Proweniencja:
kolekcja prywatna, Warszawa
spuścizna po artyście
Wczesna praca Józefa Hałasa z 1959 roku wyróżnia się niekonwencjonalnym wykorzystaniem materiałów malarskich. Artysta włączył do kompozycji zużyte tubki po farbach, przekształcając pozostałości procesu twórczego w pełnoprawne elementy dzieła. Ten oryginalny zabieg nadaje obrazowi wymiar przestrzenny i konceptualny, wykraczający poza tradycyjne ramy malarstwa sztalugowego.
Eksperymenty z materią i techniką odgrywały istotną rolę w twórczości Józefa Hałasa. Artysta wykorzystywał nietypowe narzędzia i materiały – między innymi perforował papier oraz tworzył ślady za pomocą przedmiotów codziennego użytku. Równie ważnym elementem jego języka artystycznego był kolor, którego wzajemne relacje budowały wewnętrzną dynamikę kompozycji.
Początkowo posługiwał się przede wszystkim stonowaną paletą barw ziemi i szarości, stopniowo wprowadzając coraz intensywniejsze odcienie różu, błękitu, zieleni i ultramaryny. Głównym źródłem inspiracji artysty była natura, szczególnie pejzaże rodzinnego Nowego Sącza i Beskidów, a także wspomnienia z dzieciństwa oraz codzienne obserwacje. Hałas przekształcał rzeczywiste motywy w syntetyczne, uproszczone formy, nadając im poetycki i kontemplacyjny charakter. Jego malarstwo, choć bliskie abstrakcji, pozostawało zapisem osobistych doświadczeń, emocji i wrażeń.
Niezależnie od stosowanych środków wyrazu jego prace zachowywały charakterystyczną równowagę między prostotą formy a bogactwem emocjonalnego przekazu.
Józef Hałas (1927–2015) – polski malarz, rysownik i pedagog, jeden z najważniejszych przedstawicieli wrocławskiego środowiska artystycznego drugiej połowy XX wieku. W latach 1949–1954 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu pod kierunkiem Eugeniusza Gepperta i Stanisława Dawskiego. W 1956 roku współtworzył Grupę X, a od 1961 roku należał do Szkoły Wrocławskiej, przekształconej później w Grupę Wrocławską.
Przez wiele lat związany był z macierzystą uczelnią jako pedagog i profesor malarstwa.
olej, tubki po farbach olejnych, płótno,
60 x 60 cm,
sygn. i opis. na krośnie: Kwadrat z tubami J.Hałas 1959
Proweniencja:
kolekcja prywatna, Warszawa
spuścizna po artyście
Wczesna praca Józefa Hałasa z 1959 roku wyróżnia się niekonwencjonalnym wykorzystaniem materiałów malarskich. Artysta włączył do kompozycji zużyte tubki po farbach, przekształcając pozostałości procesu twórczego w pełnoprawne elementy dzieła. Ten oryginalny zabieg nadaje obrazowi wymiar przestrzenny i konceptualny, wykraczający poza tradycyjne ramy malarstwa sztalugowego.
Eksperymenty z materią i techniką odgrywały istotną rolę w twórczości Józefa Hałasa. Artysta wykorzystywał nietypowe narzędzia i materiały – między innymi perforował papier oraz tworzył ślady za pomocą przedmiotów codziennego użytku. Równie ważnym elementem jego języka artystycznego był kolor, którego wzajemne relacje budowały wewnętrzną dynamikę kompozycji.
Początkowo posługiwał się przede wszystkim stonowaną paletą barw ziemi i szarości, stopniowo wprowadzając coraz intensywniejsze odcienie różu, błękitu, zieleni i ultramaryny. Głównym źródłem inspiracji artysty była natura, szczególnie pejzaże rodzinnego Nowego Sącza i Beskidów, a także wspomnienia z dzieciństwa oraz codzienne obserwacje. Hałas przekształcał rzeczywiste motywy w syntetyczne, uproszczone formy, nadając im poetycki i kontemplacyjny charakter. Jego malarstwo, choć bliskie abstrakcji, pozostawało zapisem osobistych doświadczeń, emocji i wrażeń.
Niezależnie od stosowanych środków wyrazu jego prace zachowywały charakterystyczną równowagę między prostotą formy a bogactwem emocjonalnego przekazu.
Józef Hałas (1927–2015) – polski malarz, rysownik i pedagog, jeden z najważniejszych przedstawicieli wrocławskiego środowiska artystycznego drugiej połowy XX wieku. W latach 1949–1954 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu pod kierunkiem Eugeniusza Gepperta i Stanisława Dawskiego. W 1956 roku współtworzył Grupę X, a od 1961 roku należał do Szkoły Wrocławskiej, przekształconej później w Grupę Wrocławską.
Przez wiele lat związany był z macierzystą uczelnią jako pedagog i profesor malarstwa.