Po II wojnie światowej i przymusowym opuszczeniu Wilna, Ludomir Sleńdziński osiedlił się wraz z rodziną w 1945 roku. w Krakowie, gdzie objął katedrę rysunku odręcznego na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Z uczelnią tą związał się na lata; w okresie 1948-56 pełnił funkcję jej rektora, a do przejścia na emeryturę w 1960 r. wykształcił liczne grono architektów. Prezentowana scenka z postacią wypoczywającą w cieniu stanowi doskonałe studium konstrukcji architektonicznej, łączące akademicki rygor warsztatowy z malarską nostalgią. Rysunek mógł powstać podczas jednego z plenerów ze studentami bądź też wakacyjnych pobytów artysty w Zakopanem.

Ludomir Sleńdziński (Wilno 1889-Kraków 1980) - malarz, rzeźbiarz i pedagog, czołowy przedstawiciel tzw. szkoły wileńskiej. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Petersburgu pod kierunkiem D.N. Kardowskiego. Jego dyplomową pracą był obraz Sielanka zakupiony w 1916 r. do zbiorów Akademii. Lata I wojny światowej spędził w Jekaterynowsku i Humaniu. Od 1920 r. mieszkał w Wilnie, gdzie był współzałożycielem i prezesem Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków, a od 1925 r. profesorem malarstwa na Uniwersytecie. Kilkakrotnie wyjeżdżał do Włoch i Francji; podróżował także do Hiszpanii, Anglii, na Bliski Wschód i do Afryki. Od 1945 r. mieszkał w Krakowie prowadząc katedrę rysunku i rzeźby na Politechnice. Różnorodna twórczość artysty, ukształtowana w kręgu rosyjskiego neoklasycyzmu, nawiązująca zarówno do wileńskiego malarstwa I połowy XIX wieku, jak i renesansowej sztuki włoskiej, obejmowała kompozycje figuralne, portrety, malowidła ścienne i rzeźby.