Rzeźba jest z jedną z ikonicznych prac wybitnego francuskiego rzeźbiarza Auguste’a Rodina. Doczekała się wielu realizacji w różnych materiałach oraz w różnych rozmiarach, tzw. redukcjach. Pierwsza wersja w marmurze (wysokość 181,5 cm) została wykonany na zamówienie francuskiego rządu w 1888 roku na paryską Wystawę Światową i dziś znajduje się w kolekcji Musée Rodin w Paryżu.

Niezwykła sensualność i intymność kompozycji przyczyniły się do wielkiej popularności dzieła Rodina.

W obejmujących się w czułym pocałunku postaciach mężczyzny i kobiety, artysta przedstawił Paola i Franceskę, postaci z poematu „Boska Komedia” Dantego. Literackie źródło włoskiego pisarza okresu renesansu inspirowało artystę, który uważał je za niezwykle ważny tekst. "Pocałunek" odwołuje się do Pieśni V poematu, w której opisane zostało miejsce wiecznego pobytu potępionych dusz – tych, którzy zgrzeszyli zmysłowością. Francesca zakochała się w Paolo, który był młodszym bratem jej męża, pozostającym również w związku małżeńskim. Ich uczucie ujawniło się podczas wspólnej lektury legend arturiańskich, stąd w rzeźbie mężczyzna trzyma w ręku książkę. Gdy doszli do sceny, w której Lancelot całuje Ginewrę, ich usta same się zeszły w pocałunku. Gdy mąż Franceski odkrył zdradę, ogarnięty zazdrością i gniewem zamordował oboje kochanków. Postaci kochanków splecionych w pocałunku początkowo Rodin umieścił w Bramie Piekieł, monumentalnej kompozycji, nad którą pracował 37 lat, nieustanie ją przekształcając niemal do śmierci w 1917 roku. Ostatecznie rzeźbiarz zdecydował się wyizolować scenę z wielopostaciowego przedstawienia i traktować jako samodzielne dzieło. Rzeźba od momentu, kiedy została pokazana publiczności w 1887 roku, otrzymała abstrakcyjny tytuł „Pocałunek”, który dobitnie podkreśla jej uniwersalny charakter.

Ewa Ziembińska