"Przy tym (...) obrazy Stanisława Fijałkowskiego nie są monumentalne ani patetyczne, mają natomiast czasem delikatną nutę humoru, nieoczekiwany akcent skłaniający bardziej do marzenia i uśmiechu niż uczuć gwałtownych i dramatycznych" (Janina Ładnowska, [w:] Stanisław Fijałkowski. Droga, Łódź 1996, s. 22-23).

Studia odbył w latach 1946-51 w łódzkiej PWSSP. W początkowym okresie twórczości nawiązywał do doświadczeń impresjonizmu, w końcu lat 50. przeżył fascynację informelem. Przemiany, jakie zachodzą w jego malarstwie, skupiają się głównie na stopniowym odchodzeniu od zbyt dosłownej, wyrażanej `wprost` formy. Tworzył prace, które wykorzystują sugestie "przedmiotowe" i odnoszą się np. do ikonografii chrześcijańskiej cykle kompozycji abstrakcyjnych (np. "Wąwozy", "Wariacje na temat liczby cztery", "Studia talmudyczne") czy sięgających do własnych przeżyć autora ("Autostrady"). Artysta reprezentował Polskę na Biennale w São Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniono go Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 uhonorowany został prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa.

2
Stanisław FIJAŁKOWSKI (ur. 1922)

6 VI 1970, 1970 r.

olej/płótno, 123 x 89 cm
sygnowany, datowany i opisany na blejtramie: `S. FIJAŁKOWSKI 6. IV. 70`
na blejtramie nalepka z 36 Biennale Sztuki w Wenecji z 1972 roku oraz znaczek celny.

POCHODZENIE:
- kolekcja instytucjonalna, Warszawa
WYSTAWIANY:
-36 Biennale Sztuki w Wenecji, 1972

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

"Przy tym (...) obrazy Stanisława Fijałkowskiego nie są monumentalne ani patetyczne, mają natomiast czasem delikatną nutę humoru, nieoczekiwany akcent skłaniający bardziej do marzenia i uśmiechu niż uczuć gwałtownych i dramatycznych" (Janina Ładnowska, [w:] Stanisław Fijałkowski. Droga, Łódź 1996, s. 22-23).

Studia odbył w latach 1946-51 w łódzkiej PWSSP. W początkowym okresie twórczości nawiązywał do doświadczeń impresjonizmu, w końcu lat 50. przeżył fascynację informelem. Przemiany, jakie zachodzą w jego malarstwie, skupiają się głównie na stopniowym odchodzeniu od zbyt dosłownej, wyrażanej `wprost` formy. Tworzył prace, które wykorzystują sugestie "przedmiotowe" i odnoszą się np. do ikonografii chrześcijańskiej cykle kompozycji abstrakcyjnych (np. "Wąwozy", "Wariacje na temat liczby cztery", "Studia talmudyczne") czy sięgających do własnych przeżyć autora ("Autostrady"). Artysta reprezentował Polskę na Biennale w São Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniono go Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 uhonorowany został prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa.