Pochodzenie:
Pod pozycjami od 52 do 68 prezentujemy Państwu starannie wyselekcjonowane dzieła twórców z kręgu École de Paris, które stanowią część zbiorów Urszuli i Piotra Hofman. Rodzinna kolekcja podlega stałemu rozwojowi, rozbudowie i przebudowie mającym na celu poszukiwanie nowych kierunków. Jest efektem rozwijającego się sposobu postrzegania, rozumienia i uczenia się sztuki.
Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman wyrasta z fascynacji malarstwem artystów polsko-żydowskich związanych z przedwojennym środowiskiem twórczym Paryża. To właśnie działalność paryskiej emigracji artystycznej - skupionej wokół Montparnasse’u i współtworzącej jedno z najważniejszych zjawisk w sztuce pierwszej połowy XX wieku - stała się fundamentem ich zbioru.
Pierwszym zakupionym obrazem, który dał impuls i zapoczątkował przygodę i pasję jaką jest obcowanie ze sztuką, było jedno z płócien Szymona Mondzaina. Malarza łączącego geometryzującą konstrukcję formy z wrażliwością krakowskiego modernizmu. W jego martwych naturach, pejzażach i portretach widoczna jest fascynacja Cézanne’em oraz tradycją francuskiego postimpresjonizmu. Mondzain do dziś zajmuje poczesne miejsce w całej kolekcji dzieł takich artystów jak prezentowani dalej: Eugeniusz Eibisch, Rajmund Kanelba, Henryk Epstein, Henryk Hayden, Maurice Blond, Dora Kucembianka, Aleksander Blonder, Henryk Berlewi, Zdzisław Cyankiewicz, Zygmunt Landau, Jean Peské i Joachim Weingart.
Ciekawostką są dwa płótna Dory Kucembianki, artystki przez wiele lat pozostającej w cieniu i rzadko pojawiającej się na rynku aukcyjnym. W jej malarstwie widoczne są inspiracje postimpresjonizmem, koloryzmem oraz zainteresowanie syntetycznym ujmowaniem formy. Malowała przede wszystkim portrety, martwe natury i pejzaże - tematy charakterystyczne dla artystów École de Paris - koncentrując się na harmonii kompozycji i subtelnych relacjach barwnych. Jej obrazy cechuje wyważona konstrukcja, miękkość modelunku oraz nastrojowość, która nadaje przedstawieniom liryczny charakter. Dziś mamy możliwość zaprezentowania jej twórczości szerszej publiczności i odkrycia na nowo sylwetki tej interesującej malarki.
Wszystkie prezentowane płótna z kolekcji Urszuli i Piotra Hofman, starannie dobrane pod względem artystycznym i historycznym, stają się okazją do szerzenia wiedzy o środowisku artystycznym, które na początku XX w. uczyniło z Paryża światową stolicę awangardy. Rozwijają wrażliwość na malarstwo École de Paris, która ukształtowała nowoczesne spojrzenie na kolor, formę i emocje w sztuce.
Każdy z oferowanych obrazów to nie tylko dzieło artystyczne, ale także świadectwo niezwykłego czasu i miejsca, w którym spotykały się różnorodne kultury, idee i osobowości twórcze. Państwo Hofman zapraszają do współtworzenia tej historii i włączenia się w misję podtrzymywania pamięci o wyjątkowym zjawisku, jakim było malarstwo École de Paris.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2013, s. 67;
- Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów - Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku 21 II 2015 - 22 IV 2015;
- Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 67;
- Od Boznańskiej do Fangora. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Muzeum Okręgowe, Nowy Sącz 20 III 2020 - 31 VIII 2020.
Henryk Berlewi (Warszawa 30 X 1894 - Paryż 2 VIII 1967) już jako uczeń gimnazjum uczęszczał na zajęcia w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych (1906-09). Następnie studiował w Académie des Beaux-Arts w Antwerpii (1909-10), w Ecole des Arts Décoratifs i Ecole des Beaux-Arts w Paryżu, by w 1913 powrócić do Warszawy i podjąć naukę w Szkole Rysunkowej pod kierunkiem Jana Kauzika (1913-15). W 1915-18 tworzył i wystawiał, m.in. w Zachęcie, portrety i kompozycje figuralne. Od 1918 datuje się zbliżenie Berlewiego z kręgami warszawskich futurystów i formistów. W jego pracach pojawia się deformacja i elementy ekspresjonizmu. Pod wpływem El Lissitzkiego, który w 1921 odwiedził Warszawę, zainteresował się ideą odnowy sztuki żydowskiej, podejmował wątki tematyczne związane z kulturą i życiem codziennym Żydów. W latach 1922-23 Berlewi przebywał w Berlinie, gdzie pod wpływem awangardowych kierunków i kontaktów z wybitnymi artystami radykalnie zmienił swą sztukę i wypracował teorię mechanofaktury, którą ogłosił drukiem w 1924 w Warszawie i Berlinie (w „Der Sturm“). Publikację artysta połączył z wystawami indywidualnymi w obu miastach. Wystawa warszawska miała miejsce w salonie samochodowym firmy Daimler-Benz, co współgrało z ideą mechanofaktury, zakładającą maksymalne zbliżenie sztuki i techniki, do czego prowadzić miało m.in. budowanie obrazu z powtarzalnych elementów geometrycznych. W 1924-26 Berlewi współtworzył wraz z innymi polskimi artystami grupę „Blok“. W 1926 powrócił do sztuki przedmiotowej, nie zrywając jednak z ruchem konstruktywistycznym. W 1928 wyjechał do Paryża, gdzie zdobył renomę jako portrecista. W latach II wojny światowej ukrywał się na południu Francji, w 1943-44 współpracował w Nicei z ruchem oporu. Po wojnie kontynuował malarstwo figuratywne aż do 1957, kiedy to pod wpływem nowych tendencji w sztuce, a także retrospektywnej wystawy konstruktywizmu w galerii Denise Renée, w której wziął udział, wrócił do abstrakcji. Nawiązał do teorii i praktyki mechanofaktury, traktując ją jako punkt wyjścia do stworzenia własnej wersji op-artu.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
olej, płótno
31.1 x 14 cm
na odwr., na l. listwie krosna (czarną farbą): H. Berlewi
Pochodzenie:
Pod pozycjami od 52 do 68 prezentujemy Państwu starannie wyselekcjonowane dzieła twórców z kręgu École de Paris, które stanowią część zbiorów Urszuli i Piotra Hofman. Rodzinna kolekcja podlega stałemu rozwojowi, rozbudowie i przebudowie mającym na celu poszukiwanie nowych kierunków. Jest efektem rozwijającego się sposobu postrzegania, rozumienia i uczenia się sztuki.
Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman wyrasta z fascynacji malarstwem artystów polsko-żydowskich związanych z przedwojennym środowiskiem twórczym Paryża. To właśnie działalność paryskiej emigracji artystycznej - skupionej wokół Montparnasse’u i współtworzącej jedno z najważniejszych zjawisk w sztuce pierwszej połowy XX wieku - stała się fundamentem ich zbioru.
Pierwszym zakupionym obrazem, który dał impuls i zapoczątkował przygodę i pasję jaką jest obcowanie ze sztuką, było jedno z płócien Szymona Mondzaina. Malarza łączącego geometryzującą konstrukcję formy z wrażliwością krakowskiego modernizmu. W jego martwych naturach, pejzażach i portretach widoczna jest fascynacja Cézanne’em oraz tradycją francuskiego postimpresjonizmu. Mondzain do dziś zajmuje poczesne miejsce w całej kolekcji dzieł takich artystów jak prezentowani dalej: Eugeniusz Eibisch, Rajmund Kanelba, Henryk Epstein, Henryk Hayden, Maurice Blond, Dora Kucembianka, Aleksander Blonder, Henryk Berlewi, Zdzisław Cyankiewicz, Zygmunt Landau, Jean Peské i Joachim Weingart.
Ciekawostką są dwa płótna Dory Kucembianki, artystki przez wiele lat pozostającej w cieniu i rzadko pojawiającej się na rynku aukcyjnym. W jej malarstwie widoczne są inspiracje postimpresjonizmem, koloryzmem oraz zainteresowanie syntetycznym ujmowaniem formy. Malowała przede wszystkim portrety, martwe natury i pejzaże - tematy charakterystyczne dla artystów École de Paris - koncentrując się na harmonii kompozycji i subtelnych relacjach barwnych. Jej obrazy cechuje wyważona konstrukcja, miękkość modelunku oraz nastrojowość, która nadaje przedstawieniom liryczny charakter. Dziś mamy możliwość zaprezentowania jej twórczości szerszej publiczności i odkrycia na nowo sylwetki tej interesującej malarki.
Wszystkie prezentowane płótna z kolekcji Urszuli i Piotra Hofman, starannie dobrane pod względem artystycznym i historycznym, stają się okazją do szerzenia wiedzy o środowisku artystycznym, które na początku XX w. uczyniło z Paryża światową stolicę awangardy. Rozwijają wrażliwość na malarstwo École de Paris, która ukształtowała nowoczesne spojrzenie na kolor, formę i emocje w sztuce.
Każdy z oferowanych obrazów to nie tylko dzieło artystyczne, ale także świadectwo niezwykłego czasu i miejsca, w którym spotykały się różnorodne kultury, idee i osobowości twórcze. Państwo Hofman zapraszają do współtworzenia tej historii i włączenia się w misję podtrzymywania pamięci o wyjątkowym zjawisku, jakim było malarstwo École de Paris.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2013, s. 67;
- Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów - Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku 21 II 2015 - 22 IV 2015;
- Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 67;
- Od Boznańskiej do Fangora. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Muzeum Okręgowe, Nowy Sącz 20 III 2020 - 31 VIII 2020.
Henryk Berlewi (Warszawa 30 X 1894 - Paryż 2 VIII 1967) już jako uczeń gimnazjum uczęszczał na zajęcia w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych (1906-09). Następnie studiował w Académie des Beaux-Arts w Antwerpii (1909-10), w Ecole des Arts Décoratifs i Ecole des Beaux-Arts w Paryżu, by w 1913 powrócić do Warszawy i podjąć naukę w Szkole Rysunkowej pod kierunkiem Jana Kauzika (1913-15). W 1915-18 tworzył i wystawiał, m.in. w Zachęcie, portrety i kompozycje figuralne. Od 1918 datuje się zbliżenie Berlewiego z kręgami warszawskich futurystów i formistów. W jego pracach pojawia się deformacja i elementy ekspresjonizmu. Pod wpływem El Lissitzkiego, który w 1921 odwiedził Warszawę, zainteresował się ideą odnowy sztuki żydowskiej, podejmował wątki tematyczne związane z kulturą i życiem codziennym Żydów. W latach 1922-23 Berlewi przebywał w Berlinie, gdzie pod wpływem awangardowych kierunków i kontaktów z wybitnymi artystami radykalnie zmienił swą sztukę i wypracował teorię mechanofaktury, którą ogłosił drukiem w 1924 w Warszawie i Berlinie (w „Der Sturm“). Publikację artysta połączył z wystawami indywidualnymi w obu miastach. Wystawa warszawska miała miejsce w salonie samochodowym firmy Daimler-Benz, co współgrało z ideą mechanofaktury, zakładającą maksymalne zbliżenie sztuki i techniki, do czego prowadzić miało m.in. budowanie obrazu z powtarzalnych elementów geometrycznych. W 1924-26 Berlewi współtworzył wraz z innymi polskimi artystami grupę „Blok“. W 1926 powrócił do sztuki przedmiotowej, nie zrywając jednak z ruchem konstruktywistycznym. W 1928 wyjechał do Paryża, gdzie zdobył renomę jako portrecista. W latach II wojny światowej ukrywał się na południu Francji, w 1943-44 współpracował w Nicei z ruchem oporu. Po wojnie kontynuował malarstwo figuratywne aż do 1957, kiedy to pod wpływem nowych tendencji w sztuce, a także retrospektywnej wystawy konstruktywizmu w galerii Denise Renée, w której wziął udział, wrócił do abstrakcji. Nawiązał do teorii i praktyki mechanofaktury, traktując ją jako punkt wyjścia do stworzenia własnej wersji op-artu.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).