Manifest „Teatru Niemożliwego” Tadeusza Kantora to kluczowy tekst teoretyczny jego awangardowej twórczości, który opisywał wizję teatru zerwania z iluzją, gdzie aktorzy stają się przedmiotami, a scena przekształca się w „Biedny Pokój Wyobraźni”, gdzie dzieją się wydarzenia niemożliwe, łączące sacrum i profanum, pamięć i rzeczywistość. Kantor postrzegał teatr jako „miejsca” – skład cmentarny, izbę tortur – gdzie przemoc, pamięć i sztuka tworzą nieprzewidywalną materię sceniczną, w której „przedmiot gotowy” (jak manekin) odgrywa równorzędną rolę z człowiekiem, ukazując niemożność powrotu do przeszłości i kruchość istnienia.