Praca prezentowana na wystawie "Instrukcja obsługi nonsensu", Galeria Artinfo, Warszawa, 2025.
Rzeźba nawiązuje do pracy „Love” Roberta Indiany.
Anonimowy kolektyw The Krasnals, powstały 1 kwietnia 2008 roku, to jedna z najbardziej niejednoznacznych i prowokacyjnych grup artystycznych współczesnej Polski. Ich działalność od początku ma charakter krytyczny – wymierzony zarówno w mechanizmy rynku sztuki, jak i w społeczne oraz polityczne konteksty, które ten rynek współtworzą. Z ducha neodadaistyczni, łączą humor z ostrym sarkazmem, a drwinę z trafną diagnozą współczesności.
The Krasnals wskazują na obłudne manipulacje i mechanizmy promocji, obnażają kulisy artystycznych karier i demaskują sposób funkcjonowania systemu, w którym artysta staje się marką. Z charakterystyczną dla siebie bezkompromisowością „strącają z piedestałów” samozwańcze autorytety, często posługując się cytatem i zawłaszczeniem. Ich praktyka ma wymiar artystycznego kanibalizmu – twórczego pasożytowania na ikonach kultury, z którego powstają prowokacyjne kompilacje pełne znaczeniowych napięć.
W swoich obrazach często sięgają do stylistyki Wilhelma Sasnala, co jest równocześnie formą krytyki zjawiska komercjalizacji sztuki. Ich działalność wyrasta z założeń neodadaizmu – pełna sarkazmu, świadomie balansująca między sztuką a komentarzem społecznym, zachęca do dystansu i autorefleksji.
The Krasnals chętnie reinterpretują klasyczne dzieła, przekształcając je w ostrze satyry. Ich monumentalna „Bitwa pod Grunwaldem” stanowi zarówno pastisz Matejki, jak i krytykę narodowych mitów. W tym ironicznym geście artyści obnażają potrzebę konfrontacji z własną historią i z mitologią „świętych obrazów” polskiej kultury. Podobny dialog prowadzą z literaturą – w cyklu inspirowanym Brunonem Schulzem zestawiają jego oniryczny, metafizyczny świat z brutalną dosłownością współczesnego art worldu, pokazując, jak krucha jest granica między artystycznym marzeniem a rzeczywistością rynku.
Grupa znana jest również z obecności na prestiżowych międzynarodowych wydarzeniach – m.in. w Tate Modern podczas wystawy Pop Life (2009). Ich prace trafiały także na aukcje w Christie’s, co The Krasnals potraktowali z ironią, jako dowód, że nawet gest krytyki systemu zostaje przez ten system wchłonięty.
W 2011 brali udział w 54. Biennale Sztuki w Wenecji, w centralnej części Giardini postawili swój para-pawilon „Królestwa Krasnali” („The Kingdom of The Krasnals”). Ich akcje – takie jak hasło „Make Love Not Art” czy dystrybucja własnej „Art Police Gazette” – miały przede wszystkim charakter symboliczny: były sprzeciwem wobec elitarności i marketingowej otoczki międzynarodowych instytucji sztuki.
Z czasem twórczość The Krasnals trafiła także do przestrzeni instytucjonalnych. Ich prace prezentowane były w muzeach i galeriach w całej Polsce, m.in. Muzeum Narodowym w Krakowie MOCAK, w Warskiej Zachęcie, w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, CSW w Warszawie oraz w Toruniu, a także w licznych ośrodkach regionalnych. Pokazywani są zarówno na wystawach indywidualnych, jak i w kontekście szerokich przeglądów sztuki współczesnej, gdzie ich głos pozostaje jednym z najbardziej wyrazistych i niepokornych.
Twórczość The Krasnals to ciągła gra z odbiorcą – pełna ironii, autoanalizy i prowokacji. W jej centrum znajduje się pytanie o autentyczność w świecie zdominowanym przez pozory, prestiż i pieniądz. Pod maską humoru i skandalu grupa odsłania to, co w sztuce najistotniejsze – nieustanną potrzebę wolności i odwagi myślenia wbrew ustalonym regułom.
ceramika, 19 x 19 x 11 cm,
sygn. na spodzie 'The Krasnals | ed. 18/20 | 2015'
Praca prezentowana na wystawie "Instrukcja obsługi nonsensu", Galeria Artinfo, Warszawa, 2025.
Rzeźba nawiązuje do pracy „Love” Roberta Indiany.
Anonimowy kolektyw The Krasnals, powstały 1 kwietnia 2008 roku, to jedna z najbardziej niejednoznacznych i prowokacyjnych grup artystycznych współczesnej Polski. Ich działalność od początku ma charakter krytyczny – wymierzony zarówno w mechanizmy rynku sztuki, jak i w społeczne oraz polityczne konteksty, które ten rynek współtworzą. Z ducha neodadaistyczni, łączą humor z ostrym sarkazmem, a drwinę z trafną diagnozą współczesności.
The Krasnals wskazują na obłudne manipulacje i mechanizmy promocji, obnażają kulisy artystycznych karier i demaskują sposób funkcjonowania systemu, w którym artysta staje się marką. Z charakterystyczną dla siebie bezkompromisowością „strącają z piedestałów” samozwańcze autorytety, często posługując się cytatem i zawłaszczeniem. Ich praktyka ma wymiar artystycznego kanibalizmu – twórczego pasożytowania na ikonach kultury, z którego powstają prowokacyjne kompilacje pełne znaczeniowych napięć.
W swoich obrazach często sięgają do stylistyki Wilhelma Sasnala, co jest równocześnie formą krytyki zjawiska komercjalizacji sztuki. Ich działalność wyrasta z założeń neodadaizmu – pełna sarkazmu, świadomie balansująca między sztuką a komentarzem społecznym, zachęca do dystansu i autorefleksji.
The Krasnals chętnie reinterpretują klasyczne dzieła, przekształcając je w ostrze satyry. Ich monumentalna „Bitwa pod Grunwaldem” stanowi zarówno pastisz Matejki, jak i krytykę narodowych mitów. W tym ironicznym geście artyści obnażają potrzebę konfrontacji z własną historią i z mitologią „świętych obrazów” polskiej kultury. Podobny dialog prowadzą z literaturą – w cyklu inspirowanym Brunonem Schulzem zestawiają jego oniryczny, metafizyczny świat z brutalną dosłownością współczesnego art worldu, pokazując, jak krucha jest granica między artystycznym marzeniem a rzeczywistością rynku.
Grupa znana jest również z obecności na prestiżowych międzynarodowych wydarzeniach – m.in. w Tate Modern podczas wystawy Pop Life (2009). Ich prace trafiały także na aukcje w Christie’s, co The Krasnals potraktowali z ironią, jako dowód, że nawet gest krytyki systemu zostaje przez ten system wchłonięty.
W 2011 brali udział w 54. Biennale Sztuki w Wenecji, w centralnej części Giardini postawili swój para-pawilon „Królestwa Krasnali” („The Kingdom of The Krasnals”). Ich akcje – takie jak hasło „Make Love Not Art” czy dystrybucja własnej „Art Police Gazette” – miały przede wszystkim charakter symboliczny: były sprzeciwem wobec elitarności i marketingowej otoczki międzynarodowych instytucji sztuki.
Z czasem twórczość The Krasnals trafiła także do przestrzeni instytucjonalnych. Ich prace prezentowane były w muzeach i galeriach w całej Polsce, m.in. Muzeum Narodowym w Krakowie MOCAK, w Warskiej Zachęcie, w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, CSW w Warszawie oraz w Toruniu, a także w licznych ośrodkach regionalnych. Pokazywani są zarówno na wystawach indywidualnych, jak i w kontekście szerokich przeglądów sztuki współczesnej, gdzie ich głos pozostaje jednym z najbardziej wyrazistych i niepokornych.
Twórczość The Krasnals to ciągła gra z odbiorcą – pełna ironii, autoanalizy i prowokacji. W jej centrum znajduje się pytanie o autentyczność w świecie zdominowanym przez pozory, prestiż i pieniądz. Pod maską humoru i skandalu grupa odsłania to, co w sztuce najistotniejsze – nieustanną potrzebę wolności i odwagi myślenia wbrew ustalonym regułom.