Obraz Ptasznik stanowi jedną z najbardziej reprezentatywnych kompozycji w dorobku Eliasza Kanarka, łączącą realizm z charakterystyczną dla artysty aurą bajkowości. Kameralna scena zyskuje poetycki wymiar dzięki grze znaczeń między ptakiem uwięzionym w klatce a wolnym zwierzęciem na zewnątrz. Zastosowanie techniki enkaustyki nadaje dziełu miękką, niemal aksamitną fakturę, podkreślając sentymentalny ton, który przyniósł malarzowi ogromną popularność wśród amerykańskich elit. Obraz powstał po 1940 roku, po decyzji artysty o pozostaniu na emigracji w USA po Wystawie Światowej w Nowym Jorku. Portrety dziecięce o takim charakterze stały się artystyczną wizytówką Kanarka, otwierając mu drzwi do domów najsłynniejszych postaci Hollywood, m.in. rodziny Rubinsteinów. Ze względu na znaczne rozproszenie przedwojennego dorobku twórcy, każdy zachowany obraz z tego okresu posiada dziś wyjątkową wartość dokumentalną i kolekcjonerską.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Łukaszowcy - Kazimierz Dolny - Nowy Jork - Kazimierz Dolny, wystawa czasowa, 19 VI - 31 VIII 2023, Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym.
Eliasz Kanarek (Skowierzyna lub Warszawa 1901 - Waszyngton 1969), malarz z kręgu tzw. „pruszkowiaków“ - uczniów Tadeusza Pruszkowskiego, studia w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych rozpoczął pod jego kierunkiem w roku 1923. Należał do – powstałego w 1925 - „Bractwa św. Łukasza“ i wraz z profesorem i kolegami wyjeżdżał na letnie plenery do Kazimierza nad Wisłą. Uczestniczył w wystawach Bractwa, wystawiał też z grupą Blok ZAP, w warszawskim IPS-ie oraz za granicą, m.in. na Biennale w Wenecji (1934) i w Carnegie Institute w Pittsburghu (1937). Jako rysownik współpracował z satyrycznym pismem „Szpilki“. W roku 1938 razem z Pruszkowskim i kolegami z Bractwa pracował nad zespołem siedmiu obrazów o tematyce historycznej, przeznaczonych na Wystawę Światową w Nowym Jorku (120 x 200 cm; tempera na desce). W marcu 1939 - razem z Bolesławem Cybisem - popłynął „Batorym“ do USA, by na miejscu, na wystawie nadzorować urządzenie Polskiego Pawilonu (otwartego 3 maja 1939). Tam zastała go wojna, po której nie wrócił już do kraju. Kanarek, tak jak wszyscy „łukaszowcy“, bardzo dbał o perfekcję warsztatową. Malował portrety, martwe natury, pejzaże oraz sceny figuralne, w tym także i religijne (Krucjata dziecięca, ok. 1928; MNW). Wcześniejsze prace utrzymane są w ciemnej tonacji, późniejsze - malowane rozjaśnioną paletą barwną, zbliżają się do nurtu koloryzmu. Czasem wprowadzał elementy humoru, groteski, stylizacji czy nawet deformacji postaci (Idylla, 1932, Muzeum ŻIH). Artysta miał także doświadczenia filmowe: wystąpił jako aktor w amatorskim filmie Szczęśliwy wisielec, czyli Kalifornia w Polsce, nakręconym przez „pruszkowiaków“ w Kazimierzu (1926), a jako scenograf współpracował przy filmie Dzikie pola w reżyserii Jerzego Lejtesa (1932). Uwaga: dane dotyczące miejsca urodzenia (Skowierzyna) - oraz miejsca i daty śmierci artysty (określanej zwykle na lata ok. 1970) - podajemy za: J. Maśnicki. K. Stepan, Pleograf. Słownik biograficzny filmu polskiego 1896-1939, Kraków 1996.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
technika własna: enkaustyka, płyta pilśniowa
50.5 x 60.5 cm
sygn. śr.d.: E. Kanarek
Na odwrocie drukowana nalepka z biografią artysty.
Obraz Ptasznik stanowi jedną z najbardziej reprezentatywnych kompozycji w dorobku Eliasza Kanarka, łączącą realizm z charakterystyczną dla artysty aurą bajkowości. Kameralna scena zyskuje poetycki wymiar dzięki grze znaczeń między ptakiem uwięzionym w klatce a wolnym zwierzęciem na zewnątrz. Zastosowanie techniki enkaustyki nadaje dziełu miękką, niemal aksamitną fakturę, podkreślając sentymentalny ton, który przyniósł malarzowi ogromną popularność wśród amerykańskich elit. Obraz powstał po 1940 roku, po decyzji artysty o pozostaniu na emigracji w USA po Wystawie Światowej w Nowym Jorku. Portrety dziecięce o takim charakterze stały się artystyczną wizytówką Kanarka, otwierając mu drzwi do domów najsłynniejszych postaci Hollywood, m.in. rodziny Rubinsteinów. Ze względu na znaczne rozproszenie przedwojennego dorobku twórcy, każdy zachowany obraz z tego okresu posiada dziś wyjątkową wartość dokumentalną i kolekcjonerską.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Łukaszowcy - Kazimierz Dolny - Nowy Jork - Kazimierz Dolny, wystawa czasowa, 19 VI - 31 VIII 2023, Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym.
Eliasz Kanarek (Skowierzyna lub Warszawa 1901 - Waszyngton 1969), malarz z kręgu tzw. „pruszkowiaków“ - uczniów Tadeusza Pruszkowskiego, studia w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych rozpoczął pod jego kierunkiem w roku 1923. Należał do – powstałego w 1925 - „Bractwa św. Łukasza“ i wraz z profesorem i kolegami wyjeżdżał na letnie plenery do Kazimierza nad Wisłą. Uczestniczył w wystawach Bractwa, wystawiał też z grupą Blok ZAP, w warszawskim IPS-ie oraz za granicą, m.in. na Biennale w Wenecji (1934) i w Carnegie Institute w Pittsburghu (1937). Jako rysownik współpracował z satyrycznym pismem „Szpilki“. W roku 1938 razem z Pruszkowskim i kolegami z Bractwa pracował nad zespołem siedmiu obrazów o tematyce historycznej, przeznaczonych na Wystawę Światową w Nowym Jorku (120 x 200 cm; tempera na desce). W marcu 1939 - razem z Bolesławem Cybisem - popłynął „Batorym“ do USA, by na miejscu, na wystawie nadzorować urządzenie Polskiego Pawilonu (otwartego 3 maja 1939). Tam zastała go wojna, po której nie wrócił już do kraju. Kanarek, tak jak wszyscy „łukaszowcy“, bardzo dbał o perfekcję warsztatową. Malował portrety, martwe natury, pejzaże oraz sceny figuralne, w tym także i religijne (Krucjata dziecięca, ok. 1928; MNW). Wcześniejsze prace utrzymane są w ciemnej tonacji, późniejsze - malowane rozjaśnioną paletą barwną, zbliżają się do nurtu koloryzmu. Czasem wprowadzał elementy humoru, groteski, stylizacji czy nawet deformacji postaci (Idylla, 1932, Muzeum ŻIH). Artysta miał także doświadczenia filmowe: wystąpił jako aktor w amatorskim filmie Szczęśliwy wisielec, czyli Kalifornia w Polsce, nakręconym przez „pruszkowiaków“ w Kazimierzu (1926), a jako scenograf współpracował przy filmie Dzikie pola w reżyserii Jerzego Lejtesa (1932). Uwaga: dane dotyczące miejsca urodzenia (Skowierzyna) - oraz miejsca i daty śmierci artysty (określanej zwykle na lata ok. 1970) - podajemy za: J. Maśnicki. K. Stepan, Pleograf. Słownik biograficzny filmu polskiego 1896-1939, Kraków 1996.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).