum kompozycji. Otaczają go półkolem ciasno stłoczeni mędrcy.

Ci po lewej stronie, ubrani zgodnie z żydowskim rytuałem, symbolizują dobiegający kresu okres sprzed narodzenia Chrystusa. Ci po prawej; wśród których jeden nosi strój chrześcijańskiego kapłana; uosabiają dzieje świata po przyjściu Chrystusa. Więź pomiędzy postaciami jest wyraziście podkreślona gestami i spojrzeniami. Obraz został namalowany prawdopodobnie w 1504 roku. Z roku 1506 pochodzi słynny obraz Dürera „Opus quinque dierum” o tym samym temacie i podobnej kompozycji. Można przyjąć, że jeden z artystów inspirował się dziełem drugiego. Zdania badaczy co do tego, która z kompozycji była pierwsza, są wciąż podzielone.

Do roku 1978 obraz nosił fałszywą sygnaturę Giovannego Belliniego, usuniętą w czasie konserwacji. Odsłonięto wówczas autentyczny podpis autora obrazu.

Joanna Kilian-Michieletti