EUGENIUSZ SKORWIDER (ur. 1954, Żnin)

Wybitny polski grafik i plakacista, uznawany za jednego z najważniejszych kontynuatorów tzw. drugiego pokolenia polskiej szkoły plakatu.

Studia artystyczne odbył w latach 1976–1981 na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. W 1981 roku uzyskał dyplom w Pracowni Plakatu prof. Waldemara Świerzego. Po studiach podjął pracę dydaktyczną na macierzystej uczelni – do 1997 roku był asystentem swojego promotora, a obecnie jest profesorem na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, gdzie prowadzi II Pracownię Plakatu.

Jest mistrzem intelektualnego skrótu; za pomocą oszczędnej grafiki celnie komentuje najważniejsze problemy współczesnego świata. Często wykorzystuje ironię i czarny humor, co pozwala mu demaskować polityczne absurdy bez popadania w nachalną dydaktykę. Jego prace to wizualne rebusy, w których przedmioty codziennego użytku zyskują nowe, niepokojące znaczenia w kontekście władzy czy wolności.

60
Eugeniusz SKORWIDER (ur. 1954, Żnin)

Jazz, 2017

Druk cyfrowy, papier, 70 × 49 cm
Dar od Artysty

Zobacz katalog

Tennis Art

Aukcja Charytatywna Tennis Art 2026

13.06.2026

14:30

Cena wywoławcza: 500 zł
Zaloguj się, aby wysłać zgłoszenie

EUGENIUSZ SKORWIDER (ur. 1954, Żnin)

Wybitny polski grafik i plakacista, uznawany za jednego z najważniejszych kontynuatorów tzw. drugiego pokolenia polskiej szkoły plakatu.

Studia artystyczne odbył w latach 1976–1981 na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. W 1981 roku uzyskał dyplom w Pracowni Plakatu prof. Waldemara Świerzego. Po studiach podjął pracę dydaktyczną na macierzystej uczelni – do 1997 roku był asystentem swojego promotora, a obecnie jest profesorem na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, gdzie prowadzi II Pracownię Plakatu.

Jest mistrzem intelektualnego skrótu; za pomocą oszczędnej grafiki celnie komentuje najważniejsze problemy współczesnego świata. Często wykorzystuje ironię i czarny humor, co pozwala mu demaskować polityczne absurdy bez popadania w nachalną dydaktykę. Jego prace to wizualne rebusy, w których przedmioty codziennego użytku zyskują nowe, niepokojące znaczenia w kontekście władzy czy wolności.